@Margauxlifestyle, μια προσωπική ιστορία που μιλά στις γυναίκες

✓ Συνέντευξη με την @Margauxlifestyle, η οποία μας μιλά για την άνοδό της στα social media, για το πώς ξεπέρασε προσωπικές δοκιμασίες και για τον τρόπο με τον οποίο μετατρέπει τις στιγμές αμφιβολίας σε πηγή έμπνευσης για τους followers της. Η Margaux είναι πάνω απ’ όλα μια φωνή που ακούγεται και ένα πρότυπο ανθεκτικότητας, σε έναν κόσμο όπου η εικόνα της γυναίκας στον αθλητισμό παραμένει υπερβολικά συχνά στερεοτυπική.

Είστε μια γυναίκα με ολοένα μεγαλύτερη επιρροή, με εκατοντάδες νέους followers κάθε μέρα. Πώς φτάσατε να αποκτήσετε αυτή την ισχυρή παρουσία;

Αυτή την περίοδο η άνοδος είναι σταδιακή, αλλά έχω μερικά reels που πηγαίνουν πολύ καλά! Γύρω στο 2014 άνοιξα τον λογαριασμό μου στο Instagram και το 2015 δημιούργησα το blog μου. Ανέβαζα περιεχόμενο λίγο αυθόρμητα και σύντομα δημιουργήθηκε μια μικρή κοινότητα γύρω από το τρέξιμο, επειδή τότε ήταν η μεγάλη τάση και όλοι ακολουθούσαν ο ένας τον άλλον για να αλληλοενθαρρύνονται. Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε ξεκίνησα να τρέχω, γιατί το 2013 αγόρασα ρολόι. Ο πρώτος μου επίσημος αγώνας ήταν ο Ημιμαραθώνιος της Πράγας, τον Μάρτιο του 2015, στη διάρκεια του Erasmus, μαζί με τη μητέρα μου. Εκείνη τη μέρα ένιωσα πραγματικά δρομέας. Ένιωσα περήφανη για τον εαυτό μου… Στη συνέχεια βελτιώθηκα, κατέρριψα τα ρεκόρ μου και έτρεξα ακόμη και στον Μαραθώνιο του Παρισιού. Έπειτα, το 2019 πήρα βάρος, κάτι που με επηρέασε πολύ, γιατί δεν καταλάβαινα το γιατί. Συνέχιζα να προπονούμαι συστηματικά, με 3 χαλαρά τρεξίματα και 2-3 προπονήσεις ενδυνάμωσης την εβδομάδα, όμως όσο αυξανόταν το βάρος μου τόσο υποχωρούσα αγωνιστικά. Άρχισα να δέχομαι χοντροφοβικά σχόλια. Και επειδή δεν ήθελα να το αφήσω να περάσει έτσι, βρέθηκα να συμμετέχω στον αγώνα κατά της χοντροφοβίας. Μίλησα για το τρέξιμο και το αυξημένο βάρος και προσπάθησα να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα άτομα με μεγαλύτερο σώμα.

Σε αντίθεση με όσα πιστεύουν πολλοί, αυτό δεν οφείλεται πάντα σε κακή διατροφή και έλλειψη άσκησης. Το ένα έφερε το άλλο και άρχισα να μιλάω ανοιχτά για το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, μια ορμονική διαταραχή από την οποία πάσχω, και για την απώλεια βάρους. Πολύ γρήγορα βρέθηκα σε μια κάπως μοναδική θέση στα social media, γιατί δεν είμαστε πολλοί που μιλάμε για τρέξιμο και αυξημένο βάρος. Στον κόσμο του running υπάρχουν πολλές γυναίκες με εξαιρετικούς χρόνους και εντυπωσιακά σώματα, με αποτέλεσμα η μέση δρομέας να δυσκολεύεται να ταυτιστεί. Έτσι άρχισα να κερδίζω followers, άλλοτε εκατοντάδες μονομιάς και άλλοτε πιο δύσκολα. Όταν έφτασα τους 25.000, άλλαξα τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούσα περιεχόμενο και από τότε η πορεία είναι μόνο ανοδική. Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να περάσω ένα μήνυμα και να φτάσει στους ανθρώπους που αφορά. Θέλω πρώτα απ’ όλα να έχω μια κοινότητα γυναικών που τρέχουν και εμπνέουν η μία την άλλη.

