«Ένα ωραίο μέρος, αλλά όπου μπορείς πραγματικά να τρέξεις»: όταν το χρονόμετρο παίρνει τη θέση των αεροπλάνων στο Tarmac Race
© Tarmac RaceΗ ιδέα να τρέξεις 5 ή 10 χλμ. σε αεροδρομιακό διάδρομο ιντριγκάρει όσο και προσελκύει. Στις 13 Ιουνίου, το Tarmac Race θα κάνει αυτή την ιδέα πραγματικότητα στο Valence-Chabeuil. Ένα αυθεντικό τερέν, μια ξεκάθαρη γραμμή και μια υπόσχεση που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με το ζόρι.
Το εγχείρημα ξεκινά από τον διάδρομο του αεροδρομίου Valence-Chabeuil, στη Drôme, έναν χώρο συνήθως απρόσιτο, όπου κάθε μέτρο έχει σχεδιαστεί για κάτι άλλο και όχι για τρέξιμο. Κι όμως, ακριβώς εκεί βρίσκεται όλο το ενδιαφέρον. Ο Anthony Aleixandri δεν προσπαθεί να ντύσει την ιδέα με περιττά λόγια. «Θέλαμε έναν χώρο που να ξεχωρίζει», εξηγεί ο συνιδρυτής της ομάδας Reload και διοργανωτής του Tarmac Race, πριν προσθέσει σχεδόν αμέσως: «αλλά κυρίως έναν χώρο όπου μπορείς πραγματικά να τρέξεις».
Πίσω από αυτή την απλότητα υπάρχει μια ξεκάθαρη γραμμή. Ούτε τεχνητό σκηνικό ούτε δραστηριότητες που καλύπτουν το κενό. «Μερικές φορές τα activations είναι λίγο too much», λέει. Ο χώρος μιλά από μόνος του. Η πίστα επιβάλλει έναν σεβασμό, μια φυσική λιτότητα που δεν αφήνει περιθώριο για περιττά τεχνάσματα.
Δύο αποστάσεις δίνουν σχήμα στη διοργάνωση. Ένα προσιτό 5άρι, με όριο τις 500 συμμετοχές, και ένα πιο γεμάτο 10άρι με 1.000 θέσεις, από τις οποίες απομένουν περίπου 200. «Το 5άρι παραμένει η πιο inclusive απόσταση», θυμίζει ο Anthony, έχοντας άμεση γνώση του πεδίου. Το 10άρι, από την άλλη, υπηρετεί μια διαφορετική λογική. «Σήμερα, όταν ο κόσμος μιλά για χρόνο, το 10άρι είναι η απόσταση αναφοράς». Δύο formats, δύο διαφορετικοί τρόποι συμμετοχής, χωρίς να θολώνει το μήνυμα.
Μια πίστα για να φτάσεις στα όριά σου
Η διαδρομή δεν προσπαθεί να αιφνιδιάσει. Υιοθετεί μια σχεδόν απόλυτη καθαρότητα. Χαραγμένη εξ ολοκλήρου στην πίστα και στους χώρους τροχοδρόμησης, απλώνεται σε μεγάλους γύρους, χωρίς κλειστές στροφές ή απότομες αλλαγές ρυθμού. «Βλέπεις μακριά, αφήνεσαι στον ρυθμό και κρατάς την ένταση», συνοψίζει ο Anthony, ο οποίος προέρχεται από τον χώρο των πωλήσεων. Μια φράση που ταιριάζει απόλυτα στην πραγματικότητα του τερέν. Στα 5 χλμ., ένας μικρός και ένας μεγάλος γύρος διαδέχονται ο ένας τον άλλο. Στα 10 χλμ., ένας επιπλέον γύρος επιβάλλει τη σταθερότητα. Τίποτα δεν διαταράσσει τη μηχανική της προσπάθειας. Ούτε προστατευμένο σημείο ούτε παγίδα για επιτάχυνση. Μόνο η ευθεία και ό,τι μπορείς να αφήσεις πάνω της.
Η διαδρομή είναι φτιαγμένη για επίδοση!
