Η Courtney Dauwalter, βασίλισσα του ultra trail, τερμάτισε σε 2:49:54 στο Twin Cities Marathon

Από το βουνό στον δρόμο: περισσότερο περιέργεια παρά υπολογισμός

Χωρίς αυστηρά καταρτισμένο πλάνο προπόνησης, χωρίς στόχο χρόνου και χωρίς προπονητή στο πλευρό της. Μόνο η επιθυμία να ανακαλύψει «πώς είναι». «Δεν είχα ιδέα πώς θα εξελισσόταν, αλλά ακριβώς αυτό ήταν που με τραβούσε», έλεγε πριν από τον αγώνα.

Το αποτέλεσμα: 2:49:54, έβδομη γυναίκα στη γενική κατάταξη και 64η στη συνολική, μέσα σε αφόρητη ζέστη και δυνατό άνεμο. Για μια αθλήτρια που συνήθως περνά τριάντα ώρες στα βουνά, είναι ένας χρόνος που επιβάλλει σεβασμό. Ακόμη περισσότερο όμως από την επίδοση, εμπνέει η στάση της: χωρίς μεγάλες αφηγήσεις και χωρίς ανελέητο marketing. Μόνο μια πρωταθλήτρια που θέλει να «νιώσει ξανά πρωτάρα».

Τεράστιο παλμαρέ και ανεξάντλητη ανθεκτικότητα

Πριν εξετάσουμε λεπτομερώς τον αγώνα της, αξίζει να θυμηθούμε ποια είναι η Courtney Dauwalter. Είναι θρύλος των αθλημάτων αντοχής και η αδιαμφισβήτητη GOAT του trail running. Τρεις φορές νικήτρια στο Hardrock 100, δύο φορές στο Western States και τρεις φορές βασίλισσα του UTMB, μεταξύ άλλων χάρη στη μυθική τριπλέτα του 2023: Western States, Hardrock και UTMB μέσα στην ίδια χρονιά. Κανείς δεν το είχε καταφέρει μέχρι τότε.

Στις ultra αποστάσεις, επαναπροσδιόρισε τα σωματικά και πνευματικά όρια του εφικτού. Στα 40 της, εξακολουθεί να βρίσκεται στο top 10 της γενικής κατάταξης, δίπλα στους κορυφαίους άνδρες, πάντα με το ίδιο χαμόγελο και τα φαρδιά σορτς που έχουν γίνει σήμα κατατεθέν της. Μια σταρ χωρίς φτιασίδια, που παίρνει ενέργεια από jelly beans, nachos και ξανθιά μπίρα, και μιλά για την «pain cave» σαν να είναι παιδική χαρά. Στην «pain cave», άλλωστε, πέρασε πολύ χρόνο στο τελευταίο της UTMB, πριν από μερικές εβδομάδες. Το σώμα της είπε «ως εδώ» στα μισά της διαδρομής, όμως ευτυχώς το ατσάλινο μυαλό της τής επέτρεψε να φτάσει μέχρι το τέλος. Για εκείνη, η εγκατάλειψη δεν ήταν ποτέ επιλογή.

Επιστροφή στις ρίζες

Γεννημένη στο Hopkins της Minnesota, η Αμερικανίδα αθλήτρια μεγάλωσε λίγα χιλιόμετρα από τη διαδρομή του Twin Cities Marathon. Ο αγώνας είχε ξεκάθαρα άρωμα επιστροφής στην πατρίδα για την ίδια. Εκεί είχε τρέξει τον πρώτο της μαραθώνιο, το 2009, σε 3:18, και στη συνέχεια έναν δεύτερο το 2012 μαζί με τα αδέλφια της, «για πλάκα».

Δεκατρία χρόνια αργότερα, επέστρεψε στους ίδιους δρόμους με την ίδια διάθεση: περιέργεια και απόλαυση. Με σαφώς περισσότερη εμπειρία, αλλά και πολύ καλύτερη φυσική κατάσταση. «Μετά από ένα καλοκαίρι στα βουνά, ήταν η ιδανική στιγμή για να αλλάξω σκηνικό», έγραψε στο Instagram μετά τον αγώνα της. «Το να δοκιμάσω τα πόδια μου στην άσφαλτο ήταν διασκεδαστικό. Και δύσκολο. Αλλά κυρίως διασκεδαστικό.»

