Φιλανθρωπικοί αγώνες: όταν το τρέξιμο γίνεται πράξη αλληλεγγύης

Το να ολοκληρώνεις έναν αγώνα 10 χλμ. ή έναν μαραθώνιο χαρίζει ένα αίσθημα ικανοποίησης μοναδικό για το τρέξιμο. Η πρώτη φορά που αποκτάς τον τίτλο του finisher, φυσικά, έχει ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα. Είναι το πρώτο βήμα σε έναν ανοιχτό, απέραντο κόσμο. Για κάποιους, αποτελεί σημείο καμπής. Δεν θα τον εγκαταλείψουν ποτέ, για λόγους που δυσκολεύονται να κατανοήσουν όσοι δεν τρέχουν. Για άλλους, το σημαντικότερο είναι η υπερηφάνεια. Η υπέρβαση του εαυτού είναι μια αξία που οι αρχάριοι ανακαλύπτουν και κάνουν δική τους. Για να ξαναζήσουν αυτή την εμπειρία, αναζητούν νέα κίνητρα. Η στήριξη μιας υπόθεσης μπορεί να αποδειχθεί το κλειδί. Και αυτή η δέσμευση μπορεί να τους οδηγήσει πολύ μακρύτερα απ’ όσο είχαν φανταστεί.

Η ουσία των φιλανθρωπικών αγώνων και η άνοδος των θέσεων αλληλεγγύης

Αρκετοί φιλανθρωπικοί αγώνες γεννήθηκαν από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης. Για να ενημερώσουν και να κινητοποιήσουν το κοινό, οι διοργανωτές αξιοποίησαν τη δυναμική του τρεξίματος, συγκεντρώνοντας πολύτιμους πόρους για τις υποθέσεις που στηρίζουν.

➜ Φέτος, η πρώτη διοργάνωση του 10 km de l’UNICEF άφησε το στίγμα της, κινητοποιώντας 10.000 ανθρώπους στη μάχη κατά του παιδικού υποσιτισμού. Με τη στήριξη πολλών δημόσιων προσώπων, η πρώτη έκδοση της διοργάνωσης γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Με μια δυναμική εκκίνηση, η UNICEF αφιέρωσε τον αγώνα στη δράση της για τα παιδιά που πλήττονται από επισιτιστική ανασφάλεια, σε περιοχές που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση ή έχουν πληγεί σοβαρά από την κλιματική αλλαγή. Η παρουσία αρκετών influencers στις 2 Μαρτίου, στην καρδιά του Bois de Boulogne, είχε στόχο να κάνει γνωστή τη διοργάνωση, να ευαισθητοποιήσει το κοινό και να συγκεντρώσει τα 100.000€ που απαιτούνται για την ανάπτυξη των ομάδων στο πεδίο. Δύο δωρεάν αγώνες 1 και 3 χλμ. έφεραν επίσης 1.000 παιδιά στη διοργάνωση. Η Françoise Parage επικράτησε σε 37’21, με ένα πλατύ χαμόγελο, σε εκείνο το παγωμένο αλλά ηλιόλουστο πρωινό του Μαρτίου.

➜ Από το 2010, ο La Course des Héros συγκεντρώνει κάθε χρόνο χιλιάδες δρομείς. Περισσότερα από 20 εκατομμύρια ευρώ έχουν ήδη συγκεντρωθεί για περισσότερες από 200 οργανώσεις. Μια ομάδα δημιουργείται από μια εταιρεία ή μια οργάνωση, με επικεφαλής έναν συντονιστή, και συμμετέχει στη διοργάνωση στην πόλη της επιλογής της. Το Μπορντό, η Λυών και το Παρίσι φιλοξενούν διαδοχικά τον αγώνα από τον Μάιο έως τον Ιούνιο. Στις 22 Ιουνίου προβλέπεται επίσης μια virtual έκδοση. Οι δρομείς που εγγράφονται μέσω της ίδιας εταιρείας συμμετέχουν για μία ή περισσότερες παρόμοιες υποθέσεις, τις οποίες επιλέγουν οι διοργανωτές, ή για να στηρίξουν την οργάνωση ή το ίδρυμα της επιλογής τους. Όσοι συμμετέχουν εκπροσωπώντας μια οργάνωση τρέχουν για τη συγκεκριμένη υπόθεσή της. Φέτος, η «Υπόθεση της χρονιάς» που προβάλλει ο La Course είναι η κοινωνική ένταξη μέσω του αθλητισμού στη Γαλλία, μέσα από την οργάνωση Sport dans la Ville. Για να επικυρώσει την εγγραφή του, κάθε συμμετέχων πρέπει να έχει συγκεντρώσει τουλάχιστον 250€· για ομαδική εγγραφή, το ελάχιστο ποσό ανέρχεται στα 450€ σε δωρεές.

