Tigst Assefa vliegt naar winst in Marathon van Berlijn 2026 ondanks gescheurde achillespees

Deze Marathon van Berlijn begon al aan het begin van de zomer. Toen Sabastian Sawe, die in het voorjaar in Londen een ongelooflijke 1:59:30 liep, werd aangekondigd voor een nieuwe poging om onder de twee uur te duiken. Toen ook Tigst Assefa aankondigde het wereldrecord aan te vallen en onder 2:10 te willen lopen. Op papier moest deze 52e editie een van de spectaculairste uit de geschiedenis worden. Maar eind augustus volgde de mokerslag: Sawe meldde zich af met een blessure die hij op training had opgelopen. Op de grote dag bleven de ambities groot. Dat hoort bij de Marathon van Berlijn.

Bij de mannen golden Guye Adola en Gabriel Geay als favorieten in een kopgroep die vertrok op schema voor 2:01. Bij de vrouwen liep Assefa vanaf de eerste kilometer aan de leiding, met haar vaste haas om haar naar de finish te brengen. Achter haar hadden drie Europese atletes Berlijn aangekruist om een nationaal record te verbeteren: Esther Pfeiffer voor Duitsland, Manon Trapp voor Frankrijk en Alisa Vainio voor Finland. Maar een marathon kent zelden de afloop waarop je hoopt. Dat is ook waarom deze afstand de wildste dromen voedt. Deze editie van 2026 herinnerde iedereen eraan: de marathonwetten houden altijd verrassingen in petto.

Tigst Assefa wint heroïsch ondanks een gescheurde achillespees

De beelden gingen de wereld rond. Tigst Assefa die hinkend onder de Brandenburger Tor door loopt. Ze komt in 2:11:04 over de finish, met een gezicht getekend door ondraaglijke pijn. Daarna zakt ze in elkaar. Haile Gebrselassie zelf komt haar overeind helpen en begeleidt haar uit de finishzone.

Het wereldrecord lag nochtans binnen haar bereik. Maar haar rechterachillespees besliste er anders over… Vanaf kilometer 31 begon die pijn te doen, om twee kilometer voor de finish volledig te scheuren. Waarschijnlijk waren we getuige van een van de meest heroïsche prestaties aller tijden. NBA-fans herinneren zich de twee vrije worpen die Kobe Bryant in 2013 scoorde, meteen nadat hij tegen de Warriors zijn achillespees had gescheurd. Een voorbeeld van veerkracht dat alle sportfans bijbleef. Zondag in de straten van Berlijn weigerde Tigst Assefa op te geven. Ondanks een achillespees die het begaf. Wat een mentale kracht. Wat een kampioene.

Aan het einde van die inspanning stond een monumentale tijd: 2:11:04. Dat is de derde snelste prestatie ooit, na het wereldrecord van Ruth Chepngetich (2:09:56 in Chicago in 2024) en de 2:10:51 van Fotyen Tesfay in Barcelona afgelopen maart. Assefa verbeterde haar persoonlijk record met 49 seconden, scherpte haar eigen parcoursrecord uit 2023 (2:11:53) aan en boekte haar derde overwinning in Berlijn, na 2022 en 2023.

En toch had de Ethiopische die dag nog veel meer in de benen. Ze passeerde de halve marathon in 1:04:57 en lag perfect op schema om het record van Chepngetich aan te vallen. Op kilometer 30 (1:32:15) bleef de prognose onder het wereldrecord. Op kilometer 40 kwam ze door in 2:03:00, op schema voor 2:09:44. Nog enkele minuten afzien. Maar toen werd de pijn te hevig. Plots begon de Ethiopische te hinken. Haar pas was niet langer efficiënt en ze kon simpelweg niet meer op haar voet steunen. Haar tempo zakte volledig in: 8:04 over de laatste 2,195 kilometer, goed voor gemiddeld ongeveer 3:40/km in plaats van haar gebruikelijke 3:05/km. Elke pas werd zwaarder dan de vorige. De loopster vertrekt haar gezicht, verbijt de pijn en bereikt uiteindelijk de finish. Daar zakt ze in elkaar en wordt ze meteen verzorgd. Volledig leeggelopen van energie verscheen ze zelfs niet op het podium voor de officiële ceremonie.

© SCC Events

Na kilometer 31 begon ze pijn te voelen. Vanaf kilometer 40 werd die pijn bijna voortdurend erger. In de laatste twee kilometer verloor de pees vezel na vezel, pas na pas, tot hij aan het einde volledig scheurde. […] Met een pees in die toestand weet ik niet hoe ze de finish heeft kunnen halen. Op de beelden zie je dat ze op één been liep; het andere raakte alleen nog de grond. […] Ze is uiteraard ongelukkig, maar niemand kan blij zijn wanneer je in de laatste twee kilometer het wereldrecord verliest.