Άρα όλα συνδέονται με την προσωπική σας ιστορία, η οποία έγινε οικουμενική και στην οποία αναγνωρίζουν τον εαυτό τους πολλές γυναίκες. Το γεγονός ότι αποκτήσατε μεγαλύτερη προβολή σάς βοήθησε να σταθείτε ξανά στα πόδια σας απέναντι σε όσα περνούσατε;

Ομολογώ ότι εκείνη τη στιγμή δεν το είχα σκεφτεί ιδιαίτερα. Νομίζω πως ναι, παρότι προέκυψε κάπως φυσικά, κυρίως επειδή δεν ήθελα να αφήσω αναπάντητες τις επιθέσεις ανθρώπων που με έβριζαν και με υποτιμούσαν χωρίς να με γνωρίζουν, χωρίς να ξέρουν τον αγώνα μου και όλη την προσπάθεια που κατέβαλλα. Εκείνη την περίοδο είχα πραγματικά ανάγκη να αποδείξω στον κόσμο ότι όχι, δεν τρεφόμουν άσχημα και ότι γυμναζόμουν. Σταδιακά, γυναίκες ταυτίστηκαν μαζί μου, κι έτσι δημιουργήθηκε μια ομάδα, μια αδελφότητα.

 Σήμερα, όταν έρχεται η ώρα να βγω για τρέξιμο, χαίρομαι. Είναι η δική μου φούσκα, μια στιγμή έξω από τον χρόνο, όπου το μυαλό σταματά και μπορώ απλώς να απολαύσω τη στιγμή . 

Τι σας έκανε να ξεκινήσετε το τρέξιμο; Και τι συνεχίζει να σας παρακινεί σήμερα;

Στην αρχή ήθελα απλώς να ξεσπάω. Δεν άντεχα να κάθομαι άλλο σε έναν πάγκο. Ήμουν μια μπάλα νεύρα. Είμαι πρώην αθλήτρια ενόργανης γυμναστικής, οπότε μου ήταν δύσκολο! Εκείνη την εποχή, η μητέρα μου, γύρω στα πενήντα, μπορούσε να τρέχει μία ώρα συζητώντας με τη φίλη της. Ο εγωισμός μου δεν το δέχτηκε. Επέμεινα. Σκέφτηκα ότι αν μπορούσε η μητέρα μου, μπορούσα κι εγώ. Κατάλαβα πως όσο περισσότερο έτρεχα τόσο πιο ήρεμη ένιωθα. Μου έκανε καλό και συνέχισα. Και ήταν στον Ημιμαραθώνιο της Πράγας που αγάπησα πραγματικά το τρέξιμο. Σήμερα, όταν έρχεται η ώρα να βγω για τρέξιμο, χαίρομαι. Είναι η δική μου φούσκα, μια στιγμή έξω από τον χρόνο, όπου το μυαλό σταματά και μπορώ απλώς να απολαύσω το παρόν. Βάζω μουσική και απολαμβάνω το τοπίο. Έχω 3-4 διαδρομές που μου αρέσει να κάνω ξεκινώντας από το σπίτι. Ζώντας στη Λυών, όταν έχω μεγάλο τρέξιμο, διασκεδάζω ανακαλύπτοντας καινούργια μέρη.

Πώς διαχειρίζεστε το μίσος και την αρνητικότητα στα social media;

Στην αρχή το έπαιρνα πολύ βαριά. Τώρα διαγράφω, μπλοκάρω και δεν το σκέφτομαι καν. Μερικές φορές το αξιοποιώ, γιατί μου δίνει ιδέες για περιεχόμενο. Έχει σχεδόν γίνει πηγή έμπνευσης. Πλέον δεν με επηρεάζει άμεσα.

© crédit photo

© crédit photo

© crédit photo

© crédit photo

© crédit photo

Μιλήστε μου για τη δουλειά σας. Τι ακριβώς κάνετε και τι σημαίνει για εσάς;

Είμαι δημιουργός περιεχομένου με την ευρεία έννοια. Δημιουργώ περιεχόμενο τόσο για μένα όσο και ως freelancer για brands και επιχειρήσεις. Βρίσκομαι πραγματικά σε μια ανοδική φάση στον χώρο των social media, αλλά είναι ακόμη μόνο η αρχή. Δεν θέλω να ακουστώ αλαζονική, όμως για μένα είναι ήδη τεράστιο το ότι έχω φτάσει εδώ. 45.000 followers είναι περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσους κατοικούν στη γενέτειρά μου, το Agde. Είμαι λίγο σε φάση «wow»! Από την άποψη όμως της επιρροής, παραμένει ένας σχετικά μικρός αριθμός.

