Ο Andreas Almgren κερδίζει στο ντεμπούτο του στη Νέα Υόρκη, η Sheila Chepkirui παίρνει πίσω το στέμμα. Όλα τα αποτελέσματα
Στους δρόμους του Big Apple, ο μυθικός Μαραθώνιος της Νέας Υόρκης 2026 χάρισε σπουδαίο θέαμα στην 55η διοργάνωσή του. Η έκπληξη ήρθε από τον Σουηδό Andreas Almgren, που έκανε το μεγάλο χτύπημα στο ντεμπούτο του στην απόσταση, κερδίζοντας με 2:06:01. Την επομένη του Halloween, ο παγκόσμιος πρωταθλητής του ημιμαραθωνίου έγινε εφιάλτης για τους αντιπάλους του. Μια εμφάνιση που επιβεβαιώνει το τεράστιο δυναμικό του στον μαραθώνιο. Στις γυναίκες, η Κενυάτισσα Sheila Chepkirui άφησε την εμπειρία της να μιλήσει και ξανακέρδισε το στέμμα της Νέας Υόρκης με 2:24:36, δύο χρόνια μετά τη νίκη της το 2024, έπειτα από ένα συναρπαστικό φινάλε απέναντι στη Hellen Obiri.
Ο Almgren γράφει ιστορία στο ντεμπούτο του στην απόσταση
Όλα τα βλέμματα ήταν πάνω του και δεν απογοήτευσε. Ο Andreas Almgren είναι ο νέος νικητής του Μαραθωνίου της Νέας Υόρκης. Το πιο απίστευτο στην υπόθεση είναι ότι ο Σουηδός δεν είχε τρέξει ποτέ ξανά τα 42,195 χλμ. Κι όμως, ήταν ήδη από τα μεγάλα φαβορί. Στους δρόμους του Big Apple έτρεξε τον τέλειο αγώνα και γίνεται ο πρώτος Ευρωπαίος νικητής εδώ από τον Ιταλό Giacomo Leone το 1996, και ο πρώτος Σουηδός στην ιστορία που επικρατεί στη διοργάνωση.
Στα 31 του, ο πρώην ειδικός των 800 μ. ερχόταν από ένα ιστορικό φινάλε σεζόν. Ευρωπαϊκός τίτλος στα 10.000 μ. στο Μπέρμιγχαμ τον Αύγουστο. Έπειτα παγκόσμιος τίτλος στον ημιμαραθώνιο στην Κοπεγχάγη τον Σεπτέμβριο, με ευρωπαϊκό ρεκόρ 58:06. Ο Almgren είναι ένα από τα μεγάλα ονόματα της στιγμής. Για το μεγάλο του ντεμπούτο στον μαραθώνιο, διάλεξε τη Νέα Υόρκη για τη διαδρομή της χωρίς λαγούς και τον αγώνα σώμα με σώμα, με τους Αγώνες του LA 2028 στον ορίζοντα. Πριν από τον αγώνα, είχαμε ήδη ασχοληθεί με το φαινόμενο Almgren και τις πιθανότητές του για νίκη.
Ο αγώνας ήταν κυρίως υπόθεση υπομονής και διαχείρισης. Μετά από μια προσεκτική ανάβαση της γέφυρας Verrazzano, το γκρουπ πέρασε το 10ο χλμ. στα 30:52 και τον ημιμαραθώνιο λίγο πάνω από 1:04. Στη συνέχεια, ο Αμερικανός Zouhair Talbi ήταν ο πρώτος που επιτέθηκε, με μια επιτάχυνση γύρω στο 22ο χλμ., αμέσως μετά το μισό της διαδρομής, και μια νέα εκτίναξη στη γέφυρα Queensboro, μετά το 25ο χλμ. Κάθε φορά όμως, το γκρουπ πίσω του απαντούσε. Στο 35ο χλμ. ήταν ακόμη δεκαπέντε περίπου στην κεφαλή.
Η καμπή ήρθε από τον Benson Kipruto. Ο κάτοχος του τίτλου και πολύ έμπειρος Κενυάτης έβαλε μια αστραπιαία επιτάχυνση στο 37ο χλμ., που διέλυσε κυριολεκτικά το γκρουπ. Μπροστά έμειναν μόνο οι Kipruto, Almgren και ο Ιταλός Yeman Crippa. Μέχρι τότε αρκετά διακριτικός, ο Almgren εφάρμοσε το πλάνο του με μεγάλη εξυπνάδα. Πήρε για πρώτη φορά το προβάδισμα λίγο πριν από το 40ό χλμ. Ο Crippa άντεξε ένα χιλιόμετρο ακόμη, πριν λυγίσει στη δεύτερη επιτάχυνση του Σουηδού στο νότιο τμήμα του Central Park.
