Μαραθώνιος της Βοστώνης: τα 5 κρίσιμα σημεία και οι συμβουλές μας για να τα διαχειριστείτε σωστά

1. Hopkinton: η κατηφορική εκκίνηση που μπορεί να καταστρέψει τον αγώνα σας

Ο μαραθώνιος ξεκινά στο Hopkinton και πολύ γρήγορα η διαδρομή βουτάει σε μια απότομη κατηφόρα. Στα χαρτιά μοιάζει με δώρο. Στα πόδια, όμως, είναι συχνά παγίδα. Τα πρώτα χιλιόμετρα είναι τα πιο απότομα και τα πιο παραπλανητικά ολόκληρου του αγώνα. Με τη φρεσκάδα και τον ενθουσιασμό της εκκίνησης, ο στόχος μοιάζει σχεδόν γελοία εύκολος. Ακριβώς εκεί πολλοί δρομείς χάνουν ήδη τον αγώνα τους χωρίς να το καταλάβουν.

Γιατί το πρόβλημα στη Βοστώνη δεν είναι μόνο οι ανηφόρες. Είναι πρώτα απ’ όλα αυτές οι επαναλαμβανόμενες κατηφόρες, που καταπονούν τους τετρακέφαλους είτε φρενάροντας υπερβολικά είτε, αντίθετα, πιέζοντας περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Αν αφήσετε τη βαρύτητα να καθορίσει τον αγώνα σας, μπορεί να το πληρώσετε πολύ αργότερα, όταν όλοι θα μιλούν για την Heartbreak Hill, ενώ η πραγματική ζημιά θα έχει γίνει πολύ νωρίτερα.

Η σωστή αντίδραση εδώ είναι σχεδόν αντιδιαισθητική: να κόψετε εσκεμμένα ρυθμό. Όχι όμως υπερβολικά. Όχι τόσο ώστε να τρέχετε σφιγμένοι, φυσικά. Κρατήστε υψηλή συχνότητα βημάτων, μικρύνετε λίγο το διασκελισμό και αφήστε το σώμα να κυλήσει στην κατηφόρα χωρίς να χτυπάτε δυνατά την άσφαλτο. Πρέπει να κατεβαίνετε χωρίς να διαλύεστε. Αυτή είναι η επιλογή των έξυπνων δρομέων.

© Boston Athletic Association

2. Framingham, Natick, Wellesley: ένα κυλιόμενο κομμάτι για να βρείτε τον ρυθμό σας

Από το 10ο χιλιόμετρο μέχρι τον ημιμαραθώνιο, η Βοστώνη γίνεται πιο ήρεμη. Όχι επίπεδη, τίποτα δεν είναι επίπεδο στη Βοστώνη, αλλά πιο ευανάγνωστη. Συνήθως εδώ βρίσκεις επιτέλους έναν ρυθμό κοντά στον μαραθώνιο. Περνάς από το Framingham, το Natick και στη συνέχεια το Wellesley, με το μυθικό Scream Tunnel να περιμένει λίγο πριν από τον ημιμαραθώνιο: έναν διάδρομο απίστευτου θορύβου, όπου οι φοιτήτριες του Wellesley College ουρλιάζουν σαν να εξαρτάται η ζωή τους από αυτό. Μια ανάμνηση που κανένας συμμετέχων δεν ξεχνά.

Η παγίδα εδώ είναι να παρασυρθείτε από την ευφορία. Η ατμόσφαιρα είναι τόσο έντονη, που νομίζεις πως βρίσκεσαι σε ταινία. Οι δρομείς νιώθουν ότι μπορούν να πετάξουν. Όμως ακριβώς αυτή είναι η στιγμή που χρειάζεται να μείνετε ψύχραιμοι και συγκεντρωμένοι στον δικό σας αγώνα.