➜ Εδώ και 13 χρόνια, μπορεί κανείς να τρέξει στον Schneider Electric Marathon de Paris στηρίζοντας παράλληλα μια υπόθεση που έχει σημασία για τον ίδιο. Από το 2012 έχουν συγκεντρωθεί σχεδόν 9 εκατομμύρια ευρώ, ένα σημαντικό ποσό που χρηματοδότησε πολλά σχέδια φιλανθρωπικών οργανώσεων. Η διαδικασία είναι απλή: δημιουργείς τη σελίδα συγκέντρωσης χρημάτων, ανοίγεις έναν έρανο στην πλατφόρμα υπέρ μιας από τις διαθέσιμες οργανώσεις, συγκεντρώνεις τουλάχιστον 420€ (δηλαδή 10€ ανά χιλιόμετρο) και έτσι εξασφαλίζεις τη θέση σου στον αγώνα. Η οργάνωση που ξεχώρισε φέτος ήταν το Institut Gustave Roussy, το οποίο δραστηριοποιείται στη μάχη κατά του καρκίνου. Οι διοργανωτές προβάλλουν αρκετά κίνητρα για τη συμμετοχή: ενημέρωση του κοινού, προσωπική ικανοποίηση, εγγυημένη εγγραφή μόλις συγκεντρωθούν τα χρήματα, κάτι καθόλου αμελητέο δεδομένης της μεγάλης ζήτησης για αυτόν τον εμβληματικό αγώνα, και μειωμένο κόστος συμμετοχής.

© Aigline Photographe

Η νέα γενιά δρομέων αγκαλιάζει όλο και περισσότερο την αλληλεγγύη

Το να πάρεις μια θέση αλληλεγγύης ή να συμμετάσχεις σε έναν φιλανθρωπικό αγώνα σημαίνει να συνδυάζεις τον αθλητισμό με τη δέσμευση. Ακόμη και για όσους δεν είναι φανατικοί του τρεξίματος, μια τέτοια διοργάνωση προσφέρει μια νέα εμπειρία, την ευκαιρία να ξεφύγουν από τη ρουτίνα και να διατηρήσουν έναν σταθερό ρυθμό προπόνησης.

Η αυξανόμενη απήχηση των αγώνων για ανθρωπιστικούς σκοπούς εξηγείται από τη σημερινή άνθηση του τρεξίματος, αλλά και από τη δυνατότητα να εξασφαλίσει κανείς μια θέση μέσα από έναν δρόμο με ουσιαστικό νόημα, χωρίς να χρειαστεί να αντιμετωπίσει τις συνηθισμένες δυσκολίες για να βρει μία. Παράλληλα, αντανακλά την ανάγκη να νιώσουμε χρήσιμοι σε έναν κόσμο όπου η ελπίδα δοκιμάζεται, να μην παραιτηθούμε μπροστά σε προβλήματα που μοιάζουν μακρινά αλλά είναι απολύτως πραγματικά: φτώχεια, υπερθέρμανση του πλανήτη, διάφορες ασθένειες κ.ά.

Το να τρέχεις για να κάνεις γνωστή μια οργάνωση είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια συμβολική κίνηση: είναι έμπρακτη δράση. Κάθε χιλιόμετρο μετράει, κάθε βήμα μεταφέρει ένα μήνυμα. Το κίνητρο δεν εξαντλείται, γιατί κάθε χιλιόμετρο έχει σημασία. Η συλλογική κινητοποίηση μετατρέπει τον αγώνα σε μια πραγματική γιορτή αλληλεγγύης, στην οποία συμμετέχουν οικογένεια, φίλοι και κοινότητα. Η προβολή της οργάνωσης μεγαλώνει, καθώς ο δρομέας λειτουργεί σαν πρεσβευτής και κάνει την υπόθεση γνωστή σε ένα ευρύτερο κοινό.

