Marathon van Parijs: 5 onbekende verhalen over Frankrijks meest iconische hardloopevenement

Op 12 april vindt de Schneider Electric Marathon de Paris voor de 49e keer plaats. In bijna een halve eeuw groeide de wedstrijd uit tot een van de grootste marathons ter wereld. En dat leverde onderweg de nodige verhalen op.

De magie van Parijs. De Franse hoofdstad weet keer op keer te betoveren. Buitenlandse reizigers bewonderen haar, Parijzenaars zijn er dol op en verliefden maken er een toevluchtsoord van. Ook hardlopers kijken anders naar deze stad. In 2023 kwam meer dan 60% van de deelnemers uit het buitenland, goed voor 145 nationaliteiten aan de start. Daarmee behoort de Marathon van Parijs tot de meest internationale evenementen ter wereld. Sinds 1976, toen de Marathon van Parijs voor het eerst werd georganiseerd, is de wedstrijd alleen maar blijven groeien. Destijds liepen zo’n honderd deelnemers over het parcours in het Bois de Boulogne. Tegenwoordig zijn dat er meer dan 55.000. Marathons.com duikt vandaag in 5 verhalen uit de geschiedenis van de Marathon van Parijs.

1. De Marathon van Parijs en zijn eerste winnaar

Het eerste verhaal is niet eens echt een anekdote. Zijn naam zegt je waarschijnlijk weinig, maar hij staat wel degelijk in de geschiedenisboeken als de eerste winnaar van de wedstrijd op 18 september 1976: Jean-Pierre Eudier. De jonge student aan de Sorbonne behoorde destijds tot een merkwaardige nieuwe lichting sporters. Voorbijgangers keken hen nog vreemd aan, want hardlopen was toen nog een niche. Eudier liep de eerste Marathon de Paris in 2u20'57, voor die tijd een ongelooflijke tijd voor een amateur. De wedstrijd vond volledig plaats in het Bois de Boulogne. Sindsdien is het parcours van de Marathon van Parijs flink veranderd en draagt het natuurlijk bij aan de “glorie” van de wedstrijd. Hardlopers passeren nu de Eiffeltoren, de Opéra Garnier, de Place de la Bastille, het Bois de Vincennes en andere Parijse wonderen.

Een start in het Bois de Vincennes. De eerste marathon startte niet op de Champs-Élysées, zoals vandaag. De lopers vertrokken vanuit het Bois de Vincennes en volgden een heel ander parcours, met een sfeer die een stuk intiemer was dan nu.

2. Startnummer 1 via een loting

De recreatieve lopers vormen de ziel van de marathon. Zij geven het evenement zijn unieke, feestelijke karakter. Hen startnummer 1 geven is een manier om hen in het zonnetje te zetten. In tegenstelling tot de meeste grote internationale marathons, waar startnummer 1 doorgaans is voorbehouden aan een eliteatleet, kiest de Marathon de Paris al enkele jaren voor een andere aanpak. Het beroemde nummer 1 wordt verloot onder de 55.000 deelnemers en gaat naar een anonieme mannelijke of vrouwelijke loper. De recreatieve lopers vormen de ziel van de marathon. Zij geven het evenement zijn unieke, feestelijke karakter. Hen startnummer 1 geven is een manier om hen in het zonnetje te zetten. De winnaar of winnares krijgt enkele weken voor de wedstrijd bericht en wordt zo de symbolische ambassadeur of ambassadrice van het evenement.

3. 2017, de overwinning van de liefde

In 2017 werd de Marathon de Paris opgeluisterd door een historische prestatie: het Keniaanse echtpaar Paul Lonyangata en Purity Rionoripo won zowel de mannen- als de vrouwentitel. Een uniek moment in de geschiedenis van de wedstrijd. Die dag domineerde de toen 24-jarige Paul Lonyangata de mannenwedstrijd in een indrukwekkende 2u06'10. Daarmee schaarde hij zich destijds bij de beste marathonlopers ter wereld. Ook Purity Rionoripo leverde een uitzonderlijke prestatie met haar eindtijd van 2u20'55. Niet alleen het bekende taurinehoudende drankje geeft vleugels.

4. Parijs na Athene

De Marathon van Parijs zoals we die vandaag kennen, had een voorganger. Die wedstrijd kwam er op initiatief van Petit Journal, een Parijse krant uit die tijd. In 1896, slechts enkele dagen na de eerste Olympische Spelen van de moderne tijd, werd er een marathon in Parijs georganiseerd. Op 19 juli vertrokken de lopers vanaf de Porte Maillot richting Conflans in de Yvelines. De winnaar? De Brit Len Hurst, die de wedstrijd won in 2u31'30. Dat de Fransman Pierre de Coubertin in die periode voorzitter was van het Internationaal Olympisch Comité, zal zeker hebben meegespeeld bij de organisatie van deze Parijse wedstrijd, vlak na Athene. Het enthousiasme na de eerste Spelen in Griekenland was nog springlevend. Daarna duurde het tot 1976 voordat er opnieuw een marathon in Parijs kwam.

5. Een medaille vol subtiele symboliek

Elke wedstrijd laat unieke herinneringen na: emoties, overwinningen, nederlagen en symbolische voorwerpen van lopers.

De finishermedaille van de Marathon de Paris bevat elk jaar details die naar de Franse hoofdstad verwijzen: een kleine Eiffeltoren, een subtiele verwijzing naar de Seine of een inspirerende quote. Soms verwerken de organisatoren zelfs een «knipoog» naar de geschiedenis van het evenement of naar een markante sportpersoonlijkheid.

Nog meer weten? De Marathon van Parijs trekt een kosmopolitische massa. In 2025 namen lopers met meer dan 145 verschillende nationaliteiten deel. Daarmee behoort het evenement tot de meest internationale marathons ter wereld, na New York en Londen.