De volgende dag geopereerd, terug naar Londen in 2027?

Maandag volgde de diagnose. Haar manager Gianni Demadonna bevestigde dat de rechterachillespees was gescheurd. Volgens hem liep Assefa de laatste hectometers vrijwel zonder achillespees, steunend op haar hiel.

Na een eerste behandeling in een Berlijns ziekenhuis werd ze overgebracht naar Beieren. Daar opereerde dr. Johannes Gabel haar. Hij is gespecialiseerd in voet- en enkelchirurgie aan de BG Unfallklinik in Murnau, ten zuiden van München. Haar entourage rekent op ongeveer zeven maanden voor een volledig herstel, al bestaat daarover geen zekerheid. De 29-jarige atlete zal er ongetwijfeld alles aan doen om eind april 2027 klaar te zijn voor de Marathon van Londen en haar titel te verdedigen.

© SCC Events

Het wreedste aan dit verhaal? Tigst Assefa kent haar achillespees maar al te goed. Haar marathoncarrière begon zelfs met een blessure aan diezelfde pees. In 2018 verliet ze na meerdere achillesblessures de baan om zich op de weg te richten, waar ze met beter beschermende schoenen kon lopen. Maar in 2019 liep ze opnieuw een achillesblessure op. In 2022 keerde ze terug op het hoogste niveau. De jaren daarna domineerde ze de koningsafstand, met grote overwinningen in Londen en Berlijn, olympisch zilver in Parijs en de wereldtitel voor de runner-up in Tokio. Deze nieuwe peesblessure is alweer een zware klap voor de Ethiopische kampioene. Maar als er één atlete is die hierna opnieuw de wereldtop kan bereiken, dan is het Tigst Assefa.

Mijn warmste groeten aan iedereen. Mijn operatie is goed verlopen. Ik ben overweldigd door de enorme steun die ik vanuit de hele wereld heb gekregen. Vanuit de grond van mijn hart wil ik ieder van jullie bedanken voor de ongelooflijke steun en alle lieve berichten.

Uitslagen Marathon van Berlijn 2026 – vrouwen

Achter Assefa gaapte een enorm gat. Bijna zes minuten later bleef Bedatu Hirpa Dera Dida twee seconden voor in de strijd om de tweede plaats. Ethiopië pakte de volledige top vijf. De winnares van vorig jaar, de Keniaanse Rosemary Wanjiru, werd dertiende in 2:24:04.

Trapp, Vainio, Pfeiffer... een golf van uitvallers in Berlijn

De wetten van de marathon zijn soms moeilijk te aanvaarden. Zelfs wanneer de voorbereiding uitstekend was. Soms lukt het gewoon niet.

Alisa Vainio strandt al op kilometer 5

Eerst was er Alisa Vainio. De Finse werd gezien als een van de grootste Europese kanshebbers. In augustus kroonde ze zich in Birmingham tot Europees kampioene op de marathon. Sinds haar overwinning in Sevilla in februari was ze met 2:20:39 ook recordhoudster van Finland. In Berlijn verkeerde ze in topvorm, met één duidelijk doel: onder 2:20 duiken. Haar bijzonderheid? Ze loopt enorm veel marathons. Vijftien dagen voor Berlijn stond ze nog aan de start van het Finse kampioenschap, dat ze won in 2:27:47, voor haar niet meer dan een training... Berlijn was al haar vijfde marathon van het jaar. Begin december mikte ze bovendien op een dubbel met Valencia.

Een indrukwekkende regelmaat, zeker gezien de enorme belasting die de marathon op het menselijk lichaam legt. Helaas beleefde ze op de Duitse kasseien niet haar dag. Op kilometer 2 zwikte haar linkervoet. Pijn en stijfheid verspreidden zich door haar hele achterste bewegingsketen. Ze had vanaf het begin last en besloot op kilometer 5 de handdoek in de ring te gooien.

Manon Trapp heeft haar dag niet

In Frankrijk waren alle ogen gericht op Manon Trapp. Ruim een jaar na het WK in Tokio, waar ze 32e werd, keerde de atlete van Entente Savoie Athlé eindelijk terug naar de marathon met een tijdsdoel. Sinds Sevilla 2025, waar ze 2:23:38 liep en toen het Franse record vestigde, had ze dat niet meer gedaan. Een intensieve zomerstage in Font-Romeu, een nieuwe trainer in Thomas Vandormael, een wedstrijd georganiseerd door haar sponsor en een van de snelste parcoursen ter wereld: alles leek aanwezig om het Franse record van Mekdes Woldu (2:23:13) aan te vallen.