Ο τρόπος ζωής σας φαίνεται απόλυτα προσαρμοσμένος στη δουλειά σας. Πώς το βιώνετε στην καθημερινότητα;

Αυτή την περίοδο το διαχειρίζομαι καλά. Εκτιμώ ιδιαίτερα την ελευθερία να οργανώνω το πρόγραμμά μου, παρότι κάποιες φορές είναι έντονο, γιατί πρέπει να χωρέσουν οι προπονήσεις, τα διάφορα ραντεβού και, κυρίως, να βρεθεί χρόνος για δουλειά. Είναι ωραίο να βρίσκομαι από εδώ κι από εκεί, αλλά πρέπει παράλληλα να προχωράω τη δουλειά μου και να παραδίδω όσα πρέπει. Μερικές φορές είναι πραγματικός πονοκέφαλος, όμως ως αυτοαπασχολούμενη έχω την τύχη να προσαρμόζω την προπόνησή μου ώστε να μπορώ να τρέχω μέσα στη μέρα. Μου αρέσει να μοιράζομαι όσα συμβαίνουν στη ζωή μου ως αθλήτρια. Είναι φυσιολογικό να ανεβάζω ένα story κατακόκκινη ή ιδρωμένη, αν και προσέχω κάπως τις γωνίες λήψης. Χρειάζεται να βρεις τη χρυσή τομή. Υπάρχει μια παρανόηση: επειδή μιλάω μόνο για τον αθλητισμό, κάποιοι νομίζουν ότι δεν κάνω τίποτε άλλο. Προσπαθώ να απαλλάξω από τις ενοχές τις γυναίκες που με ακολουθούν, πολλές από τις οποίες έχουν οικογένεια και μου λένε: «Μα πώς τα προλαβαίνεις; Εγώ δεν έχω χρόνο.» Το ότι δείχνω μόνο τον αθλητισμό δεν σημαίνει ότι κάνω μόνο αυτό. Απλώς δεν βλέπετε τα υπόλοιπα.

Πώς είναι μια τυπική μέρα για εσάς; Και γενικότερα, πώς οργανώνεται μια εβδομάδα ανάμεσα στον αθλητισμό, τα ραντεβού και τη δουλειά σας;

Οι μέρες μου αλλάζουν συνέχεια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι προπονούμαι 6 ημέρες στις 7, κάποιες φορές δύο φορές την ημέρα, και δουλεύω 7 ημέρες στις 7. Όλα είναι ανακατεμένα, η προσωπική μου ζωή και η δουλειά. Είμαι single χωρίς παιδιά και, αν ήμουν σε σχέση και είχα οικογένεια, δεν θα ήταν καθόλου βέβαιο ότι θα μπορούσα να ζω έτσι. Προπονούμαι στο τρίαθλο εδώ και 4 χρόνια, ενώ κάνω επίσης βάρη και χορό. Στο τρέξιμο και στην ποδηλασία είμαι συνήθως μόνη. Στην κολύμβηση έχω προπονητή, γιατί έμαθα να κολυμπάω πολύ αργά λόγω προβλημάτων στα αυτιά. Δεν μπορώ να πω ότι ήξερα πραγματικά να κολυμπάω. Το ελεύθερό μου ήταν χάλια και δεν μπορούσα να κολυμπήσω 25 μέτρα χωρίς να λαχανιάσω. Στα 29 μου γράφτηκα στο τριαθλητικό κλαμπ του Rillieux και ξεκίνησα μαθήματα. Θα δυσκολευόμουν να συνεχίσω χωρίς μια κοπέλα στο ίδιο επίπεδο με μένα. Για έναν χρόνο μοιραστήκαμε τις τρέλες μας, παρά τις δυσκολίες. Νιώθαμε σαν βαρίδια, αλλά οι δυο μας γελούσαμε και αυτό με βοήθησε να κρατήσω τον ρυθμό!

Πώς προπονείστε στο τρέξιμο στην καθημερινότητά σας;

Αυτή την περίοδο εναλλάσσω προπονήσεις VMA και μεγάλα τρεξίματα. Δεν κάνω πολλές διαλειμματικές, γιατί δεν είμαι φαν. Δεν προπονούμαι ποτέ με το γκρουπ, γιατί ο ρυθμός μου είναι πιο αργός από όλων. Σήμερα, ο βασικός μου στόχος στους αγώνες δρόμου είναι να τους τερματίζω, γιατί κάποιες φορές δίνω μάχη με τα χρονικά όρια… και καμιά φορά χάνω.

