42,195 km onder de grond: de extreemste marathon van Zweden in de Garpenberg-mijn

Een marathon betekent meestal dat het decor onderweg voortdurend verandert. Meer dan 1.100 meter onder de grond legden 55 lopers 42,195 km af in de Garpenberg-mijn in Zweden, tussen duisternis, vocht en eindeloze herhaling. Een radicale uitdaging, waarbij het uithoudingsvermogen niet alleen in de benen zit, maar ook tussen de oren.

In de Garpenberg-mijn in Zweden krijgt de marathon in oktober 2025 een compleet andere dimensie. Geen voorbijschuivend landschap en geen vertrouwde herkenningspunten. Alleen gangen, rots en een diepte die de beleving van de inspanning volledig verandert. 55 lopers uit 18 landen, onder wie Frankrijk, verzamelden zich diep in deze zinkmijn voor een unieke uitdaging: 42,195 km op meer dan 1.100 meter onder zeeniveau, met het laagste punt op 1.118 meter. Eén cijfer volstaat om te begrijpen dat deze ervaring ver buiten het gebruikelijke kader valt.

Het parcours volgt zijn eigen logica. Geen afwisseling en geen visuele afleiding, maar elf rondes op exact hetzelfde ondergrondse circuit, steeds opnieuw. Elke ronde voert langs dezelfde bochten en dezelfde stukken, met steeds dezelfde sensaties. Die herhaling zorgt voor een heel eigen vorm van slijtage. Minder spectaculair dan de lange rechte stukken van een stadsmarathon, maar veel sluipender. Al snel lijken de kilometers niet meer van elkaar te onderscheiden en wordt vooruitgang net zo goed een mentale als een fysieke kwestie. Het voelt alsof je voortdurend vastzit in een bevroren ruimte.

Een omgeving die de inspanning volledig herdefinieert

Op deze diepte lopen, in een afgesloten omgeving, verandert alles. De temperatuur blijft stabiel maar ligt met ongeveer 25 graden relatief hoog, terwijl de luchtvochtigheid voortdurend aanwezig is. Zonder enig natuurlijk licht ben je volledig afhankelijk van je hoofdlamp, die een essentieel onderdeel van de wedstrijd wordt. Zonder lamp kom je niet vooruit, maar zelfs met lamp blijft je blikveld beperkt, wat het gevoel van afzondering nog versterkt.

Ook de stilte speelt hier een belangrijke rol. Geen publiek, geen muziek, geen geluid van buitenaf: alleen voetstappen en ademhaling die tegen de wanden weerkaatsen. Daardoor wordt het doseren van de inspanning ingewikkelder. De vertrouwde oriëntatiepunten vallen weg, de tijd lijkt langer te duren en mentale vermoeidheid dient zich vaak aan voordat het lichaam echt leeg is. Een persoonlijk record is hier niet het eerste doel. Het gaat er simpelweg om vol te houden, ronde na ronde af te werken en tot het einde helder te blijven.

55 lopers liepen meer dan 1.100 meter onder de grond een marathon in de Garpenberg-mijn, onder extreme omstandigheden.

Een project op het snijvlak van prestatie en betrokkenheid

Achter dit buitengewone evenement staat BecomingX, waarvan de oprichter Bear Grylls is, bekend van zijn legendarische programma Seul face à la nature (Man vs. Wild in het Engels). Ook het International Council on Mining and Metals en Boliden werkten eraan mee, met een ambitie die veel verder gaat dan sport alleen. De Brit James Mason mocht zich winnaar noemen van deze even originele als duistere wedstrijd. De marathon kreeg erkenning van Guinness World Records en maakt bovendien deel uit van een bredere missie: de menselijke capaciteiten in extreme omstandigheden onderzoeken en industriële omgevingen, die vaak onderbelicht blijven, onder de aandacht brengen.

Het evenement bracht bovendien 1 miljoen dollar op voor het goede doel. Het bewijst dat een uitdaging als deze ook buiten de pure prestatie een boodschap kan uitdragen. Aan de start stonden uiteenlopende deelnemers: ervaren lopers naast mensen die hun eerste marathon liepen. Toch kregen ze allemaal met dezelfde realiteit te maken. In de gangen van Garpenberg wordt uithoudingsvermogen niet alleen in kilometers gemeten. Het draait om kunnen aanpassen, incasseren en blijven doorgaan in een omgeving die geen moment rust gunt.

➜ Ontdek de marathonskalender