Γιατί ο Μαραθώνιος του Παρισιού είναι τόσο δύσκολος;

Θετική υψομετρική διαφορά που κάθε άλλο παρά αμελητέα είναι

Στα χαρτιά, ο Μαραθώνιος του Παρισιού μπορεί να μοιάζει σχετικά βατός. Μια μεγάλη πόλη, άρτια διοργάνωση, φαρδείς δρόμοι και ούτε βουνό στον ορίζοντα. Αν όμως κοιτάξει κανείς προσεκτικά το προφίλ της διαδρομής, γρήγορα καταλαβαίνει ότι αυτός ο μαραθώνιος δεν ανήκει στην κατηγορία των «γρήγορων» διαδρομών. Με 292 μέτρα θετικής υψομετρικής, η διατήρηση σταθερού ρυθμού στους δρόμους της πρωτεύουσας αγγίζει τα όρια του άθλου. Οι κατηφόρες με μικρή κλίση κρύβουν παγίδες και οι πολλές ανηφόρες βαραίνουν τα πόδια. Σε αντίθεση με επίπεδους μαραθωνίους, όπως της Βαλένθια και της Σεβίλλης, που είναι γνωστοί για τις μεγάλες ευθείες τους, η παρισινή διαδρομή επιβάλλει συνεχείς αλλαγές ρυθμού. Τα ενεργειακά αποθέματα εξαντλούνται έτσι νωρίτερα απ’ όσο υπολογίζεις και αρκεί μια παράλειψη, όπως ένα τζελ που δεν πήρες, για να μετατραπεί γρήγορα η συνέχεια σε εφιάλτη. Σε αυτή τη διαδρομή, κάθε λάθος πληρώνεται ακριβά. Πολλοί συναντούν τον περίφημο «τοίχο», μερικές φορές πολύ πριν από το 35ο χιλιόμετρο.

Ανηφόρες, πλακόστρωτα, τούνελ: εκρηκτικό κοκτέιλ για τους τετρακέφαλους

Αυτό που κάνει πραγματικά δύσκολο το Παρίσι είναι αυτές οι περίφημες «εξάρσεις» που εμφανίζονται σε όλη τη διαδρομή. Από τα πρώτα χιλιόμετρα, η ελαφριά κατηφόρα στα Champs-Élysées παρασύρει τους δρομείς να ξεκινήσουν γρήγορα. Προσοχή στην υπερβολική αυτοπεποίθηση. Η πρώτη δυσκολία έρχεται στο 9ο χιλιόμετρο, στη rue du Faubourg Saint-Antoine, με μια σχετικά ήπια αλλά παρατεταμένη ανηφόρα ενός χιλιομέτρου.

Τα πλακόστρωτα είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό του Παρισιού. Εμφανίζονται νωρίς, από τα πρώτα κιόλας βήματα στη λεωφόρο Champs-Élysées. Μπορούν να διαλύσουν τον ρυθμό, να κουράσουν το πάτημα και να ροκανίσουν ενέργεια, ειδικά όταν πρέπει να παραμένεις συγκεντρωμένος στα βήματά σου. Με τον καιρό, μπορεί να χαθεί και η καθαρότητα της σκέψης.

Όμως περισσότερο απ’ όλα πονούν οι όχθες του Σηκουάνα. Οι υπόγειες διαβάσεις κάτω από τις γέφυρες διαλύουν εντελώς τον ρυθμό και δεν αφήνουν περιθώριο για σταθερό τέμπο. Μια διαδοχή από τέσσερις μικρές ανηφόρες και κατηφόρες που τσακίζουν τα πόδια, μεταξύ 28ου και 32ου χιλιομέτρου, με πέρασμα κάτω από τη γέφυρα Pont de l’Alma, την ώρα που οι τετρακέφαλοι αρχίζουν να στέλνουν σημάδια κόπωσης. Και ακριβώς τη στιγμή που ονειρεύεσαι λίγη επίπεδη διαδρομή, πρέπει να ανέβεις προς το 16ο διαμέρισμα και το Bois de Boulogne. Τα τελευταία χιλιόμετρα ανεβαίνουν αργά αλλά σταθερά, με τρεις ανηφόρες να διαδέχονται η μία την άλλη μεταξύ 34ου και 41ου χιλιομέτρου.

© ASO

Το δεύτερο μισό του αγώνα είναι σαφώς πιο απαιτητικό

Δεν είναι μύθος: το δεύτερο μισό του Μαραθωνίου του Παρισιού είναι πολύ δυσκολότερο από το πρώτο. Από τα συνολικά 292 μέτρα θετικής υψομετρικής, σχεδόν τα δύο τρίτα βρίσκονται στο δεύτερο μισό. Εκεί όπου κανονικά θα έπρεπε να διαχειρίζεσαι πιο ήρεμα την προσπάθεια μετά τον ημιμαραθώνιο, στο Παρίσι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο αγώνας γίνεται σκληρότερος και πιο απαιτητικός τη στιγμή ακριβώς που τα πόδια αρχίζουν να υποχωρούν. Αυτή η δυσκολία είναι που κάνει το Παρίσι τόσο επίφοβο για τους μαραθωνοδρόμους που κυνηγούν ατομικό ρεκόρ. Ανάμεσα σε όσους τρέχουν το πρώτο τους 42άρι, πολλοί εξακολουθούν να υποτιμούν τη σημασία της διατροφής. Στο Παρίσι, όμως, είναι καθοριστική. Ο μαραθώνιος δεν είναι μόνο θέμα ρυθμού ή ψυχολογίας: χωρίς πραγματική στρατηγική τροφοδοσίας, ο τοίχος μπορεί να έρθει πολύ νωρίτερα απ’ όσο νομίζεις.