De wedstrijd begon veelbelovend. Ze passeerde kilometer 5 in 16:58, op schema voor haar persoonlijk record. Op kilometer 15, in 50:53, lag ze zelfs voor op het schema van het Franse record. Ook bij de halve marathon, die ze in 1:11:48 passeerde, zat ze nog goed... Maar rond kilometer 22 stapte de Française uit. Een offday. Dat overkomt zelfs de besten.

Esther Pfeiffer, te veel druk op haar schouders?

Esther Pfeiffer was de meest verwachte lokale atlete. De Duitse kampioene op de halve marathon kende een uitstekend wegseizoen, met een 10 kilometer in 30:45 in Laredo, Spanje, en een halve marathon in 1:07:25, hier in Berlijn. Toch liep ze op haar 29e pas haar tweede marathon, drie jaar na haar overwinning in Keulen in 2:37:00. Ze is erg populair op sociale media, waar 107.000 mensen haar dagelijks volgen, en had haar doel duidelijk uitgesproken: het Duitse record van Irina Mikitenko, 2:19:19, dat al sinds 2008 staat, verbeteren. Haar echtgenoot Hendrik, olympisch marathonloper in Tokio, was er zelfs bij om als haas te fungeren.

De eerste kilometers liep ze inderdaad op recordtempo. Maar rond kilometer 14, lang voordat een marathon zwaar hoort te worden, zat haar race er al op. In een video op Instagram, die na de wedstrijd bijna een miljoen keer werd bekeken, vertelde ze dat ze hevige buikpijn had gehad. De druk die ze zichzelf had opgelegd, had haar maag verkrampt. De nacht voor de wedstrijd had ze slechts twee uur geslapen. Te veel stress, en dus geen prestatie. Ze komt sterker terug, zoveel is zeker.

Bij de mannen pakt Guye Adola zijn tweede titel in Berlijn

Zonder Sabastian Sawe had de mannenrace haar grote favoriet verloren, en daarmee ook de hoop op een nieuwe tijd onder de twee uur. Maar de spanning bleef.

De kopgroep bleef lange tijd compact. Tien mannen zaten op kilometer 5 nog binnen dezelfde seconde. Bij de halve marathon, afgelegd in 1:01:01, waren het er nog negen. Selemon Barega maakte vooraan lange tijd het tempo hard, maar op kilometer 30 waren Adola, Geay en meerdere outsiders nog altijd mee.

Toen besloot Guye Adola het heft in handen te nemen. Hij legde het traject van kilometer 30 tot 35 af in 14:21 en liep alleen aan de leiding. Negen seconden voorsprong op kilometer 35, achttien op kilometer 40... Niemand zou hem nog terugzien. Hij won in 2:02:50, een persoonlijk record, negen jaar na zijn marathondebuut hier in Berlijn, waar hij Eliud Kipchoge het vuur aan de schenen had gelegd. Het is zijn tweede titel in Berlijn, na 2021, en zijn tweede overwinning van het jaar na Rotterdam in het voorjaar. Petje af voor de artiest.

Achter hem werd Gemechu Dida Diriba tweede in 2:03:19. Gabriel Geay, die op een gegeven moment was gelost, knokte zich terug naar de derde plaats in 2:03:59. De Tanzaniaan moet nog altijd wachten op zijn eerste overwinning in een Major. Barega, die vooraan zoveel werk had verzet, werd vijfde in 2:04:58. Ethiopië pakte dus een dubbel op het Berlijnse asfalt.

Uitslagen Marathon van Berlijn 2026 – mannen

© SCC Events

Een wereldrecord dat op twee kilometer van de finish verdampt. Nationale records die buiten bereik blijven. Ambities die al voor halverwege abrupt worden afgebroken. Op papier zou de Marathon van Berlijn 2026 kunnen doorgaan voor een mislukte editie. Niets is minder waar. Het spektakel was er volop. Want een marathon draait niet alleen om een tijd. Het is een afstand die niets vergeeft en waarbij je soms alles moet durven verliezen om alles te kunnen winnen. Tigst Assefa begreep dat maar al te goed, tot haar pees scheurde. Esther Pfeiffer, Manon Trapp en Alisa Vainio ook, door zo hoog te mikken. Het wereldrecord viel niet in Berlijn. Maar Assefa bewees dat het niet ver weg meer is. Eén ding staat vast: de marathon zal ons nog vaak verrassen. En dit is nog maar het begin van het seizoen...

Bekijk alle uitslagen van de Marathon van Berlijn 2026 op de officiële website.