Άψογη διαχείριση, ίδιο στιλ

Η Courtney Dauwalter εμφανίστηκε στην εκκίνηση όπως ακριβώς την ξέρουμε: μακριά σορτς, πορτοκαλί μπλουζάκι και το χαμόγελο μόνιμα ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της. Στα πόδια της, ένα ολόλευκο ζευγάρι Salomon, ένα μυστηριώδες πρωτότυπο της γαλλικής μάρκας που ξεσήκωσε στα social media τους λάτρεις των running παπουτσιών.

Στον δρόμο, όμως, δεν υπήρχε κανένα μυστήριο: διαχειρίστηκε τον αγώνα σαν μετρονόμος. Πέρασε το ημιμαραθώνιο σε 1:24:09, με σταθερό ρυθμό 3:59/χλμ., και στη συνέχεια έχασε μερικά δευτερόλεπτα στο δεύτερο μισό, λόγω της ιδιαίτερα κυματιστής διαδρομής και του κόντρα ανέμου. Στον τερματισμό, χρόνος 2:49:54 και μια γκριμάτσα που μετατράπηκε σε χαμόγελο: «That was so fun.»

Νικήτρια στις γυναίκες ήταν η Jane Bareikis με 2:32:52, μπροστά από τη Megan O’Neil με 2:36:43 και την Allie Kieffer με 2:38:44. Στους άνδρες, ο Will Norris τερμάτισε πρώτος σε 2:15:39. Οι Tesfu Tewelde (2:16:04) και Benard Kipkemoi Rotich (2:17:35) συμπλήρωσαν το βάθρο.

Σπάζοντας τα όρια ανάμεσα στο trail και τον δρόμο

Το να βλέπεις την GOAT του trail running να δοκιμάζεται στην άσφαλτο είναι αναμφίβολα πηγή έμπνευσης για κάθε λάτρη του running. Η συμμετοχή της στο Twin Cities Marathon αφηγείται μια ειλικρινή και αυθεντική ιστορία: την κατάργηση των συνόρων ανάμεσα στο trail, το ultra και τον δρόμο.

Δείχνει ότι ένας ultra δρομέας μπορεί να διασκεδάσει στην απόσταση του μαραθωνίου, ότι η επίδοση δεν αφορά πάντα τα βάθρα και ότι η περιέργεια μπορεί να αποτελέσει εξίσου ισχυρό κίνητρο με τη φιλοδοξία. Με λίγα λόγια, μας θυμίζει πως ο αθλητισμός, και ειδικά το running, παραμένει πεδίο πειραματισμού και εξερεύνησης, για να ανακαλύψουμε μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε.

Όπως εκείνη, και άλλοι επαγγελματίες trail runners έχουν δοκιμαστεί στον δρόμο, είτε για να δουλέψουν την ταχύτητά τους είτε απλώς για να ανακαλύψουν κάτι καινούργιο. Ο Mathieu Blanchard, με 2:22 στο Παρίσι το 2023, ο Jim Wamsley με 2:15 και ο Tom Evans είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ο τελευταίος νικητής του UTMB έχει διεθνείς επιδόσεις στον δρόμο: 13:41 στα 5 χλμ., 29:44 στα 10 χλμ. και 1:03:14 στον ημιμαραθώνιο.

Η Courtney Dauwalter δεν έχει ανακοινώσει νέα προσπάθεια στον μαραθώνιο. Όμως μαζί της ισχύει ένα πράγμα: τίποτα δεν έχει τελειώσει. Κάθε αγώνας είναι μια περιπέτεια, κάθε πόνος ένα παιχνίδι και κάθε γραμμή τερματισμού μια νέα αφετηρία. Κι αν το 2:49:54 δεν έχει τίποτα από παγκόσμιο ρεκόρ, συνοψίζει απόλυτα το πνεύμα της βασίλισσας του trail: η χαρά πριν από την επίδοση, η περιέργεια πριν από τη νίκη.

✔ Δείτε εδώ όλα τα αποτελέσματα του αγώνα.