«Η διαδρομή είναι φτιαγμένη για επίδοση!», δηλώνει χωρίς περιστροφές. Αμέσως όμως προσθέτει μια σημαντική διευκρίνιση. «Τη μέρα που δεν έχει αέρα, προσφέρεται για ρεκόρ. Όταν έχει, τα πράγματα δυσκολεύουν». Μια απλή, σχεδόν ωμή αλήθεια, που φέρνει τον δρομέα αντιμέτωπο με τον εαυτό του. Στη συνέχεια, ο αγώνας περνά σε μια άλλη διάσταση. Είναι ημιβραδινός, σχεδιασμένος να ακολουθεί το φως αντί να παλεύει μαζί του. «Αυτή την εποχή, το τρέξιμο μέσα στη μέρα γίνεται δύσκολο», εξηγεί ο άνθρωπος-κλειδί μιας διοργάνωσης που στηρίζεται σε μόλις πέντε άτομα.
Ο ήλιος κατεβαίνει αργά πάνω από το Vercors και την Ardèche, τα LED παίρνουν τη σκυτάλη και η ατμόσφαιρα αλλάζει χωρίς απότομη μετάβαση. Ένας DJ, ένας speaker, αλλά πάντα η ίδια διάθεση να μην ξεφύγει το πράγμα. «Δεν θέλω να ανοίξουμε το πρόγραμμα προς όλες τις κατευθύνσεις», εξομολογείται. Το αεροδρόμιο αρκεί ήδη για να δημιουργήσει κάτι δυνατό.
Bastien Augusto και Raphaël Montoya ως guest, με την Alessia Zarbo να παραμένει στο κάδρο
Γύρω από τον αγώνα, όλα οργανώνονται ώστε να δημιουργηθεί μια πραγματική εμπειρία. Το village ανοίγει από τις 17:00, με food trucks, ζυθοποιό, παγωτατζίδικο και χώρους συνάντησης. «Θέλουμε να υπάρχει κάτι πριν και μετά τον αγώνα», επιμένει ο Anthony. Ένας τρόπος να παραταθεί η εμπειρία, χωρίς να φορτωθεί υπερβολικά. Πίσω όμως από αυτή τη ροή, η πραγματικότητα παραμένει απαιτητική. Η διοργάνωση ενός αγώνα σε αεροδρόμιο είναι μια διαρκής πρόκληση. «Είναι εξαιρετικά σύνθετο», παραδέχεται. Ασφάλεια, αρχές, τεχνικοί περιορισμοί. Και πάνω απ’ όλα, ένας κανόνας που δεν επιδέχεται συζήτηση. «Αν έχεις δωρεά οργάνου ή πυρκαγιά, ο αγώνας περνά σε δεύτερη μοίρα». Μια φράση που υπενθυμίζει τη φύση του χώρου.
Ακόμη και πάνω στην πίστα, όλα παραμένουν υπό έλεγχο. «Πρέπει να μπορούμε να αδειάσουμε τα πάντα μέσα σε είκοσι λεπτά», εξηγεί. Ένας αυστηρός περιορισμός, ενσωματωμένος όμως στον σχεδιασμό από την πρώτη στιγμή. Στο αγωνιστικό πεδίο, μερικά ονόματα δίνουν επιπλέον ενδιαφέρον, όπως ο Bastien Augusto στα 10 χλμ. και ο Raphaël Montoya στα 5 χλμ., ενώ υπάρχει πιθανότητα να προστεθεί στο casting και η Alessia Zarbo. Πρόκειται για αθλητές που επιλέχθηκαν με συγκεκριμένο σκεπτικό. «Θέλαμε cool αθλητές», λέει ο Anthony, πιστός στο πνεύμα του εγχειρήματος.
Οι χορηγοί κινούνται στην ίδια λογική. Πρώτη η Oakley, μαζί με τις HOKA, Maurten, Specialized και BMW. «Δεν θέλαμε να πάρουμε τους πάντες», εξηγεί. «Η ιδέα ήταν να έχουμε premium brands που ταιριάζουν στο εγχείρημα». Στην ουσία, το Tarmac Race δεν προσπαθεί να πείσει τους πάντες. «Δεν είμαι σίγουρος ότι πρέπει να πείσω κανέναν», λέει ο Anthony. Μια προσέγγιση σχεδόν κόντρα στο ρεύμα. «Αν ο κόσμος θέλει να έρθει, θα έρθει».
Στις 13 Ιουνίου, στην πίστα του Valence-Chabeuil, κανείς δεν θα απογειωθεί πραγματικά. Ανάμεσα όμως στο φως που αλλάζει, την άσφαλτο που απλώνεται σε ευθεία και την παράξενη αίσθηση ότι βρίσκεσαι στη σωστή θέση σε έναν χώρο που δεν φτιάχτηκε γι’ αυτό, κάποιοι μπορεί να φύγουν με κάτι περισσότερο από έναν χρόνο. Μια σπάνια εντύπωση. Σχεδόν μετέωρη.