Οι χειρότεροι σταθμοί ανεφοδιασμού σε μαραθώνιο

Το χλιαρό νερό, η μεγάλη κλασική περίπτωση

Καύσωνας, ήλιος στο φουλ, η άσφαλτος λιώνει. Οι δρομείς ονειρεύονται ένα παγωμένο ποτήρι, όμως η ζέστη έχει επηρεάσει και το νερό. Κρίμα. Το νερό έμεινε τρεις ώρες στον ήλιο, μέσα σε μια λεκάνη. Χλιαρό, αν όχι ζεστό. Με λίγα λόγια, ιαματικό νερό χωρίς σπα... Χλιαρό νερό για όλους, όπως λέμε «κάτι είναι κι αυτό».

Οι άγουρες μπανάνες

Μια ώριμη μπανάνα είναι δώρο εξ ουρανού. Μια άγουρη μπανάνα είναι σατανική παγίδα. Αλευρώδης γεύση, υφή σαν ακατέργαστο ξύλο, και φεύγεις με ίνες... σφηνωμένες στα δόντια μέχρι τον τερματισμό.

Σούπα ή γκασπάτσο; Αγωνία!

Η ζεστή σούπα είναι το Άγιο Δισκοπότηρο στο 35ο χιλιόμετρο. Αχ, αυτή η μικρή ζεστή και αλμυρή σούπα που ζεσταίνει σώμα, ψυχή και καρδιά όταν ο αγώνας έχει τραβήξει πολύ και σε έχει εξαντλήσει. Συχνά οι δρομείς τη ζητούν: «Έχετε σούπα;». Αν τη ζητούν, είναι επειδή συνήθως είναι καλή και ζεστή. Δυστυχώς, δεν συμβαίνει πάντα... Οπότε τι έχουμε; Χλιαρή σούπα ή κατά λάθος γκασπάτσο; Κανείς δεν ξέρει. Ούτε οι δρομείς.

Το απόλυτο κενό στο 30ό χιλιόμετρο

Φαντάζεσαι ήδη το γλυκό σου τζελ, το ποτήρι νερό και τη χούφτα σταφίδες. Φτάνεις όμως στο 30ό χιλιόμετρο και να η έκπληξη: ο περίφημος σταθμός-φάντασμα. Δεν έχει μείνει τίποτα. Nada. Τα πάντα έχουν εξαφανιστεί. Έρημος. Αν είσαι τυχερός, θα πάρεις μια γουλιά από κάποιο ύποπτο ποτήρι. Ο τοίχος του μαραθωνίου; Όχι, ο τοίχος του άδειου ψυγείου. Προφανώς, πολύς κόσμος είχε ήδη φτάσει στα όριά του περνώντας από εδώ. Κουράγιο, ο επόμενος είναι σε 3 χιλιόμετρα.

Τα μουσκεμένα Tuc

Ένα ξερό και τραγανό Tuc είναι ζωή. Ας σταματήσουμε να λέμε πως τα Tuc είναι μόνο για το απεριτίφ, γιατί φτιάχτηκαν για τους σταθμούς ανεφοδιασμού. Αυτό το μικρό, τραγανό και αλμυρό μπισκότο είναι η αδυναμία των δρομέων. Είναι νόστιμο, αλμυρό και στιβαρό, όλα όσα μπορεί να χρειαστεί ένας αθλητής. Τίποτα χειρότερο, όμως, από ένα Tuc που πήρε μερικές σταγόνες, φούσκωσε και μούσκεψε. Το Tuc μετατρέπεται γρήγορα στο χειρότερο πράγμα. Και σου χαρίζει μια γκριμάτσα που δεν πρόκειται να ξεχάσουμε εύκολα.

Το ανθρακούχο νερό... χωρίς ανθρακικό

Το ανθρακούχο νερό είναι ο ιδανικός σύμμαχος για ενυδάτωση και αναπλήρωση μετάλλων. Πόσο ευχάριστο είναι. Το ανθρακούχο νερό, όμως, αξίζει όταν είναι πραγματικά ανθρακούχο, όχι όταν έχουν μείνει τρεις φυσαλίδες στο ποτήρι αφού έμεινε τρεις ώρες πάνω στο τραπέζι του σταθμού ανεφοδιασμού.

Η πιατέλα αλλαντικών για όλους... ή σχεδόν όλους

Σαλάμι, λίγο ζαμπόν, πατέ... παράδεισος για τους κρεατοφάγους. Οι χορτοφάγοι, από την άλλη, παλεύουν για μισό φιστίκι που χάθηκε στον πάτο του μπολ. Ε, ας έτρεχες πιο γρήγορα.

Χωρίς ποτήρι; Χωρίς ανεφοδιασμό

Η οικολογία το επιβάλλει: τέλος τα ποτήρια. Αν ξέχασες το παγούρι σου, κακό του κεφαλιού σου. Πρέπει να έχεις το δικό σου δοχείο, αλλιώς προσπερνάς τον σταθμό, τι να κάνουμε! Πίνεις από τη βρύση ή συνεχίζεις τον αγώνα ελπίζοντας πως η αναπνοή σου θα σε ενυδατώσει από μόνη της.

© STADION-ACTU

Μα πώς... τίποτα;

Το πλάνο της διαδρομής λέει: σταθμός ανεφοδιασμού στο 25ο χιλιόμετρο. Η πραγματικότητα: ένας εθελοντής που σηκώνει τους ώμους. «Ε, περίεργο... πριν από λίγο ήταν εδώ». Α. Εντάξει. Τέλεια.

Λίγη μπριζόλα από μοσχάρι;

Ναι, ναι, ναι. Γίνεται. Καλώς ήρθατε στον Μαραθώνιο του Médoc, όπου ένας από τους σταθμούς ανεφοδιασμού προσφέρει μπριζόλα από μοσχάρι. Μην ανησυχείτε, είναι κομμένη σε μικρά κομμάτια, αλλά μετά από αυτό δύσκολα ξαναξεκινάς...

Οι σταθμοί ανεφοδιασμού είναι μέρος της ατμόσφαιρας του αγώνα. Είτε μένουν αξέχαστοι είτε αποδεικνύονται καταστροφικοί, πάντα υπάρχει κάτι να θυμάσαι και να διηγείσαι αργότερα. Κι αν μερικές φορές θα προτιμούσαμε να τους αποφύγουμε, κάνουν τη γραμμή του τερματισμού ακόμη πιο άξια. Στην υγειά σου, έστω και χλιαρή!