Η εγγραφή κατοχυρώθηκε! Επιτέλους… σχεδόν: ένας μικρός οδηγός για τις online γκάφες

✓ Ανθολόγιο από τις καλύτερες γκάφες στις εγγραφές, βιωμένες ή σχεδόν βιωμένες από κάθε δρομέα που βιάζεται λίγο παραπάνω.

Το λάθος στην ημερομηνία: να ορμάς στις 18 Μαΐου… 2024

Συνήθως όλα ξεκινούν με μια καλή πρόθεση: να δηλώσεις συμμετοχή νωρίς. Να είσαι από τους πρώτους, να προλάβεις την προνομιακή τιμή, να σημειώσεις την ημερομηνία στο ημερολόγιό σου. Μερικές φορές, όμως, ο ενθουσιασμός ξεχειλίζει. Κι έτσι επιβεβαιώνεις την εγγραφή χωρίς να κοιτάξεις καλά… για τη λάθος χρονιά. Ή τον λάθος μήνα. Ή, ακόμη χειρότερα, για έναν αγώνα που έχει ήδη γίνει. Μια διακριτική γκάφα που αποκαλύπτεται πολύ αργά, συνήθως όταν λαμβάνεις email που σε ευχαριστεί για τη συμμετοχή σου σε έναν αγώνα όπου δεν πήγες ποτέ.

Και τότε αρχίζει ο πανικός. Ξαναμπαίνεις στην ιστοσελίδα του αγώνα, ψάχνεις τους όρους ακύρωσης, σκέφτεσαι να στείλεις ένα απελπισμένο email στη διοργάνωση. Πολύ αργά. «Έφτασα στο Millau το Σαββατοκύριακο της Αναλήψεως… αλλά το 2023 αντί για το 2024», διηγείται ο Julien, ακόμη ελαφρώς τραυματισμένος. «Έτρεξα πάντως καμιά εικοσαριά χιλιόμετρα, για να πιάσει τόπο το ξενοδοχείο». Αυτό θα πει αφοσίωση.

Η επιλογή της απόστασης: μαραθώνιος ή baby jogging;

Μάλλον πρόκειται για την πιο ύπουλη γκάφα. Εκείνη που τρυπώνει στο μυαλό σου ανάμεσα σε δύο κλικ, όσο διαβάζεις ένα μήνυμα, ακούς ένα podcast ή παραγγέλνεις burger από άλλη εφαρμογή. Ήθελες να γραφτείς στον ημιμαραθώνιο; Καλωσόρισες στα 90 χιλιόμετρα. Ή, αντίστροφα, στόχευες στη μεγάλη πρόκληση… και καταλήγεις στα 5 χιλιόμετρα της οικογενειακής διαδρομής, με σταθμό τροφοδοσίας κάθε 800 μέτρα και ατμόσφαιρα παιδικής κατασκήνωσης.

Η Claire γελάει σήμερα με αυτό. «Ήθελα ένα μικρό trail 12 χιλιομέτρων, για να δοκιμάσω το γόνατό μου. Τσέκαρα λίγο βιαστικά… και βρέθηκα στα 80. Ακύρωση δεν γινόταν. Έτρεξα 25 χιλιόμετρα και εγκατέλειψα, φυσικά», λέει. Το χειρότερο είναι πως μερικές φορές κανείς δεν αντιλαμβάνεται το λάθος μέχρι να παραλάβεις το νούμερό σου. Και τότε είναι αργά: η οργάνωση έχει κλειδώσει, τα blocks είναι γεμάτα, το μπλουζάκι έχει τυπωθεί. Τρέχεις ή κλαις. Ή κάνεις και τα δύο.

Μπλουζάκι finisher XXL… για δρομέα με XS

Α, το μπλουζάκι finisher. Το μεταγωνιστικό τρόπαιο που επιδεικνύουμε περήφανα στο ποτό ή φυλάμε προσεκτικά στο συρτάρι «ειδικές αναμνήσεις που μυρίζουν ακόμη ιδρώτα». Κι όμως, πολύ συχνά δεν σου κάνει. S για έναν άντρα 1,85 μ., XXL για μια γυναίκα 1,60 μ. Και πάντα αυτή η μικρή αμηχανία όταν πας να το παραλάβεις: «Εεε… είναι όντως το νούμερο που ζήτησα;»

Στην πραγματικότητα, δεν θυμάσαι πια. Ίσως τσέκαρες βιαστικά. Ίσως σκέφτηκες «ας πάρω κάτι πιο άνετο, ποτέ δεν ξέρεις». Ή μπορεί να μπέρδεψες την ευρωπαϊκή με την αμερικανική γραμμή μεγεθών. Το αποτέλεσμα: ένα μπλουζάκι που γίνεται πιτζάμα ή δωρεά σε έναν πιο μεγαλόσωμο ξάδερφο. Ο Mehdi, πάντως, το έχει κάνει τελετουργία. «Έχω όλα τα μοντέλα, από XS έως XL. Σαν να με σπονσοράρει η Decathlon τις κακές μου μέρες».»

