Ted Corbitt, Afro-Amerikaanse pionier die de Amerikaanse hardloopsport veranderde

Ted Corbitt was de eerste Afro-Amerikaan die namens de Verenigde Staten aan de olympische marathon deelnam en stond aan de wieg van de New York Road Runners. Als marathon- en ultramarathonloper hielp hij de Amerikaanse langeafstandssport ingrijpend te veranderen. Zijn verhaal is ook dat van een zwarte man die werd geboren in het landelijke South Carolina, als kleinzoon van slaven opgroeide in een gesegregeerd Amerika en uitgroeide tot een sleutelfiguur in de ontwikkeling van de hardloopsport in de Verenigde Staten.

Ted Corbitt belichaamt een deel van de complexe geschiedenis van de Verenigde Staten in de twintigste eeuw. Hij werd op 31 januari 1919 geboren op een boerderij in South Carolina en groeide op in een gezin van landbouwers. Zijn grootvader was als slaaf geboren. Later verhuisde het gezin van South Carolina naar Cincinnati. Aan de University of Cincinnati begon hij atletiek te beoefenen, terwijl hij er voortdurend werd geconfronteerd met de beperkingen die aan zwarte sporters werden opgelegd: sommige wedstrijden waaraan zijn team deelnam, weigerden zijn aanwezigheid. Toch zou zijn sportieve loopbaan een andere richting inslaan, in New York, waar hij in de langeafstandssport ruimte vond om individueel beter te worden en zich collectief in te zetten.

Opgegroeid in het gesegregeerde zuiden

Corbitt werd geboren op een familieboerderij in het landelijke South Carolina, waar katoen werd verbouwd. Zijn grootvader had de slavernij meegemaakt. Ted groeide op onder de rassenscheiding, die in veel zuidelijke staten nog altijd van kracht was. Toen hij nog een kind was, verhuisde zijn gezin naar Cincinnati. Aan de universiteit liep hij voor de Bearcats, het universiteitsteam, maar reizen naar wedstrijden werd soms bemoeilijkt door de segregatie: sommige wedstrijden in het zuiden en het Midwesten weigerden zwarte atleten. Corbitt moest zich dus ontwikkelen in een sportomgeving die niet op dezelfde manier voor hem openstond als voor zijn witte ploeggenoten.

Na de Tweede Wereldoorlog vestigde hij zich in New York. In 1947 sloot hij zich aan bij de New York Pioneer Club, een geïntegreerde atletiekclub in Harlem die zich verzette tegen discriminerende praktijken van bepaalde sportinstanties. Corbitt behaalde een diploma fysiotherapie en werkte bij het International Center for the Disabled. In deze periode richtte hij zich echt op de marathon. In 1951 liep hij zijn eerste Boston Marathon en werd hij vijftiende. Een jaar later waren zijn resultaten goed genoeg om aan de Spelen van Helsinki deel te nemen.

De eerste Afro-Amerikaan die de VS vertegenwoordigde op de Olympische Spelen

Ted Corbitt werd vooral bekend als de eerste Afro-Amerikaan die de Verenigde Staten vertegenwoordigde in de olympische marathon. In 1952 startte hij op 33-jarige leeftijd in Helsinki en finishte hij als 44e in 2:51:09. Twee jaar later won hij de marathon van Yonkers in 2:46:13, een overwinning die hem de Amerikaanse nationale titel opleverde. In 1958 liep hij in Philadelphia zijn snelste marathon ooit: 2:26:44. In juni van datzelfde jaar werd hij de eerste voorzitter van de Road Runners Club–New York Association, die hij samen met ongeveer veertig leden oprichtte. De organisatie zou uitgroeien tot de New York Road Runners, de organisator van de Marathon van New York, nog altijd.

In februari 1959 organiseerde de club de Cherry Tree Marathon in de Bronx, een wedstrijd die geldt als een van de voorlopers van de latere Marathon van New York. Zijn meest blijvende werk was minder zichtbaar. Corbitt wilde dat wegwedstrijden met elkaar konden worden vergeleken. In die tijd maten sommige organisatoren parcoursen nog op met kilometertellers in de auto, wat onnauwkeurige afstanden kon opleveren. Daarom werkte Corbitt aan strengere methoden voor het opmeten en certificeren van parcoursen.

In 1964 publiceerde hij Measuring Road Running Courses, een document over het kalibreren van parcoursen. Zijn belangstelling voor de loopsport reikte verder dan de marathon. Hij richtte zich ook op afstanden boven de 42,195 kilometer, in een tijd waarin ultramarathons nog een grotendeels onbekende discipline waren. Zo liep hij meerdere keren de London-to-Brighton, een wedstrijd over 84 kilometer. In 1969 liep hij op 50-jarige leeftijd 100 mijl op de baan in 13:33:06, waarmee hij destijds een Amerikaans record vestigde. In totaal zou hij 223 marathons en ultramarathons hebben gelopen, waarvan hij er 30 won.

Dank u, meneer Corbitt

Ted Corbitt liet in de Verenigde Staten een veelzijdige erfenis na, zowel voor de Afro-Amerikaanse gemeenschap als voor zijn sport in bredere zin. Na zijn jeugd in het gesegregeerde zuiden richtte hij in New York een invloedrijke instelling op die integratie voorstond en voor veel mensen een voorbeeld werd. Vooral in die meer institutionele rol drukte hij zijn stempel op zijn tijd. De club waarvan hij vanaf 1958 voorzitter was, groeide uit tot de New York Road Runners, tegenwoordig een van de belangrijkste hardlooporganisaties ter wereld en organisator van de Marathon van New York.

Ted Corbitt was niet de bedenker van de marathon van New York, maar hij droeg wel bij aan de oprichting van de organisatie die deze ontwikkeling mogelijk maakte. Het kleine clubje van zo'n veertig lopers uit de beginjaren heeft uiteraard nog maar weinig gemeen met de huidige organisatie, maar de historische band is gebleven. Ted Corbitt hielp ook de sportpraktijk op veel terreinen vorm te geven: nauwkeurige parcoursmetingen, leeftijdscategorieën en informatie over training. Aan die ontwikkelingen leverde Corbitt een belangrijke bijdrage. Ted Corbitt overleed in 2007, op 88-jarige leeftijd. Veel lopers mogen hem dankbaar zijn voor alles wat hij heeft betekend, gedreven door een onverzadigbare passie voor de sport en de wil om die te delen. Een groot man.