Ο κωμικός Hugues Lavigne, πρεσβευτής των 10 km Onatera Paris 17

Για χρόνια έτρεχε στα γήπεδα ράγκμπι της Τουλούζης. Την Κυριακή 29 Νοεμβρίου, ο Hugues Lavigne θα σταθεί στη γραμμή εκκίνησης των 10 km Onatera Paris 17, ως πρεσβευτής της διοργάνωσης. Μια τιμή για τον πρώην κάτοικο του 17ου διαμερίσματος, έναν άνδρα επιβλητικής σωματοδομής, που βλέπει το τρέξιμο πάνω απ’ όλα ως «έναν τρόπο να νιώθεις ζωντανός». Γνωστός για τον αυτοσαρκασμό και το χιούμορ του, με το οποίο μετατρέπει ευφάνταστα τις καταστάσεις της καθημερινότητας, ο Hugues βρίσκει σε αυτό το άθλημα αντοχής μια μορφή ξεκούρασης. «Να τρέχεις μεγάλες αποστάσεις ή ακόμη και 5 km και να είσαι εξαντλημένος στο τέλος, το βρίσκω υπέροχο, μου ηρεμεί το μυαλό», περιγράφει, έχοντας ο ίδιος αντιμετωπίσει διαταραχές υπερκινητικότητας. Ένα θέμα για το οποίο μιλά ανοιχτά, μεταξύ άλλων και στην παράστασή του «Hyperactif», που παρουσιάζεται αυτή την περίοδο.

Από το ράγκμπι στον μαραθώνιο

Από το ράγκμπι στο τρέξιμο, η απόσταση είναι μικρή. Μια μετακόμιση, η ανάγκη να προστατεύσει το σώμα του και τα χρόνια που περνούν τον απομακρύνουν σταδιακά από την oval μπάλα και τον οδηγούν σε ένα νέο άθλημα. Όταν έφτασε στο Παρίσι, σε απόσταση αναπνοής από το Pont Cardinet, στα 26 του, ο Hugues κρατούσε ακόμη το ένα πόδι στο ράγκμπι, περνούσε όμως τον περισσότερο χρόνο του πάνω στο ποδήλατο, στηρίζοντας το εγχείρημα μιας startup διανομών από ιδιώτη σε ιδιώτη, που είχε ιδρύσει ο αδελφός του. Τότε το τρέξιμο μπήκε «πιο σοβαρά» στη ζωή του.

Μαζί με μερικούς φίλους, ξεκίνησε την προετοιμασία για τον μαραθώνιο της Φρανκφούρτης. Μέχρι τότε, η εμπειρία του περιοριζόταν σε ένα μόνο 10άρι, που είχε τρέξει στα 18 του σε 42:36. Η επίπεδη, γρήγορη διαδρομή της γερμανικής διοργάνωσης, όμως, του έδωσε αυτοπεποίθηση για την απόσταση, ενώ η απόλαυση του τρεξίματος κέρδιζε σταδιακά έδαφος. «Άρχισα να απολαμβάνω τις μεγάλες αποστάσεις. Μόλις ξεπερνάς τα 20 km, η προσπάθεια είναι διαφορετική. Φτάνουμε στα όριά μας και ο πόνος είναι πολύ ευχάριστος», λέει.

