10.000 μωβ φιγούρες «πάτησαν τη βία κατά των γυναικών» στο Sine Qua Non Run

Η διοργάνωση έχει πλέον εδραιωθεί στο καλεντάρι των αγώνων του Παρισιού και, πέρα από αυτό, στη συνείδηση όλων. Όταν όμως ξεκίνησε το 2018, μόλις 800 δρομείς είχαν σταθεί στη γραμμή εκκίνησης. Τότε, η εκκίνηση δεν δινόταν κοντά στην πλατεία της République, όπως σήμερα, αλλά από την πλατεία Bataille de Stalingrad.

Η ιδέα να διεξάγεται ο αγώνας με το που πέφτει η νύχτα υπήρχε από την αρχή. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα συμβολική στιγμή για τις γυναίκες, καθώς συχνά είναι η ώρα που μπορεί να αισθανθούν ότι απειλούνται. Η διαδρομή, που αρχικά περνούσε γύρω από τη λίμνη La Villette και στη συνέχεια κατά μήκος του Canal de l’Ourcq, διέσχιζε τις Pantin, Bobigny και Paris «Ο τόπος είναι ιδανικός για τρέξιμο, χωρίς αυτοκίνητα. Συνεχίζεις κατά μήκος του καναλιού… μόνο που, όταν πέφτει η νύχτα και είσαι γυναίκα, τα πράγματα γίνονται σαφώς πιο δύσκολα. Δεν απομακρύνεσαι ποτέ πολύ εξαιτίας αυτού του ηθικού φραγμού», αφηγείται η Mathilde Castres, συνιδρύτρια της οργάνωσης.

© Monsieur Coq Productions

Από το 2025, το χωριό του αγώνα βρίσκεται στην πλατεία République, σε ένα πιο κεντρικό σημείο, σύμβολο αγώνα και ενότητας. Η εκκίνηση δίνεται λίγα βήματα πιο πέρα. Με την επιτυχία της διοργάνωσης, δεν υπήρχε άλλη επιλογή: χρειάστηκε προσαρμογή, αλλαγή χώρου, διεύρυνση της υλικοτεχνικής υποστήριξης και ενίσχυση της οργάνωσης.

Και φέτος, η βραδιά κύλησε με ιλιγγιώδη ρυθμό. Οι ομιλίες και τα εργαστήρια, μεταξύ άλλων και αυτοάμυνας, διαδέχονταν το ένα το άλλο στη σκηνή που είχε στηθεί για την περίσταση. Οι συμμετέχοντες περιπλανήθηκαν ανάμεσα στα περίπτερα, συναντώντας οργανώσεις όπως οι Règles Élémentaires και En Avant Tout(e)s, ενώ ανακάλυψαν χώρους όπως το Maison Bulle για χαλάρωση και τη σκηνή της κλινικής οστεοπαθητικής του Cachan. Μια πρώτη δυναμική προθέρμανση από τη Lucile Woodward προηγήθηκε της εκκίνησης των 6 km. Ακολούθησαν κι άλλες ενδιαφέρουσες δράσεις και μια δεύτερη προθέρμανση για τους συμμετέχοντες των 10 km. Εκείνοι πέρασαν τη γραμμή τερματισμού κάτω από τα φώτα των φανοστατών, πριν από το DJ set που έκλεισε τη βραδιά.

Πατώντας τη βία, τρέχοντας

Ο αγώνας δημιουργήθηκε ως απάντηση στη σεξιστική και σεξουαλική βία που υφίστανται οι γυναίκες. Η Mathilde Castres θυμάται μια συμμετέχουσα που, στην πρώτη διοργάνωση, φόρεσε ξανά τα αθλητικά της παπούτσια ύστερα από δέκα χρόνια αποχής, εξαιτίας μιας επίθεσης που είχε δεχθεί ενώ έκανε τζόκινγκ. «Αυτή η μαρτυρία αποτέλεσε σημείο καμπής, γιατί καταλάβαμε ότι έπρεπε να κάνουμε τη διοργάνωση θεσμό. Έπρεπε να δράσουμε», επιμένει η πρόεδρος της οργάνωσης. Ακόμη και σήμερα, τέτοιες συμπεριφορές εξακολουθούν να υπάρχουν. Οι γυναίκες συνεχίζουν να περιορίζονται στην άθλησή τους από τον πραγματικό κίνδυνο που δημιουργούν ορισμένες ανδρικές συμπεριφορές.

Δεν έχουν βιώσει όλες σεξουαλική βία, ευτυχώς. Η σεξιστική βία όμως παραμένει πανταχού παρούσα. Η Sara-Lou και η Alice θεωρούν ότι έχουν γλιτώσει σχετικά. Παρ’ όλα αυτά, φτάνοντας στον χώρο, άκουσαν από δύο άνδρες ένα «πω πω, 430». «Είναι αρκετά ειρωνικό να ακούμε ένα τέτοιο σχόλιο για τους γλουτούς μας ενώ ερχόμαστε εδώ», σχολιάζει η πρώτη. Δύο συμμετέχοντες, έχοντας επίγνωση αυτών των ζητημάτων, δεν θα διστάσουν να φορέσουν το μπλουζάκι όταν τους δοθεί η ευκαιρία. «Θα περάσω το μήνυμα φορώντας το στο βόλεϊ», λέει ο Saquib, ένας νεαρός άνδρας. Άλλοι, εργαζόμενοι στην εταιρεία AMP Visual TV, που είχαν ήδη ευαισθητοποιηθεί για το ζήτημα μέσα από τη δουλειά τους, θέλησαν επίσης να συμμετάσχουν στον αγώνα, ως άνθρωποι του οπτικοακουστικού χώρου.

