Μαραθώνιος γύρω από τον πάγκο ενός μπαρ στις Les Sables-d’Olonne: ο Mathias Guérin θα είναι για πάντα ο πρώτος

Η ιστορία ξεκινά όπως πολλές παράτολμες ιδέες, ένα βράδυ μετά το κλείσιμο, ανάμεσα στην κούραση και τη φαντασία που καλπάζει. Στο μπαρ Ayo στις Sables-d’Olonne της Βανδέας, κάποιος κοιτάζει τον πάγκο… στρογγυλό. Και πετάει: « Κι αν κάναμε εδώ έναν μαραθώνιο; » Γέλια, φυσικά. Ύστερα σιωπή. Και λίγους μήνες αργότερα, το σχέδιο επιστρέφει στο τραπέζι, αυτή τη φορά με ένα όνομα: Mathias Guérin.

Το προφίλ του ταιριάζει απόλυτα. Μαραθωνοδρόμος, με εμπειρία στις μεγάλες αποστάσεις και στους αγώνες δρόμου, σταθερός στο πάτημά του. Όμως δεν είχε ποτέ αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο. Γιατί άλλο είναι να τρέχεις 42,195 χλμ. και άλλο να τα καλύπτεις σε 1.000 γύρους των 42 μέτρων… « Ξέρει την προσπάθεια, αλλά όχι την προσπάθεια σε κύκλους», σχολιάζει με χιούμορ ο Antoine Le Cam, ένας από τους υπεύθυνους του μπαρ.

Ο πιο στατικός μαραθώνιος της Γαλλίας

Κυριακή 5 Απριλίου, 14:00. Η εκκίνηση δίνεται. Ευθεία δεν υπάρχει. Ούτε τοπίο που να περνά μπροστά από τα μάτια. Μόνο μια μινιμαλιστική διαδρομή: γύρω από το μπαρ, ανάμεσα στα τραπέζια, έξοδος στη βεράντα, ξανά επιτάχυνση, και πάλι από την αρχή. Ξανά. Και ξανά. Ένας γύρος κάθε 16 έως 17 δευτερόλεπτα. Ένας σχεδόν υπνωτικός μηχανισμός.

Ύστερα από μία ώρα, περίπου πενήντα άτομα παίρνουν θέση. Ποτήρια στο χέρι, βλέμματα γεμάτα απορία. Σιγά σιγά, η ατμόσφαιρα ανεβαίνει. Σαν DJ set που βρίσκει τον ρυθμό του. Μόνο που εδώ το τέμπο είναι αυτό των βημάτων. Η ιδέα προκαλεί περιέργεια όσο και θαυμασμό. Στο Instagram, οι αντιδράσεις κινούνται από το « μα ποιος το κάνει αυτό;! » μέχρι το « είμαι φανατικός ». Εκεί, κανείς δεν παίρνει πραγματικά τα μάτια του από αυτό το απίθανο θέαμα. Γιατί πολύ γρήγορα γίνεται ξεκάθαρο: δεν πρόκειται για αγώνα. Είναι μια εμπειρία.

Να τρέχεις χωρίς να προχωράς, να προχωράς χωρίς να κινείσαι

Στο τρέξιμο, η ομορφιά συχνά κρύβεται στην κίνηση. Εδώ κρύβεται στην επανάληψη. 1 γύρος. 10 γύροι. 100 γύροι. 500 γύροι. Το σκηνικό μένει ίδιο, όμως η προσπάθεια αλλάζει πρόσωπο. Τα πόδια δουλεύουν, αλλά το μυαλό είναι αυτό που αντέχει. Η πρόκληση γίνεται ψυχολογική, σχεδόν βίαιη μέσα στην απλότητά της. Αλλαγή κατεύθυνσης κάθε δύο χιλιόμετρα, για να μη διαλυθεί ο μηχανισμός. Διαχείριση των μικρών παύσεων για νερό.