Αυτό το κομμάτι δεν είναι για να «κερδίσετε χρόνο». Είναι για να βρείτε τη ροή σας. Για να σταθεροποιήσετε την ένταση της προσπάθειας. Για να πίνετε τακτικά, να μην ξεχνάτε τους σταθμούς τροφοδοσίας και να αφήνετε τους παλμούς ήσυχους. Η πιο χρήσιμη συμβουλή εδώ είναι να τρέχετε με βάση την προσπάθεια και να μην είστε κολλημένοι στα δεδομένα του GPS ρολογιού σας. Αν οι αισθήσεις παραμένουν εύκολες μετά το Wellesley, είναι πολύ καλό σημάδι. Αν τα πόδια καίνε ήδη, ο λογαριασμός στο Newton και μετά στη Βοστώνη μπορεί να είναι πολύ βαρύς.

3. Η στροφή στο Newton Lower Falls και ο πυροσβεστικός σταθμός: εκεί όπου ο αγώνας αλλάζει πρόσωπο

Μιλάμε συχνά για τις Newton Hills, όμως πριν ακόμη φτάσετε εκεί υπάρχει ένα κομβικό σημείο που πολλοί υποτιμούν. Στο 25ο χιλιόμετρο βρίσκεται μια αρκετά απότομη κατηφόρα, λίγο πριν από τον περίφημο πυροσβεστικό σταθμό του Newton. Και ξαφνικά, ο μαραθώνιος αποκτά εντελώς διαφορετική γεύση.

Είναι ένα σημείο με όλη την ψυχή της Βοστώνης. Ο κόσμος στις άκρες του δρόμου είναι πολύς και η ατμόσφαιρα εκρηκτική. Εκεί αισθάνεσαι ότι το εύκολο κομμάτι τελείωσε και ότι αρχίζει η πραγματική μάχη, καθώς πλησιάζουν οι ανηφόρες του Newton.

Η συμβουλή είναι να προετοιμαστείτε νοητικά για αυτή τη στιγμή και να χωρίσετε τον αγώνα σε τμήματα, ώστε να μην τον αφήσετε να σας παρασύρει: πριν από τον πυροσβεστικό σταθμό, μετά από τον πυροσβεστικό σταθμό. Και μόνο αυτό βοηθάει enormously.

4. Οι Newton Hills και η Heartbreak Hill: το πιο διάσημο κομμάτι…

Να το τμήμα για το οποίο μιλούν όλοι. Οι Newton Hills. Τέσσερις διαδοχικές ανηφόρες περίπου από το 25ο έως το 35ο χιλιόμετρο, με τη Heartbreak Hill να κλείνει τη σειρά γύρω στο 32ο χιλιόμετρο. Δεν έχουν τρομακτική κλίση. Για τους καθαρόαιμους trail runners είναι σχεδόν περίπατος. Έρχονται όμως στη χειρότερη δυνατή στιγμή, όταν τα πόδια έχουν ήδη επιβαρυνθεί από τις κατηφόρες, όταν η ενέργεια αρχίζει να τελειώνει και η αναπνοή βαραίνει λίγο περισσότερο… Με λίγα λόγια, όταν ο μαραθώνιος γίνεται πραγματικά αυτό που είναι.

Το μεγάλο λάθος εδώ είναι να προσπαθείτε πάση θυσία να κρατήσετε τον ρυθμό του μαραθωνίου. Πολύ κακή ιδέα. Στη Βοστώνη, ο σταθερός ρυθμός είναι ψευδαίσθηση. Αυτό που πρέπει να κρατήσετε σταθερό είναι η προσπάθεια. Αποδεχτείτε ότι θα κόψετε στην ανηφόρα. Μικρύνετε το διασκελισμό, αφουγκραστείτε τους παλμούς σας και διατηρήστε καθαρή τεχνική.

Η Heartbreak Hill έχει σχεδόν θεατρική φήμη. Στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο καταστροφική, αλλά αποκαλύπτει την κατάστασή σας. Αν φτάσετε εκεί με λίγη ενέργεια ακόμη, αντιμετωπίζεται. Αυτή η ανηφόρα με κλίση 3,3% και μήκος 600 μέτρα δεν φαίνεται τόσο τρομερή στα χαρτιά… Αν όμως το ρεζερβουάρ έχει ήδη αδειάσει, μοιάζει ατελείωτη. Γι’ αυτό λένε συχνά ότι στη Βοστώνη δεν κερδίζεις τίποτα στις Newton Hills… αλλά μπορείς να τα χάσεις όλα εκεί.