Ο Σουηδός τερμάτισε σαν βόμβα. Έτρεξε τα τελευταία 400 μέτρα μέσα στο Central Park με υπερηχητικό ρυθμό 2:37/χλμ. Χρόνος τερματισμού: 2:06:01. Νίκη στη Νέα Υόρκη. Στο ντεμπούτο του στον μαραθώνιο. Μνημειώδες.
Αμέσως πίσω του βρίσκουμε τον Yeman Crippa, νικητή του Μαραθωνίου του Παρισιού την άνοιξη. Τερματίζει μόλις 13 δευτερόλεπτα πίσω, στα 2:06:14. Λίγες εβδομάδες πριν από τον αγώνα είχαμε την τύχη να τον συναντήσουμε και ο Ιταλός ήταν πολύ αυτοπεποιθημένος. Ήξερε ότι είχε πιθανότητες να παίξει για τη νίκη. Και είχε δίκιο που πίστεψε στον εαυτό του. Αυτή η 2η θέση σε Major στη Νέα Υόρκη έχει γεύση νίκης για εκείνον και επιβεβαιώνει την άνοδό του στη διεθνή σκηνή του μαραθωνίου. Στα τελευταία μέτρα, ο Benson Kipruto αιφνιδιάστηκε από τον Kamohelo Mofolo από το Λεσότο, που έδωσε τα πάντα και τερμάτισε στα 2:06:26, λίγο μπροστά από τον Κενυάτη. Κανένα βάθρο για τον Kipruto. Κάτι που δεν είχε συμβεί από το... 2020.
Στους Αμερικανούς, ο Zouhair Talbi έκανε μια στιβαρή εμφάνιση αλλά λύγισε στο Central Park και τερματίζει 6ος με 2:06:43. Ο κάτοχος του ρεκόρ Βόρειας Αμερικής Conner Mantz τερματίζει 11ος με 2:07:27.
Η Nike παίρνει επιτέλους τη μεγάλη της νίκη σε Major το 2026
Χαμογελούσε πλατιά στη συνέντευξη Τύπου μετά τον αγώνα, με ένα ζευγάρι Nike Apex περασμένο στον λαιμό. Ο Andreas Almgren επαναφέρει επιτέλους το Swoosh στο προσκήνιο. Γιατί φέτος είδαμε κυρίως την adidas να σαρώνει όλα τα βάθρα των Majors. Πριν από τη Νέα Υόρκη, η adidas μετρούσε 8 από τις 12 νίκες στα Majors του 2026, εκ των οποίων 7 με Adizero Adios Pro Evo 3. Η Nike είχε μόλις δύο: τη Brigid Kosgei στο Τόκιο, με Vaporfly 4, και τον Addisu Gobena στο Σύδνεϊ, με πρωτότυπο Alphafly 4. Το ισχυρότερο σύμβολο έμενε αυτό του Απριλίου: Sabastian Sawe και Yomif Kejelcha κάτω από τις δύο ώρες στο Λονδίνο, με Evo 3. Ακόμη και στο Σικάγο, όπου η Nike είναι χορηγός, οι δύο νικητές φορούσαν adidas. Και αφού ο Kipruto έκλεψε την παράσταση από τον Kiplimo, το Swoosh αρκέστηκε σε δύο μόνο τρίτες θέσεις, με τους Milkesa Mengesha και Brigid Kosgei.
Οι εμφανίσεις του Andreas Almgren στην Κοπεγχάγη τον Σεπτέμβριο και τώρα στους δρόμους της Νέας Υόρκης ρίχνουν λοιπόν ξανά φως στη Nike. Και στο νέο φουτουριστικό της μοντέλο που θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 2027, το Nike Apex.