Να αποδεχτείς ότι κάθε οπτικό σημάδι δεν είναι παρά μια υπενθύμιση πως απομένουν κι άλλοι γύροι. Πολλοί γύροι. Η λογική αυτή θυμίζει τις πιο ακραίες μορφές του αγωνίσματος, όπως το Self-Transcendence 3100 Mile Race, όπου τα χιλιόμετρα συσσωρεύονται γύρω από ένα απλό οικοδομικό τετράγωνο. Μόνο που εδώ ο αγωνιστικός χώρος χωρά ανάμεσα σε έναν πάγκο και μερικά ψηλά τραπέζια.

Ένας μαραθώνιος… σε version απεριτίφ

Γύρω στις 19:00, το μπαρ γεμίζει. Η αναμενόμενη κορύφωση έρχεται μαζί με τα τελευταία χιλιόμετρα. Οι επευφημίες δυναμώνουν. Τα βλέμματα γίνονται πιο επίμονα. Η προσπάθεια αποτυπώνεται πλέον στο πρόσωπο του Mathias, όμως ο ρυθμός παραμένει σταθερός. Και ύστερα, μετά από 4 ώρες και 55 λεπτά προσπάθειας, έρχεται η λύτρωση.

Δεν υπάρχει παραδοσιακή γραμμή τερματισμού. Ούτε φουσκωτή αψίδα. Υπάρχει όμως μια ατμόσφαιρα που εκρήγνυται. Καπνογόνα, φωνές, ποτήρια στον αέρα. Ένας τερματισμός αντάξιος της πρόκλησης: διαφορετικός, γιορτινός, σχεδόν εξωπραγματικός. Το χρονόμετρο ξεπερνά και τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις, καθώς κάποιοι υπολόγιζαν 4 ώρες και 15 λεπτά, όμως η ουσία δεν ήταν ποτέ εκεί. Να τερματίσει. Απλώς.

Το τρέξιμο αγαπά τις παράλογες ιδέες, και πολύ καλά κάνει

Στην πραγματικότητα, αυτός ο μαραθώνιος στον πάγκο δεν προέκυψε από το πουθενά. Ο αθλητισμός είναι γεμάτος παράλογες… αλλά απολύτως πραγματικές προκλήσεις. Όπως το Beer Mile, όπου πρέπει να εναλλάσσεις γύρους σε στίβο και μπύρες. Ή το Cooper’s Hill Cheese-Rolling, όπου ο στόχος είναι να κυνηγήσεις ένα τυρί που κατρακυλά σε μια επικίνδυνη πλαγιά.

Ή ακόμη το Man vs Horse Marathon, όπου ο άνθρωπος προσπαθεί να νικήσει ένα άλογο σε μεγάλη απόσταση. Σε άλλο πεδίο, κάποιοι ξεπερνούν τα όριά τους σε ακραία περιβάλλοντα: το Marathon des Sables ή το Badwater Ultramarathon. Στον πυρήνα της, όμως, η λογική παραμένει ίδια: να μετατρέπεις το τρέξιμο σε ιστορία.

Και τώρα;

Η επιτυχία της πρώτης διοργάνωσης ανοίγει ήδη νέες προοπτικές. Οι υπεύθυνοι μιλούν για ένα ετήσιο ραντεβού, με ξεκάθαρο στόχο: να καταρριφθεί ο χρόνος αναφοράς. Ο μαραθώνιος του μπαρ θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει τοπική παράδοση. Ένα απίθανο μείγμα αθλητισμού, γιορτής και ψυχικής δοκιμασίας.

Γιατί, τελικά, αυτή η ιστορία λέει κάτι απλό. Το τρέξιμο δεν περιορίζεται στην επίδοση. Εφευρίσκεται παντού. Ακόμη κι εκεί όπου κανείς δεν θα σκεφτόταν να κοιτάξει. Γύρω από ένα μπαρ, για παράδειγμα. Και κάπου μέσα στη δίνη των 1.000 γύρων, μια ιδέα γίνεται σιγά σιγά ξεκάθαρη: το να προχωράς δεν ήταν ποτέ ζήτημα ευθείας γραμμής.

➜ Ανακαλύψτε το καλεντάρι των μαραθωνίων