Και μετά υπάρχει, πάνω απ’ όλα, ο κόσμος. Χιλιάδες θεατές είναι συγκεντρωμένοι στις άκρες του δρόμου. Όλοι όρθιοι στα κιγκλιδώματα, μπροστά από το εμβληματικό running κατάστημα Heartbreak Hill Running Company. Οι φωνές, η ενθάρρυνση, η χαρά, το ακομπλεξάριστο πάθος των Αμερικανών και η δυνατή αίσθηση ότι όλος ο κόσμος σας κοιτάζει και θέλει να σας δει να τα καταφέρνετε. Λίγοι αγώνες στον κόσμο προσφέρουν τόση συγκίνηση όσο ο Μαραθώνιος της Βοστώνης.

5. Η πινακίδα Citgo και ο τερματισμός στην Boylston Street: η ανταμοιβή… αν έχουν μείνει ακόμη πόδια

Μετά τη Heartbreak Hill πλησιάζει το μεγάλο φινάλε. Μια μεγάλη κατηφόρα προς τη Βοστώνη ανοίγεται μπροστά στους δρομείς. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή εμφανίζονται τα δύο τελευταία μεγάλα σύμβολα του αγώνα. Πρώτα η πινακίδα Citgo. Οι δρομείς τη γνωρίζουν καλά για έναν απλό λόγο: αφού την περάσεις, απομένει μόλις ένα μικρό μίλι μέχρι τον τερματισμό. Είναι όμως ορατή από μακριά, υπερβολικά μακριά. Πάνω από την πόλη, σχεδόν κοροϊδεύει τους δρομείς. Νομίζεις ότι είναι τόσο κοντά. Δεν είναι. Αιωρείται πάνω από τις ελπίδες τους σαν μια κάπως σκληρή υπόσχεση. Έπειτα έρχονται δύο εμβληματικοί δρόμοι του μαραθωνίου: η Hereford και η Boylston, στην καρδιά της Βοστώνης. Η δεξιά στροφή. Ένας αδιάκοπος θόρυβος. Δεκάδες χιλιάδες θεατές. Μετά η τελευταία αριστερή στροφή. Και η τελική ευθεία που όλοι έχουμε δει χίλιες φορές σε φωτογραφίες.

Η παγίδα εδώ είναι να πεις στον εαυτό σου ότι τελείωσε. Αν όμως είσαι άδειος, η Boylston μπορεί να μοιάζει ατελείωτη. Η λεωφόρος είναι υπέροχη, ναι, αλλά το κομμάτι έχει μήκος 500 μέτρα. Σε αυτό το σημείο του αγώνα, δεν είναι καθόλου λίγο. Αν όμως έχεις ακόμη ενέργεια, η στιγμή γίνεται μαγική. Είναι πραγματικό δώρο. Η ατμόσφαιρα είναι απίστευτη. Μια εμπειρία που κάθε δρομέας πρέπει να ζήσει μία φορά στη ζωή του. Αφήστε τη συλλογική ενέργεια να σας παρασύρει: τώρα είναι η στιγμή να αδειάσετε το ρεζερβουάρ και να απολαύσετε αυτή τη στιγμή, έπειτα από χρόνια προπόνησης.

Και υπάρχει ακόμη μια τελευταία λεπτομέρεια που πολλοί ξεχνούν… πριν μπείτε ολοκληρωτικά στον παροξυσμό της Βοστώνης, απομένει ένα τελευταίο δύσκολο σημείο, μια λεπτομέρεια της διαδρομής που μπορεί να πονέσει πολύ σε αυτό το στάδιο. Στο 41ο χιλιόμετρο, οι δρομείς περνούν κάτω από τη γέφυρα της Massachusetts Avenue. Είναι μια σύντομη στιγμή μοναξιάς, χωρίς θεατές, με μια μικρή ανηφόρα που εκείνη τη στιγμή μοιάζει με βουνό. Ένα κομμάτι που βαραίνει τα πόδια, ευτυχώς όμως διαρκεί μόνο λίγα μέτρα.

© Boston Athletic Association

✔ Βρείτε όλες τις πληροφορίες για τον Μαραθώνιο της Βοστώνης