Η La Nuit des Relais γιόρτασε τα 10 χρόνια της στο Parc Floral, μέσα σε σκηνικό καρτ ποστάλ

Τι απίστευτο πολύχρωμο πλήθος! Για πρώτη φορά, το Parc Floral φιλοξένησε τη La Nuit des Relais, έναν νυχτερινό αγώνα που ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια από το Fondation des Femmes. Τουλάχιστον 3.000 συμμετέχοντες έδωσαν το «παρών» σε αυτή τη μεγάλη βραδιά, η οποία συγκέντρωσε 169.458 ευρώ. Ολόκληρο το ποσό θα διατεθεί σε οργανώσεις πεδίου που στηρίζουν γυναίκες οι οποίες έχουν υποστεί βία. «Πέρυσι χρηματοδοτήθηκαν 140 έργα σε όλη τη Γαλλία. Διατέθηκαν περισσότερα από ένα εκατομμύριο ευρώ για να παραμείνουν ανοιχτές δομές που κινδύνευαν να κλείσουν, αλλά και για να προσληφθούν νομικοί και ψυχολόγοι…», δήλωσε η Laura Slimani, διευθύντρια του τμήματος έργων του Fondation des Femmes, στο μικρόφωνο της Cécile Grès, παρουσιάστριας του Stade 2, και της Anne-Cécile Mailfert, προέδρου της οργάνωσης. Οι δυο τους είχαν αναλάβει την παρουσίαση της διοργάνωσης.

Και το έκαναν εξαιρετικά, αφού η ατμόσφαιρα είχε ήδη απογειωθεί από την είσοδο του πάρκου, ακόμη και έξω από τον σταθμό του μετρό, όπου περίμεναν τους δρομείς ειδικά δρομολόγια λεωφορείων της RATP. Στο εσωτερικό, μια εθελόντρια του Fondation πρόσφερε μια σύντομη ενημέρωση για την παρενόχληση στον δρόμο.

Από τις 18:00, οι πρώτοι αφιχθέντες απολάμβαναν τις δράσεις στη σκηνή, ανάμεσά τους και μια συναυλία, ενώ εξερευνούσαν το θερμοκήπιο όπου είχαν εγκατασταθεί οι οργανώσεις. Με την εκκίνηση, 300 δρομείς ξεχύθηκαν από τις αντίστοιχες ζώνες τους για έναν γύρο 600 μ., πριν παραδώσουν τη σκυτάλη σε άλλο μέλος της ομάδας τους. Κάποιοι ξεκινούσαν με φουλ ρυθμό, ενώ άλλοι προτιμούσαν να κρατήσουν δυνάμεις, γνωρίζοντας ότι θα έπρεπε να ξαναμπούν στη διαδρομή μετά από μερικούς γύρους των συναθλητών τους. «Εδώ συμμετέχουν όλοι οι φορείς της κοινωνίας. Έχουμε 11 ομάδες από τον Δήμο του Παρισιού, 200 ανθρώπους από τη MGEN και 1.000 ιδιώτες. Είναι πραγματικά μια συλλογική δέσμευση, κι αυτό είναι που κάνει τη διαφορά», εξηγεί η Lise Gallard, διευθύντρια κοινωνικής δέσμευσης του Fondation.

Ένα μωβ σκηνικό που δεν περνούσε απαρατήρητο

Ο αγώνας ξεκίνησε κάτω από το έντονο φως του δειλινού. Από ψηλά, στην esplanade, η θέα προς τη σκυταλοδρομία ήταν ιδανική. «Προσπαθούμε πάντα να επιλέγουμε ξεχωριστούς χώρους», προσθέτει η διευθύντρια επικοινωνίας και συγκέντρωσης πόρων του Fondation des Femmes. «Ο αγώνας είναι η κορύφωση, όμως ο κόσμος είχε δείξει πολύ μεγάλη δέσμευση ήδη από πριν.» Κάθε ομάδα έπρεπε, άλλωστε, να συγκεντρώσει τουλάχιστον 1.000 ευρώ για να συμμετάσχει. Λογικό ήταν, λοιπόν, να θέλει να το χαρεί μέχρι τέλους.

Ακούστηκε το καμπανάκι και μια αγελάδα έδωσε τον ρυθμό, ακολουθούμενη από μια γυναίκα με ποδοσφαιρική φανέλα, μια άλλη με σωσίβιο, έναν άνδρα που κρατούσε λούτρινο παιχνίδι, μια συμμετέχουσα με μωβ ομπρέλα με αυτιά γάτας και μια άλλη ντυμένη σαν Ποσειδώνας, με κύματα ζωγραφισμένα στην πλάτη και τρίαινα στο χέρι. Όλοι διέσχιζαν τη διαδρομή ανάμεσα στη λίμνη και το πέρασμα πίσω από τη σκηνή. Όσοι δεν είχαν μεταμφιεστεί φορούσαν το καλύτερο μωβ μπλουζάκι τους, με το έμβλημα του Fondation des Femmes ή της Sine Qua Non, μιας ακόμη οργάνωσης που «πατάει πόδι στη βία κατά των γυναικών».