Ειδική μνεία στις clandestine ανταλλαγές μεταξύ finishers. Αυτές τις μικρές μεταγωνιστικές συναλλαγές όπου ανταλλάσσεις το M σου με ένα L, με συνεννοημένα βλέμματα κοντά στο βάθρο. Το χρηματιστήριο του τεχνικού ρουχισμού, σε υπαίθρια έκδοση.

Η κάπως περίεργη ορθογραφία του ονόματος

Μια λεπτομέρεια είναι. Όταν όμως τυπώνεται με μεγάλα γράμματα πάνω στο νούμερό σου, γίνεται το επίκεντρο της προσοχής. Ένα πολύ γρήγορο πληκτρολόγημα, ένας παιχνιδιάρης διορθωτής ή ένα λάθος εθελοντή στη γραμματεία αρκούν για να πάθει ζημιά το όνομά σου. Και μαζί του κι εσύ. Σε λένε Antoine; Καλωσόρισες, Anthony. Σε λένε Élise; Καλησπέρα, Élisa. Και μερικές φορές τα πράγματα είναι ακόμη πιο παράξενα: το Jean-Charles γίνεται «Jean-Chair». Κανείς δεν ξέρει πώς.

Και αυτά τα λάθη δεν περνούν απαρατήρητα. Οι εκφωνητές τα φωνάζουν στο μικρόφωνο, οι θεατές τα επαναλαμβάνουν, οι φωτογραφίες τα απαθανατίζουν. «Στο νούμερό μου αναγραφόταν το όνομα της αδερφής μου, επειδή είχα χρησιμοποιήσει τον λογαριασμό της για να γραφτώ. Έτσι, σε όλον τον αγώνα ήμουν η “Justine”», διηγείται ένας ανώνυμος δρομέας, που προτίμησε να κρατήσει χαμηλό προφίλ σε αυτή την περιπέτεια. Σε αυτό το επίπεδο, αγγίζουμε τα όρια της πλαστοπροσωπίας.

Το λάθος email: εγγυημένη εγγραφή-φάντασμα

Τελευταία γκάφα, αλλά διόλου ασήμαντη: η περίφημη λάθος διεύθυνση email. Νομίζεις πως γράφτηκες, όλα δείχνουν εντάξει, κλείνεις ήρεμα την καρτέλα… και δεν λαμβάνεις ποτέ τίποτα. Ούτε επιβεβαίωση, ούτε πληροφορίες για τον αγώνα, ούτε οδηγίες πρόσβασης, ούτε αριθμό συμμετοχής. Τίποτα. Απόλυτο κενό. Επειδή αντί για «gmail.com» έγραψες «gmial.com». Ή επειδή χρησιμοποίησες τη διεύθυνση του λυκείου, εκείνη που δεν έχεις ανοίξει από τότε που ήταν πρόεδρος ο Sarkozy.

Και τότε όλα δυσκολεύουν. Εμφανίζεσαι στην εκκίνηση χωρίς καμία πληροφορία. Εξηγείς ότι είσαι εγγεγραμμένος, αλλά δεν έχεις καμία απόδειξη. Ο εθελοντής συνοφρυώνεται. Ψάχνει τη λίστα. Τίποτα. Κι εσύ, με τις παλάμες ιδρωμένες, προσεύχεσαι να σε αφήσει να περάσεις έτσι κι αλλιώς. Μερικές φορές περνάει. Συνήθως όχι.

Online εγγραφή, offline επαγρύπνηση

Η online εγγραφή σε έναν αγώνα είναι σημαντική στιγμή. Ένα κλικ που σε βάζει σε τροχιά στόχου, γεννά πεταλούδες στο στομάχι… και απαιτεί λίγη προσοχή. Γιατί μια απλή λεπτομέρεια μπορεί να σε μεταφέρει από το όνειρο στη φάρσα. Η συμβουλή λοιπόν είναι μία: ξαναδιάβασε τα πάντα δύο φορές. Έλεγξε την ημερομηνία, την απόσταση, το μέγεθος του μπλουζακιού, το όνομά σου, το email σου. Και μην το κάνεις βιαστικά. Όπως στους σταθμούς τροφοδοσίας. Όπως στη γραμμή εκκίνησης.

Κι αν όλα πάνε στραβά, παρηγορήσου με τη φράση της Serena Williams: «Τα μικρά λάθη είναι αυτά που σου διδάσκουν τα μεγάλα μαθήματα». Για σκέψη. Ή για κορνίζα. Ακριβώς πάνω από τη συλλογή με τα υπερβολικά μεγάλα μπλουζάκια.