Ελίτ ή ερασιτέχνες, ο πόνος είναι ο ίδιος

Ο Μαραθώνιος του Παρισιού δεν χαρίζεται ούτε στους κορυφαίους. Αρκεί να πούμε το εξής: στο ανδρικό και το γυναικείο top 10, μόνο ένας δρομέας κατάφερε να πετύχει negative split — ο Κενυάτης Benard Biwott, νικητής με 2:05:25, με ταχύτερο δεύτερο ημιμαραθώνιο από τον πρώτο (1:02:57 / 1:02:28). Ένα στοιχείο που λέει πολλά για τη δυσκολία του δεύτερου μισού της διαδρομής.

Από τους Γάλλους, η εμφάνιση της Loréna Méningand αξίζει επίσης αναγνώριση. Τερμάτισε πρώτη Γαλλίδα, καταγράφοντας νέο ατομικό ρεκόρ. Πέρασε τον ημιμαραθώνιο σε 1:17:55, όμως και εκείνη λύγισε μπροστά στη δυσκολία της διαδρομής και ολοκλήρωσε το δεύτερο μισό σε 1:18:38. Πιο αργά, αλλά και πάλι με μια εξαιρετικά δυνατή επίδοση σε τόσο απαιτητικό τερέν.

Ο Yohan Durand υπέφερε κι εκείνος στα παρισινά πλακόστρωτα. «Μυϊκά, ήταν δύσκολα. Το κομμάτι στις όχθες είναι πολύ απαιτητικό, ο καιρός άστατος με λίγο αέρα…», δήλωσε ο δρομέας από το Bergerac, που ολοκλήρωσε τον αγώνα σε 2:14:44, μακριά από το 2:11:56 της Βαλένθια, επίδοση που είχε πετύχει λίγους μήνες νωρίτερα. Η διαφορά αυτή αποτυπώνει με σαφήνεια τη σκληρότητα της παρισινής διαδρομής.

Η διαδρομή δεν είναι εύκολη. Μυϊκά, μετά το 25ο χιλιόμετρο, ήταν δύσκολα. Το κομμάτι στις όχθες είναι απαιτητικό, ο καιρός άστατος… Και μετά, στη Boulogne, πάτησα φρένο. Είμαι πολύ χαρούμενος που τερμάτισα, γιατί σωματικά ήταν ένας από τους δυσκολότερους μαραθωνίους μου.

© STADION-ACTU

Για όλους αυτούς τους λόγους καταλαβαίνουμε ακόμη καλύτερα την επίδοση του Morhad Amdouni. Το 2022 είχε σημειώσει στο Παρίσι νέο γαλλικό ρεκόρ με 2:05:22 πριν το κατεβάσει στο 2:03:46 στη Σεβίλλη το 2024. Ο χρόνος του στο Παρίσι, υπό αυτές τις συνθήκες, επιβάλλει ξεκάθαρα τον σεβασμό.

Απαιτητικός μαραθώνιος, όλο και πιο δημοφιλής

Παρά όλες αυτές τις δυσκολίες, ο Μαραθώνιος του Παρισιού παραμένει ένας από τους δημοφιλέστερους στον κόσμο. Το 2025, 55.499 δρομείς πέρασαν τη γραμμή του τερματισμού. Γιατί τέτοια προσέλευση; Επειδή το Παρίσι θα είναι πάντα Παρίσι. Να διασχίζεις τα Champs-Élysées, να τρέχεις κάτω από τον Πύργο του Άιφελ, να κινείσαι δίπλα στον Σηκουάνα και να περνάς μπροστά από το Λούβρο… δύσκολα συναγωνίζεται κανείς τόσο κύρος και τόση ιστορία.

Είναι επίσης ένα ιδανικό πεδίο ανακάλυψης για τους πρωτοεμφανιζόμενους μαραθωνοδρόμους. Πολλοί επιλέγουν το Παρίσι για την πρώτη τους φορά. Για την ατμόσφαιρα, την ενθάρρυνση του κόσμου, την παρουσία των δικών τους ανθρώπων και, πάνω απ’ όλα, για τον συμβολισμό. Ακόμη κι όταν ο χρόνος δεν έρχεται όπως τον θέλεις, η συγκίνηση του μαραθωνίου είναι εκεί πιο δυνατή από ποτέ.

Ο Μαραθώνιος του Παρισιού δεν είναι ο γρηγορότερος. Ούτε ο πιο εύκολος. Είναι όμως ίσως ένας από εκείνους που προσφέρουν τη μεγαλύτερη συγκίνηση. Η ύπουλη υψομετρική του, οι κρυφές ανηφόρες και τα απαιτητικά πλακόστρωτα τον κάνουν πραγματική δοκιμασία, σωματική αλλά και ψυχική. Για να τον απολαύσεις, χρειάζεται σωστή προετοιμασία και οικονομία δυνάμεων για το δεύτερο μισό της διαδρομής. Και πάνω απ’ όλα, μην ξεχνάς ποτέ να σηκώνεις το βλέμμα, για να απολαμβάνεις την ευκαιρία να τρέχεις στις λεωφόρους της ομορφότερης πόλης του κόσμου.