Σήμερα, στα 35 του, μετρά ήδη τρεις μαραθωνίους και ετοιμάζεται να τρέξει το περίφημο 10 km Onatera Paris 17, έχοντας έναν στόχο στο μυαλό του: 42 λεπτά. Ένα φιλόδοξο στοίχημα για αυτόν τον παθιασμένο δρομέα, που προπονείται τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα με έναν προπονητή εξ αποστάσεως. «Προς το παρόν, μπορώ να κρατήσω τον σωστό ρυθμό για 5 km και μετά πεθαίνω», παραδέχεται, χωρίς να είναι βέβαιος ότι θα τα καταφέρει. Ο Hugues παραλληλίζει το άγχος πριν από την εκκίνηση ενός αγώνα με το τρακ πριν ανέβει στη σκηνή. «Γι’ αυτό προετοιμαστήκαμε και πρέπει να τα δώσουμε όλα», λέει. Το τρέξιμο έγινε μέρος της καθημερινότητάς του χάρη στην απλότητά του: «Όταν βρίσκομαι σε περιοδεία με την παράστασή μου, μπορώ ταυτόχρονα να τρέχω, να ανακαλύπτω καινούργια μέρη και να γεμίζω τις μπαταρίες μου όσο γίνεται περισσότερο. » Αλλά και χάρη στη συλλογική του διάσταση. « Βρίσκουμε το ομαδικό πνεύμα σε ένα ατομικό άθλημα, κι αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό», επιμένει.

Όταν η αποτυχία γίνεται καλή ιστορία

Μερικές φορές, ο κωμικός παίρνει τη θέση του δρομέα. Σε ορισμένους αγώνες, ξοδεύει την ενέργειά του βιντεοσκοπώντας τον εαυτό του για να δημιουργήσει χιουμοριστικό περιεχόμενο, όπως στον μαραθώνιο της Τουλούζης. «Βιντεοσκοπούσα τον εαυτό μου κάθε 5 χιλιόμετρα, κάνοντας μικρά αστεία. Από το 35ο χιλιόμετρο και μετά φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν είμαι καθόλου καλά. Ίσως αυτό να μη βοήθησε την επίδοσή μου, αλλά έκανε αρκετό κόσμο να γελάσει και, κυρίως, τράβηξε πολύ την προσοχή επειδή ήταν αυθόρμητο. Δεν γίνεται να πετυχαίνουμε πάντα τον στόχο μας, και είναι καλό να δείχνουμε και τις αποτυχίες μας.»

Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που θέλει να περάσει, ως κεντρικό πρόσωπο της αθλητικής και γιορτινής διοργάνωσης του 17ου διαμερίσματος στα τέλη Νοεμβρίου. « Όλοι όσοι θα βρίσκονται εκεί, ανεξάρτητα από τον χρόνο τους, πρέπει να είναι περήφανοι. Είναι κάτι τεράστιο, είναι μήνες προετοιμασίας, είναι προπόνηση, είναι άθληση, είναι η ζωή.» Για εκείνον, η επιτυχία αρχίζει από τη στιγμή της εγγραφής. Είτε οι συμμετέχοντες τρέχουν μόνοι, σε δυάδα ή σε ομάδα, το σημαντικό είναι η πρόκληση που ανέλαβαν, από το πρώτο 10άρι μέχρι την πρόκριση στο Γαλλικό Πρωτάθλημα.

Επιστροφή στις ρίζες του 17ου διαμερίσματος

Το 2027 θα τον δούμε στον Μαραθώνιο του Παρισιού, όπου θα επιχειρήσει να πραγματοποιήσει το «όνειρό» του: να γράψει 3:50. Μέχρι τότε, στις 29 Νοεμβρίου, θα ξαναβρεί την ατμόσφαιρα της γειτονιάς όπου ξεκίνησε τη ζωή του στο Παρίσι, με την ελπίδα να περάσει κοντά από τους αγαπημένους του δρόμους, τη rue Lévis και τη rue Dulong. «Είναι απίστευτοι δρόμοι. Ο πρώτος είναι ένας πολύ μεγάλος δρόμος, γεμάτος καταστήματα, με ένα καφέ στο τέλος. Στη φαντασία μου, όταν μόλις είχα φτάσει στο Παρίσι και έκανα τα ψώνια μου στη rue Lévis, ακόμη κι αν δεν είχα πολλά χρήματα, έλεγα στον εαυτό μου: “είμαι Παριζιάνος” και μου φαινόταν υπέροχο και πολύ στιλάτο. » Το ραντεβού έχει κλειστεί για μια επίπεδη διαδρομή γεμάτη ένταση, και δεν πρέπει να το χάσετε.