Το τρέξιμο, πράξη ανθεκτικότητας για τη Marine

Μπορείτε να μου μιλήσετε για την αθλητική σας διαδρομή;

Τα σωματικά σημάδια μπορεί να έχουν υποχωρήσει, όμως το ψυχολογικό τραύμα παραμένει. Η 6η Ιουλίου 2023 είναι μια ημερομηνία που χαράχτηκε στο σώμα και στη ζωή της Marine G., μιας 24χρονης τότε γυναίκας. Από τον Ιανουάριο εργαζόταν σε μια αμερικανική εταιρεία, στη Νέα Υόρκη, για διάστημα ενάμιση έτους. Περίεργη και ανυπόμονη να γνωρίσει τη χώρα, αξιοποιούσε τον ελεύθερο χρόνο της για να ταξιδεύει. Στις αρχές εκείνου του Ιουλίου βρισκόταν στο Όστιν του Τέξας μαζί με φίλες της. «Εκείνες πήγαν να παίξουν τένις κι εγώ ήθελα να κάνω μια βόλτα με τα πόδια στη γειτονιά. Δεν είναι και πολύ όμορφα εδώ, σκέφτομαι να γυρίσω πίσω, αλλά συνεχίζω», διηγείται η Marine με φωνή γεμάτη συγκίνηση. Θυμάται κάθε λεπτομέρεια, καθώς όλα αναλύθηκαν ξανά και ξανά στη διάρκεια της δίκης. Σε μια διασταύρωση, δίπλα σε έξοδο πάρκινγκ, είδε να ξεπροβάλλει ένα μεγάλο αμερικανικό 4x4. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, η απροσεξία του οδηγού την έκανε να χτυπηθεί από την μπροστινή πόρτα, να πέσει στο έδαφος και να περάσει το αυτοκίνητο από πάνω της. «Φορούσα φόρεμα και βλέπω ακόμη το σημάδι του ελαστικού πάνω του, περιγράφει. Θυμάμαι τον ήχο από τα κόκαλά μου που έσπαγαν».

 Το τρέξιμο είναι η ζωή μου. Θα ήταν δράμα αν δεν ξαναχρησιμοποιούσα τα πόδια μου. Πρέπει να κάνετε ό,τι μπορείτε για να γίνω καλύτερα.  

Χρειάστηκε μεγάλο κουράγιο για να αντέξει την ατελείωτη αναμονή στο νοσοκομείο, σε μια χώρα τη γλώσσα της οποίας δεν μιλούσε και όπου δεν είχε κοντά την οικογένειά της.

Ο απολογισμός ήταν βαρύς: σπασμένα πλευρά και σπόνδυλοι, πνευμοθώρακας, εξωτερικά και εσωτερικά αιματώματα και, πάνω απ’ όλα, αβεβαιότητα για το αν θα μπορούσε να τρέξει ξανά. Κάτι αδιανόητο για τη νεαρή γυναίκα από τη Σαράντ-Μαριτίμ, που από μικρή έτρεχε μαζί με την οικογένειά της και είχε ήδη τρεις μαραθωνίους στο ενεργητικό της. Άλλωστε, στους δύο χειρουργούς που ετοιμάζονταν να την εγχειρήσουν για έξι ολόκληρες ώρες, είπε: «Το τρέξιμο είναι η ζωή μου. Θα ήταν δράμα αν δεν ξαναχρησιμοποιούσα τα πόδια μου. Πρέπει να κάνετε ό,τι μπορείτε για να γίνω καλύτερα». Η επέμβαση περιλάμβανε την αφαίρεση τμημάτων σπονδύλων που πίεζαν τους συνδέσμους και την τοποθέτηση βιδών και πλακών στην πλάτη, ώστε να γίνει σπονδυλοδεσία. «Θα το κουβαλάω σε όλη μου τη ζωή. Έχω χάσει μεγάλο μέρος της κινητικότητας στο κάτω μέρος της πλάτης μου», λέει η Marine.

Να σηκωθεί πάση θυσία

Η αποκατάσταση ξεκινά. Εξαιτίας του πνευμοθώρακα δεν μπορεί να ταξιδέψει με αεροπλάνο και πρέπει να μείνει έναν μήνα στο Όστιν. Μέρα με τη μέρα μαθαίνει ξανά να αυτοεξυπηρετείται. Στα μέσα Σεπτεμβρίου περπατά με πατερίτσες και εκμυστηρεύεται στον φυσικοθεραπευτή της την επιθυμία να τιμήσει τη συμμετοχή της στον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης που διεξάγεται... τον Νοέμβριο. Εκείνος την ακούει και τη στηρίζει σε αυτό το τρελό σχέδιο. «Οι γιατροί ήταν επιφυλακτικοί, αλλά μου είπαν ότι στάθηκα τυχερή που ήμουν αθλήτρια και δεν κάπνιζα. Αυτό είχε συμβάλει σημαντικά στην ανάρρωσή μου», θυμάται η Γαλλίδα που ζούσε στο εξωτερικό. 

Τρεις ώρες περπάτημα την ημέρα

Στο γυμναστήριο του κτιρίου όπου μένει, ακολουθεί μια αυστηρή ρουτίνα: μιάμιση ώρα περπάτημα στον διάδρομο το πρωί και άλλη μιάμιση το απόγευμα. Κάθε μέρα καταγράφει την πρόοδό της σε ένα σημειωματάριο, κάτι που της δίνει το κουράγιο να συνεχίσει και να μην τα παρατήσει. «Φυσικά υπήρχαν μέρες που ήμουν κουρασμένη και δεν είχα διάθεση, αλλά είχα μόνο μία σκέψη στο μυαλό μου: να βρεθώ στη γραμμή εκκίνησης του μαραθωνίου!» Οι τρεις μήνες προπόνησης την οδηγούν στον στόχο της. Με την έγκριση των γιατρών, παίρνει θέση ανάμεσα στο πλήθος των αθλητών που ήρθαν να πραγματοποιήσουν ένα όνειρο. Ύστερα από 4 ώρες και 22 λεπτά προσπάθειας, η Marine περνά τη γραμμή του τερματισμού μέσα σε μια καταιγίδα συναισθημάτων. Χρειάζεται τότε χρόνο για να συνειδητοποιήσει το σωματικό και ψυχικό τίμημα.

Παρίσι, η επιστροφή στη Γαλλία

Η Marine φροντίζει το σώμα της και μαθαίνει να ξανασυνδέεται μαζί του, έχοντας πάντα στο βάθος τα όνειρα μιας μαραθωνοδρόμου. «Μου πήρε δύο χρόνια για να ξαναβρώ το αρχικό μου επίπεδο», λέει η νεαρή γυναίκα με ήρεμη φωνή, αλλά την ίδια αποφασιστικότητα. Η 13η Απριλίου 2025 θα σηματοδοτήσει για εκείνη ένα νέο ξεκίνημα. «Θα τον τρέξω με φίλους και το γεγονός ότι συμμετέχω σε όλο αυτόν τον ενθουσιασμό με βοηθά να νιώθω όπως πριν από το ατύχημα: φυσιολογική. Είναι η μεγάλη μου επιστροφή στη Γαλλία, στο Παρίσι, μια πόλη όπου ζω εδώ και λίγους μήνες», λέει εκείνη που στοχεύει στις 3 ώρες και 50 λεπτά στον πέμπτο μαραθώνιό της και σίγουρα όχι στον τελευταίο.