Με το Apex, η Nike δεν ακολουθεί απαραίτητα τον δρόμο των ανταγωνιστών της στην κούρσα για το ελαφρύτερο παπούτσι. Με περίπου 176 g δηλωμένα, είναι πολύ βαρύτερο από το Evo 3 (97 g). Αντίθετα, η Nike επενδύει στην απόσβεση και στην επιστροφή ενέργειας: τέσσερις μονάδες Air Zoom τοποθετημένες σε ζεύγη κάτω από το μπροστινό μέρος του πέλματος, δηλαδή τα περισσότερα Air Zoom pods που έχει βάλει ποτέ η μάρκα στο μπροστινό μέρος running παπουτσιού. Όλα αυτά μέσα σε έναν εντελώς νέο αφρό ZoomX LT, με επανασχεδιασμένη πλάκα carbon Flyplate και πλατφόρμα 40 mm, με drop 0. Η μάρκα διεκδικεί έως και 40% περισσότερη επιστροφή ενέργειας σε σχέση με το Alphafly 3, με ανακοινωμένη τιμή 350 $.
Η νίκη της Nike παραμένει ωστόσο μερική. Η adidas δεν είναι ποτέ μακριά... Στις γυναίκες, η Sheila Chepkirui επικράτησε φορώντας τη μάρκα με τις τρεις ρίγες, χαρίζοντάς της την ένατη νίκη στους 14 Majors της σεζόν (άνδρες και γυναίκες μαζί).
Η Sheila Chepkirui παίρνει πίσω το στέμμα της
Έναν χρόνο αφότου την κέρδισε η Hellen Obiri, η Sheila Chepkirui πήρε την εκδίκησή της. Η Κενυάτισσα επικρατεί με 2:24:36 και κατακτά τον δεύτερο τίτλο της στη Νέα Υόρκη, μετά εκείνον του 2024.
Οι συνθήκες ήταν ιδανικές εκείνο το πρωί. Δροσερές θερμοκρασίες γύρω στους 7°C και καθόλου αέρας. Κι όμως, η εκκίνηση ήταν πολύ συγκρατημένη. Η Obiri, κάτοχος του ρεκόρ της διοργάνωσης με 2:19:51 από πέρυσι, οδήγησε το γκρουπ στο 5ο χλμ. στα 18:23. Ο ρυθμός ανέβηκε στη συνέχεια, με πέρασμα από τον ημιμαραθώνιο στο 1:13:52 για ένα γκρουπ ένδεκα αθλητριών, με επικεφαλής την Αμερικανίδα Jess McClain, σε εξαιρετική κατάσταση φέτος.
Από το 25ο χλμ., η Obiri και η Chepkirui άρχισαν να ξεκαθαρίζουν το τοπίο και ο νόμος του μαραθωνίου έκανε τη δουλειά του. Τις ακολουθούσε από κοντά η Αμερικανίδα Weini Kelati, κάτοχος του εθνικού ρεκόρ ημιμαραθωνίου, που έκανε το ντεμπούτο της στην απόσταση. Οκτώ αθλήτριες έμεναν στην κορυφή, ανάμεσά τους η αιώνια Edna Kiplagat. Στα 46 της, η δις παγκόσμια πρωταθλήτρια και νικήτρια της Νέας Υόρκης το 2010 άντεξε μέχρι το τέλος και τερματίζει λίγο έξω από το βάθρο με 2:25:42.
Στα τελευταία χιλιόμετρα, το μονομαχία έγινε πιο σφιχτή. Η Obiri επιτίθετο, η Chepkirui απαντούσε, και αντίστροφα. Οι δύο Κενυάτισσες έκλεισαν το τελευταίο χιλιόμετρο με παράλογη ταχύτητα 3:10/χλμ., το πιο γρήγορο της διαδρομής. Στα 400 μ. από τον τερματισμό, η Obiri, δις παγκόσμια πρωταθλήτρια στα 5000 μ. και τετράκις νικήτρια σε Major, επιχείρησε να παίξει το φινίρισμά της. Τις ανηφόρες του Central Park τις ξέρει απ' έξω, αφού είχε ήδη τρέξει δύο φορές τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης πριν από αυτή τη διοργάνωση (με δύο νίκες). Αυτή τη φορά όμως, το σενάριο ήταν πιο ανατρεπτικό για την Κενυάτισσα. Η συμπατριώτισσά της Chepkirui κάλυψε την επίθεση και στη συνέχεια κατάφερε να ξεκολλήσει στα τελευταία 150 μέτρα. Περνά τη γραμμή του τερματισμού με 2:24:36 και παίρνει μια όμορφη ρεβάνς μετά την 3η θέση της πέρυσι.