Είναι αρκετά ειρωνικό να ακούμε ένα σχόλιο για τους γλουτούς μας ενώ ερχόμαστε εδώ.

Μια διαδρομή στους ρυθμούς των επευφημιών

Στις 18:00, οι δρομείς των 6 km άνοιξαν πρώτοι τη γιορτή. Η ατμόσφαιρα ήταν εντυπωσιακή ήδη από αυτή την πρώτη κούρσα, με το κοινό να έχει απλωθεί σε όλο το μήκος της διαδρομής. Μπάντες, πλακάτ και επευφημίες συνόδευσαν τους συμμετέχοντες, ηλικίας από 10 έως σχεδόν 80 ετών. Η 76χρονη Marie καταχειροκροτήθηκε σε όλη τη διαδρομή από το πλήθος, εντυπωσιάζοντας με τον ρυθμό της παρά τη λεπτή σωματοδομή της. «Τα εγγόνια μου είναι πίσω μου και θα φτάσουν», χαμογελά η παθιασμένη δρομέας, που έχει περάσει δύσκολα χρόνια και μόλις έχασε τον σύζυγό της. Η ταχύτητά της στα 6 km προκάλεσε πραγματικά πολλές αντιδράσεις στους ανθρώπους γύρω της. Κάποια νεαρά κορίτσια τη βρήκαν «τόσο χαριτωμένη», ενώ άλλα αναφωνούσαν: «Μας έχει διαλύσει!»

Η διαδρομή μεταφέρει τους δρομείς από τη rue Beaurepaire, όπου δίνεται η εκκίνηση με πιστόλι, μέχρι το Canal Saint-Martin και τη λίμνη La Villette. Η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική, με τις γέφυρες γεμάτες δεκάδες θεατές. Φέτος, ο ήλιος έκανε την εμφάνισή του στο τέλος της ημέρας, παρά τις ισχυρές ριπές ανέμου που έριξαν αισθητά τη θερμοκρασία. Η γραμμή τερματισμού δίπλα στο νερό αποπνέει μια πραγματική αίσθηση ευεξίας, την οποία μοιράζονται χιλιάδες finishers. Οι δρομείς των 6 km δεν έχουν παρά να ακολουθήσουν τη σήμανση για να επιστρέψουν στην παραλαβή των αντικειμένων τους, περνώντας δίπλα από τη γραμμή εκκίνησης, όπου μόλις έχει δοθεί η εκκίνηση των 10 km.

© Monsieur Coq Productions

© Monsieur Coq Productions

© Monsieur Coq Productions

© Monsieur Coq Productions

© Monsieur Coq Productions

© Monsieur Coq Productions

Για κάποιες, όπως η Lala, πρώην μπασκετμπολίστρια και πλέον μητέρα, ο αγώνας αποτέλεσε πραγματική πρόκληση. Στο βλέμμα της διακρίνεται η περηφάνια για το ότι έφτασε στον τερματισμό, ακόμη περισσότερο επειδή το έκανε για μια υπόθεση που σημαίνει πολλά για εκείνη. Για άλλες, η πρόκληση δεν ήταν τόσο να καλύψουν την απόσταση όσο να βελτιώσουν τον χρόνο τους. «Θέλαμε να τα δώσουμε όλα, οπότε καταστρώσαμε μικρές στρατηγικές», λένε δύο φίλες, έμπειρες δρομείς και οι δύο, που δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν συμμετοχή στα 10 km, τα οποία έγιναν ανάρπαστα.

Ο Imran Naajii, από το run club Eightlines, χάρηκε ιδιαίτερα τη νίκη του στα 10 km. Έμπειρος δρομέας με ατομικό ρεκόρ 29:47, γυρίζει στους αγώνες του Παρισιού και αγαπά να συμμετέχει σε αυτές τις αθλητικές διοργανώσεις αλληλεγγύης, που κινητοποιούν και ευαισθητοποιούν. «Ξεκίνησα πολύ χαλαρά, παρότι ο στόχος ήταν να τα δώσουμε όλα. Μέχρι το 6ο χιλιόμετρο ήμουν μαζί με έναν άλλο δρομέα, μετά τερμάτισα μόνος. Κάποια στιγμή έχασα μια στροφή και πήρα λάθος δρόμο για 30 μέτρα, μέχρι ένας εθελοντής να με επαναφέρει στη σωστή διαδρομή. Ήταν ένας αγώνας στον οποίο χάρηκα πάρα πολύ τη συμμετοχή μου», αφηγείται, παρασυρμένος από την ενέργεια αυτής της διοργάνωσης, που είναι ταυτόχρονα φιλανθρωπική και γιορτινή.