Συναντάτε συχνά σε αθλητικές διοργανώσεις followers που σας παρακολουθούν; Τι σημαίνουν αυτές οι συναντήσεις για εσάς;

Μου συμβαίνει. Εξακολουθώ να νιώθω πολύ άβολα, γιατί το να ζητήσεις selfie από κάποιον που συναντάς στον δρόμο, για μένα, είναι κάτι που κάνεις μόνο με stars. Κι εγώ δεν είμαι η Beyoncé. Όταν μου λένε ότι με θαυμάζουν, ότι είναι fans μου… Δεν το συνηθίζω, γιατί εγώ αισθάνομαι απλώς μια συνηθισμένη τύπισσα που αθλείται και φωνάζει λίγο δυνατά όταν την προσβάλλουν. Όταν, χάρη στις συμβουλές μου, σταματούν να φοράνε βαμβακερές φόρμες, δεν ντρέπονται πια να τρέχουν με σορτς ή παίρνουν το πρώτο τους νούμερο αγώνα… Αυτό είναι που με κάνει περήφανη: ότι τόλμησαν και το απόλαυσαν. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φοβούνται, δεν νιώθουν ότι έχουν το δικαίωμα να βρίσκονται εκεί, κουβαλούν μεγάλο νοητικό φορτίο και θα έπρεπε να αλλάξει η δυναμική στη σχέση τους για να μπορέσουν να βρουν χρόνο. Μερικές φορές χρειάζεται τεράστια προσωπική προσπάθεια μόνο και μόνο για να βγουν για τρέξιμο, ενώ για τους άνδρες αυτό μοιάζει αυτονόητο. Εκείνοι δεν κάνουν τόσες σκέψεις, σε αντίθεση με τις γυναίκες, που έχουν μια ατελείωτη λίστα.

Μπορούμε να πούμε ότι ο λογαριασμός σας έχει κοινωνική και ακτιβιστική διάσταση, αφού αρκετοί άνθρωποι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον αγώνα σας;

Βλέποντας τις αντιδράσεις που προκάλεσε το τελευταίο μου reel για το σώμα μιας αθλήτριας, πλέον σίγουρα έχει. Δεν συμβαίνει συχνά να παίρνει κάτι τέτοια έκταση. Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλήσουμε για «επιτυχία», αλλά μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες ξεπέρασε τις 300.000 προβολές. Ποτέ δεν είχα τόσο δυναμικό ξεκίνημα. Έχω 2-3 reels που ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο, ανάμεσά τους και το τελευταίο, το οποίο με έκανε να γελάσω πολύ όταν το έφτιαχνα. Καταγγέλλω συνηθισμένες καταστάσεις χοντροφοβίας στον αθλητισμό, οι οποίες περιορίζουν την πρόσβαση των ατόμων με μεγαλύτερο σώμα στην άθληση. Και έφτασε το ένα εκατομμύριο προβολές. Είναι τεράστιο!

Ποιο μήνυμα θέλετε να περάσετε μιλώντας συχνά για τις δυσκολίες που δημιουργεί η σωματοδομή στην επιλογή αθλητικών ρούχων;

Από το νούμερο 42, που είναι το δικό μου, γίνεται πιο δύσκολο να βρεις αθλητικά ρούχα που να είναι ταυτόχρονα πρακτικά και όμορφα. Δεν δυσκολεύομαι πάντα, αλλά δεν μπορώ να ψωνίσω από παντού. Υπάρχουν κριτήρια που πρέπει να προσέχω, κυρίως για να αποφεύγω τους ερεθισμούς ανάμεσα στους μηρούς. Δεν είναι θέμα βάρους, αλλά σωματότυπου, και είναι ένα ζήτημα που επανέρχεται διαρκώς. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που σχεδόν με τρελαίνει: όσο κι αν έχω μιλήσει γι’ αυτό παντού και έχω δημιουργήσει περιεχόμενο για να το κάνω ορατό, εξακολουθώ να δέχομαι την ίδια ερώτηση δύο ή τρεις φορές την ημέρα. Έτσι το ξαναφέρνω στην κουβέντα σχεδόν κάθε εβδομάδα… όπως κάνω και με τα αθλητικά σουτιέν σε μεγάλα μεγέθη!

Η Margaux δεν είναι απλώς μια influencer. Είναι σύμβολο επιμονής και μεταμόρφωσης. Μέσα από την ιστορία της δείχνει ότι η εικόνα της γυναίκας στον αθλητισμό μπορεί να επαναπροσδιοριστεί, μακριά από τα επιβεβλημένα πρότυπα. Μοιραζόμενη τις δυσκολίες, τις νίκες και τις στιγμές αμφιβολίας της, προσφέρει στην κοινότητά της έναν χώρο αυθεντικότητας και αδελφοσύνης. Η πορεία της, προσωπική αλλά και οικουμενική, ενθαρρύνει κάθε γυναίκα να ξεπερνά τα όριά της, να διεκδικεί τη θέση της και να μην αφήνει τις προσδοκίες των άλλων να την ορίζουν. Το να ακολουθείς τη Margaux σημαίνει να αγκαλιάζεις μια διαδρομή όπου κάθε βήμα, ακόμη και το πιο δύσκολο, μετατρέπεται σε νίκη.