Highway to Help: Robert Pope op tour

Op 13 november schreef ultraloper Robert Pope op zijn Instagramprofiel: « On Sunday, I will start on the Highway to Help. Running 2000km – Melbourne to Brisbane, following the ACDC tour. 4 weeks, no stop signs, speed limits. Come along for the ride ».

Zondag begin ik aan de Highway to Help. Ik loop 2.000 kilometer van Melbourne naar Brisbane, in het spoor van de AC/DC-tournee. Vier weken lang, zonder stopborden of snelheidslimieten. Loop een stukje met me mee.

Op 16 november begon zo in Melbourne de duurloop van de meest onvermoeibare dierenarts ter wereld, in het spoor van de legendarische band AC/DC. We ontdekten hem samen al in mei, in het artikel « Robert Pope court toujours ». De Liverpoolse liefhebber van hardlopen én rock bedacht een geweldig plan: hij gebruikt de aandacht rond AC/DC om mensen voor zijn zaak te winnen en zo veel mogelijk geld op te halen voor drie organisaties: The Smith Family, NSPCC en WWF. De eerste twee organisaties helpen jonge kinderen die in armoede leven in Engeland en Australië. WWF zet zich in voor de dierenwereld, een zaak die Robert nauw aan het hart ligt.

Tijdens zijn ongelooflijke tocht in de voetsporen van Forrest Gump (2016-2018) had hij al geld ingezameld voor WWF… Rob Pope, dierenarts van beroep en spectaculair ultraloper, staat dus opnieuw volop in de belangstelling. Op 16 november 2025 vertrok hij uit Melbourne voor de run « Highway to Help », langs de Australische AC/DC-tournee. Vanaf die dag tot het concert in Brisbane op 18 december staat Robert op de weg. Hij hoopt elke dag meer dan 70 kilometer te lopen. Vier weken inspanning om iets in beweging te zetten: « Het geweldige nieuws is dat AC/DC deze run volledig steunt. Ze verkopen opblaasbare gitaren, met en zonder handtekening, en de opbrengst gaat naar de goede doelen. Het was hun idee, ik heb er niet eens om gevraagd. Ongelooflijk en bijzonder gul. »

Een eenzame, maar immer zonnige loper

© Robert Pope

Rob is geen doorsneeloper. Hij is gewend aan langdurige inspanningen en extreme uitdagingen. Tussen 2016 en 2018 legde hij meer dan 25.000 kilometer af door de Verenigde Staten, het equivalent van vijf keer het land doorkruisen. Daarmee werd hij de eerste persoon die de fictieve loop uit de film Forrest Gump in werkelijkheid nabootste. Die tocht heeft hem gevormd en zit nog altijd in hem: « Ik denk dat ik nog steeds loop. Ik geloof niet dat mijn run voorbij is. Ik wil niet dat hij eindigt, ook al besef ik dat mijn tijd om dit soort dingen te doen steeds korter wordt… Als het zover komt en ik niet meer vertrek, zal ik vrede hebben met mezelf dankzij wat ik al heb gedaan, ook al wil ik altijd meer. Ik wil gewoon nog één laatste tocht maken die mijn dochter kan meemaken ».

In mei vertelde hij ons nog dat hij graag voet op Australische bodem wilde zetten: « Ik ben Australië nog nooit overgestoken en ik heb veel zin om daar hetzelfde soort project te doen, nog altijd alleen. Ik zal zeker niet de snelste zijn die het land doorkruist, maar dat is niet belangrijk. In juni volgend jaar wil ik in Engeland of elders in Europa een weekje gaan lopen, in de week van mijn verjaardag. Ik zal niemand iets laten weten via sociale media. Ik wil gewoon lopen en voelen wat mijn lichaam me vertelt, zonder druk, 80 kilometer per dag. Om te ontdekken of ik het nog altijd leuk vind. Want ik moet onder ogen zien dat dat misschien niet meer zo is. Misschien is het inmiddels te veel… Ik heb in elk geval al een eerste stap gezet: onlangs gaf een familie me vriendelijk een kar ter waarde van 400 euro, omdat de mijne in de Verenigde Staten kapot was gegaan. Nu moet ik die tocht wel maken. »