Η Jessica McClain δεύτερη στο βάθρο
Πίσω από τις δύο Κενυάτισσες, η Jessica McClain δεν είχε πει την τελευταία της λέξη. Αφού αποκόπηκε από το δίδυμο της κορυφής, η Αμερικανίδα επέστρεψε μέσα στο Central Park και πέρασε την Obiri στα τελευταία 100 μέτρα. Δίνει ό,τι έχει και παίρνει τη δεύτερη θέση με 2:24:42, μόλις ένα δευτερόλεπτο μπροστά από την Obiri (2:24:43). Θεαματική ανάκαμψη. Η McClain γίνεται έτσι η πρώτη Αμερικανίδα στο βάθρο της Νέας Υόρκης από την Shalane Flanagan, τρίτη το 2018.
Στα 34 της, η αθλήτρια που ζει στην Αριζόνα επιβεβαιώνει μια ιστορική σεζόν. Τον Απρίλιο είχε τερματίσει 5η στη Βοστώνη με 2:20:49, ρεκόρ διοργάνωσης για Αμερικανίδα, σβήνοντας εκείνο της Flanagan. Τον Σεπτέμβριο είχε κατακτήσει το ασημένιο ομαδικά στον ημιμαραθώνιο των Παγκοσμίων Πρωταθλημάτων δρόμου στην Κοπεγχάγη. Πριν από τη Νέα Υόρκη, δήλωνε ότι στόχευε ψηλότερα από μια απλή θέση πρώτης Αμερικανίδας. Στοίχημα κερδισμένο. Με αυτή τη θέση στην πρώτη πεντάδα σε αγώνα World Athletics Platinum, θα πρέπει επίσης να εξασφαλίσει την επίσημη επιλογή της για να εκπροσωπήσει τις ΗΠΑ στους Αγώνες του LA 2028.
Πίσω της, ήταν πολύ καλή μέρα για τις ΗΠΑ: τέσσερις Αμερικανίδες τερματίζουν στην πρώτη δεκάδα. Η Carrie Ellwood είναι 6η (2:26:28), η Weini Kelati 7η στο ντεμπούτο της στον μαραθώνιο (2:26:51) και η Paige Wood 8η (2:27:29).
Η κατάταξη των ανδρών:
1. Andreas Almgren (Σουηδία): 2:06:01
2. Yemaneberhan Crippa (Ιταλία): 2:06:14
3. Kamohelo Mofolo (Λεσότο): 2:06:26
4. Benson Kipruto (Κένυα): 2:06:27
5. Haftu Strintzos (Αυστραλία): 2:06:34
6. Zouhair Talbi (ΗΠΑ): 2:06:43
7. Ryota Kondo (Ιαπωνία): 2:07:08
8. Ahmed Muhumed (ΗΠΑ): 2:07:09
9. Geoffrey Kamworor (Κένυα): 2:07:09
10. Ryan Ford (ΗΠΑ): 2:07:17
Η κατάταξη των γυναικών:
1. Sheila Chepkirui (Κένυα): 2:24:36
2. Jessica McClain (ΗΠΑ): 2:24:42
3. Hellen Obiri (Κένυα): 2:24:43
4. Edna Kiplagat (Κένυα): 2:25:42
5. Mercy Chelangat (Κένυα): 2:25:46
6. Carrie Ellwood (ΗΠΑ): 2:26:28
7. Weini Kelati (ΗΠΑ): 2:26:51
8. Paige Wood (ΗΠΑ): 2:27:29
9. Viola Cheptoo (Κένυα): 2:28:34
10. Fabienne Königstein (Γερμανία): 2:28:49
Με χρόνο 2:06:01 στον πρώτο του μαραθώνιο (2026), ο Andreas Almgren χτυπά πολύ δυνατά. Ο 31χρονος Σουηδός υπογράφει ένα από τα πιο γρήγορα ντεμπούτο στην ιστορία της απόστασης, αν και μακριά από εξαιρετικές επιδόσεις όπως του Kelvin Kiptum (2:01:53 το 2022), του Yomif Kejelcha (1:59:41 το 2026) ή του Guye Adola (2:03:46 το 2017). Ο χρόνος του είναι επίσης ελαφρώς πιο αργός από εκείνους των Kenenisa Bekele (2:05:04 το 2014) και Eliud Kipchoge (2:05:30 το 2013) στους πρώτους μαραθωνίους τους. Μια αξιοσημείωτη επίδοση, πολύ περισσότερο που σημειώθηκε στην απαιτητική διαδρομή της Νέας Υόρκης και αφήνει να διαφανεί ακόμη μεγάλο περιθώριο βελτίωσης στην απόσταση. Περιμένουμε τη συνέχεια.