© Nathan Bani

Το πορτρέτο τριών δρομέων που συμμετέχουν ενεργά

Πρέσβειρα του 10 km Unicef, η Agathe Van Viet (@agatouvv) έχει ήδη συμμετάσχει αρκετές φορές ως δρομέας αλληλεγγύης. Όταν της πρότειναν να ενταχθεί στην προσπάθεια, δεν έτρεχε πλέον συστηματικά και είδε την ευκαιρία να επιστρέψει επίσημα. Για έξι εβδομάδες, με κίνητρο την υπόθεση, η δημιουργός περιεχομένου προετοιμάστηκε για τη μεγάλη μέρα. Στόχος της ήταν να ενθαρρύνει την κοινότητά της να δείξει γενναιοδωρία, στηρίζοντας τη μάχη κατά του παιδικού υποσιτισμού. Τρεις μήνες μετά από αυτή την επιστροφή, η φωτογράφος και βιντεογράφος πήρε μέρος σε διαδοχικούς αγώνες, μέχρι και το adidas 10K Paris και πλέον «το τρέξιμο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της». Μετά τον τραυματισμό της το 2019, χάρη σε αυτή τη διοργάνωση τόλμησε να επιστρέψει στους αγώνες. Τον περασμένο Μάρτιο, στο 8ο χιλιόμετρο, χρειάστηκε να θυμίσει στον εαυτό της: «Δεν τρέχω για μένα, αλλά πρέπει να το κάνω για την οργάνωση.» Την ίδια νοοτροπία είχε και στον αγώνα της 8ης Ιουνίου, κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου, όπου ξεκίνησε χωρίς να έχει εμμονή με την επίδοση, στηρίζοντας το Institut Gustave Roussy: «Μπορεί να μην κάνω σπουδαίο χρόνο, αλλά τρέχω για έναν λόγο που είναι πιο δυνατός από μένα, κι αυτό είναι που μετράει.» Ο λόγος είναι η μάχη κατά του καρκίνου. Μέσα σε λίγες μόνο ώρες, η Agathe συγκέντρωσε τα απαιτούμενα 150€ για να συμμετάσχει στον αγώνα του Παρισιού. Με τη δύναμη της υπόθεσης, έφτασε μέχρι το τέλος «χωρίς να τα παρατήσω, χωρίς να εγκαταλείψω, γιατί αυτό σε ωθεί να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό».

Μια ακόμη γυναίκα με ξεχωριστή ακτινοβολία συμμετείχε για το Institut Gustave Roussy. Αφού διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού το 2021, η Christine Custoias πέτυχε ένα μεγάλο κατόρθωμα στις 13 Απριλίου 2025. Για να γιορτάσει τα 50ά της γενέθλια, τη ζωή και την απόλαυσή της, αυτή η εκ φύσεως επικούρεια γυναίκα έβαλε ένα αθλητικό στοίχημα: να τρέξει τον μαραθώνιο του Παρισιού με θέση αλληλεγγύης, συγκεντρώνοντας χρήματα για τη μάχη κατά του καρκίνου. Για εκείνη, το τρέξιμο είναι καθοριστικό για την ψυχική της δύναμη. Η θέση αλληλεγγύης ήταν απαραίτητη, καθώς αυτή η μητέρα τριών κοριτσιών νιώθει βαθιά ευγνωμοσύνη απέναντι στο Institut Gustave Roussy, όπου νοσηλεύτηκε, βρήκε στήριξη και συνεχίζει να παρακολουθείται. Αφηγείται: «Τα τελευταία χιλιόμετρα τα έτρεξα με την καρδιά και το μυαλό μου. Η ψυχική μου δύναμη τα έδωσε όλα.» Αυτός ο μαραθώνιος ήταν όνειρο από τα νεανικά της χρόνια. «Ήταν αυτονόητο», όπως λέει η ιδρύτρια της οργάνωσης Soleil Rose, που δημιουργήθηκε με την ιδέα να αφήσει μια κληρονομιά με νόημα, «γιατί η έρευνα δεν προχωρά ποτέ αρκετά γρήγορα όταν σε αφορά άμεσα». Σήμερα απολαμβάνει αυτή την επιτυχία, η οποία της χάρισε μια πλημμυρίδα συναισθημάτων. «Σε αυτόν τον μαραθώνιο γέλασα, φοβήθηκα, ξαναείδα όλα όσα πέρασα στη διάρκεια των θεραπειών μου. Έκλαψα, έκλαψα πολύ από χαρά, γιατί είμαι ακόμη ζωντανή», καταλήγει εκείνη που επέζησε από μία από τις μάστιγες που στοιχειώνουν την κοινωνία μας.

