Οι τρελές περιπέτειες πριν από την εκκίνηση του μαραθωνίου

Ξύπνημα σε άλλη ζώνη ώρας

Γενικός πανικός. Χτυπά το ξυπνητήρι. Είναι 4:45. Μόνο που… έπρεπε να χτυπήσει στις 5:45. Μόνο που… το κινητό νομίζει πως βρίσκεται ακόμη στο Μαρακές, χάρη στο περασμένο Σαββατοκύριακο. Αποτέλεσμα: μία ώρα να κοιτάς το ταβάνι, να χαζεύεις στο Instagram και να αναρωτιέσαι αν πρέπει ήδη να φας μακαρόνια. Είναι ακριβώς το είδος περιπέτειας που περιμένει τους συμμετέχοντες στα 20 km de Marseille-Cassis, που διεξάγεται πάντα την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου, ακριβώς το Σαββατοκύριακο της αλλαγής στη χειμερινή ώρα.

Συναγερμός: άφαντος ο αριθμός συμμετοχής

Η τσάντα ξεχειλίζει, παραγεμισμένη: κάλτσες, αλλαξιά, μπουκάλι νερό, μπάρες δημητριακών, κρέμα για τα πόδια, φάρμακα, ενεργειακές μπάρες, ο τυχερός Μπομπ Σφουγγαράκης… Αλλά όχι ο αριθμός συμμετοχής. Για να το επαναλάβουμε: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΙΘΜΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ. Μα πού είναι; Αποκλείεται! Χωρίς αυτόν, δεν γίνεται να πάρεις εκκίνηση. Πρέπει να τον βρεις. Γρήγορα. Φρενήρης έρευνα, άδειασμα βαλίτσας, ένας μικρός εσωτερικός λυγμός. Μέχρι που τον βρίσκεις… διπλωμένο στην εσωτερική τσέπη του αντιανεμικού. Κλασικά.

Το πρωινό που σε προδίδει

Το ξενοδοχείο υποσχόταν βασιλικό μπουφέ: φρυγανιές, φρούτα, γιαούρτι, τυρί, αλλαντικά, αυγά. Φτάνεις στην αίθουσα του πρωινού και αναρωτιέσαι: γιατί υπάρχουν μόνο κόκκινα φασόλια, τραγανό μπέικον και κομπόστα; Αλλά στις 6:10 το πρωί, το μόνο που θα ακούσεις είναι μια σερβιτόρα να σου λέει πως «η μπαγκέτα θα έρθει σε 25 λεπτά». Ωραία… ξεκινήσαμε καλά.

3 παραμάνες… όχι 4

Τρεις παραμάνες είναι καλές. Τέσσερις όμως είναι καλύτερες. Ο αριθμός συμμετοχής πρέπει να μείνει στη θέση του για 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα, άρα πρέπει να στερεωθεί καλά. «Γεια σας, συγγνώμη, μήπως θα μπορούσατε να μου δώσετε μία παραμάνα, σας παρακαλώ; Μόνο μία;»

Ατελείωτη ουρά στις τουαλέτες

Είναι τραγικό, πάντα το ίδιο συμβαίνει: οι τουαλέτες δεν επαρκούν ποτέ. Ατελείωτη ουρά μπροστά από τις WC, με την αίσθηση πως δεν προχωρά καθόλου. Και φυσικά, πάντα υπάρχει κάποιος πιο βιαστικός από τους υπόλοιπους: «Συγγνώμη, μπορώ να περάσω μπροστά; Είναι επείγον». Μετάφραση: «Δεν έφαγα τίποτα χθες το βράδυ, αλλά ήπια δύο καφέδες σήμερα το πρωί».

Καθυστέρηση για την είσοδο στη ζώνη εκκίνησης

Με βάση τους υπολογισμούς, είχες άνεση χρόνου για να φτάσεις στην εκκίνηση… χωρίς να υπολογίζεις όμως την παράκαμψη από την παράδοση των αποσκευών και την ουρά για το τρίτο «προληπτικό» κατούρημα. Η ζώνη κλείνει στις 7:50. Είναι 7:57. Τώρα τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται πολύ οριακά.

Τα ακουστικά… νεκρά

Το Bluetooth αρνείται να συνδεθεί. Το Spotify γυρίζει ασταμάτητα λόγω κακού σήματος. Το σχέδιό σου να τρέξεις στον ρυθμό 42 μετρονομημένων BPM μόλις πέθανε με φρικτούς πόνους. Θα μείνεις λοιπόν με τις κραυγές των τετρακέφαλών σου ως μοναδικό soundtrack.

Με λίγα λόγια, ναι, το ξύπνημα μπορεί να είναι υπερβολικά πρωινό, οι τουαλέτες υπερβολικά λίγες και το πρωινό πραγματικά αμφιβόλου ποιότητας… Αλλά κι αυτό είναι μέρος της μαγείας του μαραθωνίου: ένα εκρηκτικό μείγμα πειθαρχίας, ήπιας τρέλας και απρόοπτων. Πριν καν τρέξεις το πρώτο σου χιλιόμετρο, ο μαραθώνιος έχει ήδη δοκιμάσει την ψυχραιμία σου, την οργανωτικότητά σου, την ουροδόχο κύστη σου και, κάποιες φορές, την πίστη σου στην ανθρωπότητα (και στα ξενοδοχεία τριών αστέρων). Κι όμως, ακριβώς αυτό το ελεγχόμενο χάος κάνει την εμπειρία τόσο μοναδική. Γιατί, παρά τις διαφορετικές κάλτσες, την τοστ με τσένταρ και την παραμάνα που δανείστηκες από έναν άγνωστο που λεγόταν Ζεράρ, είσαι εκεί. Πέρασες την πιο δύσκολη γραμμή της ημέρας: τη γραμμή της εκκίνησης. Τώρα πάρε μια βαθιά ανάσα… Καλή δύναμη και καλό αγώνα.

✓ Το ημερολόγιο των μαραθωνίων