Een paar maanden later is het zover. Hij neemt de energie van rock en het geluid van AC/DC met zich mee. Muziek zal hem helpen om de beproeving vol te houden, maar Robert blijft nuchter over het project. Op 28 november zei hij op de radiozender ABC Radio Adelaide dat dit soort run « type 2-plezier is, het soort plezier dat pas leuk wordt als je erop terugkijkt ». Een typische uitspraak van de ‘Pope’ van de weg. We zien hem al schaterlachen nadat hij die oneliner heeft afgeleverd. En wat zijn liefde voor muziek betreft, had Robert zich geen betere tournee kunnen wensen: « AC/DC is altijd een van mijn favoriete bands geweest. Ik heb ze vaak live gezien. Toen ik in de Verenigde Staten was, op de route van Forrest Gump, was muziek een grote bron van inspiratie. AC/DC leek altijd te spelen op het moment dat ik het nodig had. Zo sterk zelfs dat ik mezelf een regel oplegde: als er ooit een nummer van AC/DC klonk, mocht ik niet stoppen met lopen. Dat was de afspraak. Waar ik ook was, ik moest blijven lopen. »

Een rode draad van liefdadigheid

Rob loopt om te geven en te ontvangen. Deze loop is geen doel op zich, maar een middel om vrijgevigheid aan te wakkeren en mensen rond een zaak en een gebaar samen te brengen. Zijn brede glimlach in elke video langs het parcours zegt genoeg. Zelfs wanneer hij afziet, blijft Robert glimlachen. Ook wanneer hij slapeloze nachten heeft of met zijn kar over een kapotgereden pad moet… Zijn stories zijn een genot om te bekijken. Met zijn ervaring als podcastmaker voor Red Bull heeft Robert zijn talent als entertainer verder aangescherpt. Op de website van AC/DC vind je een link naar Rob Pope’s benefietrun. Voor zijn vertrek liet hij enkele Australische sterren een paar opblaasbare gitaren signeren.

Ook hier werden de eenvoud en gulheid van de Engelsman beloond: « Omdat ze die gitaren verkopen, wilden ze er persoonlijk eentje aan mij overhandigen. Ik had al kaartjes voor het concert, maar voor de show werd me gevraagd naar een bepaalde plek te komen. Ik stond daar met mijn vrouw en dochter te wachten, en plots zag ik Brian Johnson, de zanger van de band. Hij kwam naar me toe en gaf me de gitaar. Superaardig, heel vriendelijk tegen iedereen, echt Brian… Ik was zo door hem gebiologeerd dat ik pas achteraf merkte dat Angus, Stevie en Chris van de band er ook waren. Later, na het concert, zag ik hen opnieuw, samen met Matt, de drummer. Het zijn echt geweldige mensen, heel eenvoudig en benaderbaar. Het was zo’n bijzondere ervaring. »

De volledige opbrengst van de opblaasbare gitaren, met of zonder handtekening van AC/DC, die in de pop-upstores bij elk concert worden verkocht, gaat naar drie erkende organisaties: The Smith Family, NSPCC en WWF. Op 5 december had Robert al meer dan 6.000 euro opgehaald, op een doelbedrag van 7.500 euro. De vermoeidheid laat zich voelen, maar de stemming blijft uitstekend: « Ik ben meestal moe, maar ik schiet toch aardig op. Mijn benen en mijn voeding zijn inmiddels gewend geraakt aan de inspanning en over het algemeen gaat het goed, al ben ik voortdurend blessures aan het bestrijden. Ik heb last van mijn linker scheenbeen, mijn rechter achillespees, mijn linker bilspier en mijn heupbuiger. Elke dag lijkt een van die klachten de andere te overtreffen. Ik ben dus voortdurend brandjes aan het blussen, maar ik blijf positief over het vervolg en leg de afstand nog altijd af ».

De Highway to Help: een brug, of beter gezegd een weg, tussen rock, hardlopen en menselijkheid.

➜ Meer weten: Podcast How to be superhuman?
➜ Doneren via Highway to Help
➜ De pagina van de run op de website van AC/DC