Η Céline Pattou και η ομάδα της «5 bornes eh oh» θα συμμετάσχουν στον La Course des Héros στις 15 Ιουνίου για το Bornéo Nature Fondation. Το Βόρνεο, το τρίτο μεγαλύτερο νησί του κόσμου μετά τη Γροιλανδία και τη Νέα Γουινέα, παραμένει άγνωστο στο ευρύ κοινό. Για «να κρατήσουμε ζωντανό έναν από τους πράσινους πνεύμονες της Γης μας» και να συμβάλουν στη διατήρηση αυτού του νησιού που σφύζει από ζωή, σχηματίστηκε μια ομάδα από σούπερ ήρωες και ηρωίδες. Η Céline, έμπειρη ζαχαροπλάστρια με αδυναμία στις φυτικές συνταγές, είχε την τύχη να γίνει μέλος της. Τακτική δρομέας, είδε σε αυτή την ευκαιρία «έναν τρόπο να συνδυάσει το χρήσιμο με το ευχάριστο». Με ιδιαίτερη ευαισθησία για την οικολογική υπόθεση, ήθελε να στηρίξει κάτι που είχε νόημα για την ίδια. «Κάνω ό,τι μπορώ σε μικρή κλίμακα, αλλά τουλάχιστον προσπαθώ να κάνω κάτι για να προστατεύσουμε τον πλανήτη μας», εξηγεί. Μια φίλη της, που εργάζεται στην ONG Bornéo Nature Fondation, τη βοήθησε να πάρει την απόφαση να συμμετάσχει. Για να κάνει την ιδέα πράξη, δημιούργησε μια ομάδα απευθυνόμενη στους δικούς της ανθρώπους: «Έγινε εντελώς φυσικά. Φίλοι που είναι πάντα έτοιμοι να αναλάβουν κάθε πρόκληση είναι σπάνιοι και πολύτιμοι, κι εγώ έχω κάποιους που θα τρέξουν στο πλευρό μου.» Για να συγκεντρώσει το ποσό που απαιτούνταν για την εγγραφή, αντιμετώπισε αρκετές δυσκολίες, αλλά κατάφερε να τις ξεπεράσει: «Δεν είναι πάντα εύκολο να το συζητάς με τους γύρω σου και να ζητάς χρήματα, ειδικά σε τόσο δύσκολες εποχές. Όμως ο έρανος ανέβαινε λίγο λίγο. Οι τέσσερις μας είχαμε καταφέρει να συγκεντρώσουμε το 52% του στόχου μας, προτού μας βοηθήσει μια συνεργαζόμενη εταιρεία, και από τότε τον έχουμε ξεπεράσει κιόλας!»

Κι αν το τρέξιμο γινόταν πράξη αλληλεγγύης; Το να πάρεις θέση σε έναν αγώνα για μια υπόθεση μετατρέπει μια απλή αθλητική πρόκληση σε προσωπική δέσμευση. Γιατί να το αναβάλλεις άλλο; Ακόμη και για όσους δεν τρέχουν συνήθως, είναι μια ευκαιρία να ξαναβρούν τη σύνδεση με τον εαυτό τους, τους άλλους και έναν στόχο μεγαλύτερο από τους ίδιους.