Κάθε δρομέας κρατούσε μια σκυτάλη που ταίριαζε με τη στολή του: κινητό μέσα στο σωσίβιο, μικρόφωνο, ποδοσφαιρική μπάλα, σημαία, κίτρινη πάπια, λαγό-λούτρινο, ψεύτικο μπουκέτο λουλουδιών… Κάποιες ήταν ακόμη στολισμένες με φωτεινές γιρλάντες. Καθώς έπεφτε η νύχτα, τα φώτα που είχαν στηθεί για την περίσταση τύλιγαν απαλά το πάρκο, δίνοντας τον τόνο. Το μωβ καταλάμβανε σταδιακά τον χώρο, ώσπου τελικά τον πλημμύρισε. Για να γιορτάσουν το τέλος του αγώνα, οι 3.000 συμμετέχοντες έκαναν έναν τελευταίο κοινό γύρο υπό τους ήχους του «Run the World (Girls)» της Beyoncé.

Εδώ συμμετέχουν όλοι οι φορείς της κοινωνίας. Έχουμε 11 ομάδες από τον Δήμο του Παρισιού, 200 ανθρώπους από τη MGEN και 1.000 ιδιώτες. Είναι πραγματικά μια συλλογική δέσμευση, κι αυτό είναι που κάνει τη διαφορά.

Όλες οι γενιές μαζί για έναν κοινό σκοπό

Ένα κοριτσάκι περίπου πέντε ετών περνά ξανά και ξανά μπροστά από τους θεατές, προσηλωμένο στην κόκκινη μπάλα που πετάει πίσω του στον αέρα. Δεν είναι, όμως, το μόνο παιδί που τρέχει με όλη του τη δύναμη. Μια ομάδα αποτελούμενη αποκλειστικά από παιδιά, με το όνομα «Το Τάγμα του Φοίνικα της Φωτιάς», συγκέντρωσε 2.400 ευρώ πουλώντας γλυκά και χάρη στη γενναιοδωρία του περιβάλλοντός τους. «Τα ζητήσαμε από τις γιαγιάδες», γελά ένα από τα αγόρια στο μικρόφωνο των δύο παρουσιάστριων.

Οι ομάδες ενηλίκων είχαν εξίσου μεγάλη ποικιλία. Μια άλλη ομάδα, η Run’her, αποτελούμενη από τέσσερις δρομείς, ενώ αρχικά ήταν επτά, «πήγαμε στις πλούσιες θείες και στους πλούσιους θείους των φίλων μας», αστειεύεται η Alice, η μαραθωνοδρόμος της παρέας. Για εκείνους, η συμμετοχή στη διοργάνωση ήταν αυτονόητη, ενώ κάποιοι είχαν πάρει μέρος και πέρυσι. «Γνωριστήκαμε δουλεύοντας στον χώρο των οργανώσεων, της ανθρωπιστικής δράσης και του μη κερδοσκοπικού τομέα. Οπότε είναι λίγο το στιλ μας», εξηγεί η Alice, με τον James, που είχε την αρχική ιδέα, να συμπληρώνει: «Καλό είναι να πηγαίνεις σε διαδηλώσεις και να κάνεις retweet, αλλά είναι ωραίο να συγκεντρώνεις και χρήματα.»

Για την ομάδα Stand Speak Rise Up!, που εκπροσωπούσε την ομώνυμη οργάνωση, η συγκέντρωση χρημάτων ήταν ευκολότερη χάρη στη φήμη της οργάνωσης και στα περίπου δέκα άτομα που συγκέντρωσε η Clémence Lainé, εργαζόμενη σε αυτήν. «Μας κάλεσαν απλώς για να στηρίξουμε έναν σκοπό που μας αγγίζει. Αρπάξαμε όλοι την ευκαιρία. Τρέχω συχνά, είναι το πάθος μου. Θεωρώ υπέροχο να μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ για να στηρίξω αυτή τη συλλογική κινητοποίηση», λέει ο Colin Lucas, ο οποίος σε τρεις εβδομάδες θα τρέξει μαραθώνιο, όπως και δύο ακόμη συναθλητές του. «Το κάνουμε σαν προσωπική πρόκληση, με αγωνιστική διάθεση και ταχύτητα, αλλά κυρίως για τον σκοπό που πρέπει να υπερασπιστούμε».

Άλλοι δεν ενδιαφέρονταν τόσο για την επίδοση. Η Auriane Hochet, που βρισκόταν εκεί για την οργάνωση LOBA, η οποία στηρίζει γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική βία μέσα από εργαστήρια θεραπευτικού χορού, σκεφτόταν ακόμη και να περπατήσει πριν από την εκκίνηση. Στην ομάδα έτρεχαν μόλις πέντε άτομα, ανάμεσά τους και μερικοί άνδρες. Η ομάδα ήταν μικτή, κάτι που συνδέεται άμεσα με τη δράση της οργάνωσης: στηρίζει τις γυναίκες που έχουν υποστεί βία, ενώ παράλληλα ευαισθητοποιεί και τους άνδρες.