Τα «ενθαρρυντικά» του κοινού που δεν δίνουν κουράγιο σε κανέναν
© ASOΕίναι εκεί, πιστοί στο ραντεβού τους, στις απότομες στροφές, στους κυκλικούς κόμβους και στους σταθμούς ανεφοδιασμού. Χειροκροτούν με ενθουσιασμό, φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη, κρατούν χειροποίητα πανό, κάπως πρόχειρα μερικές φορές, αλλά πάντα γεμάτα ειλικρίνεια. Τους φίλους των αγώνων δρόμου τούς αγαπάμε με πάθος. Κι όμως, ας το παραδεχτούμε… μερικές φορές τα λόγια τους, για να το πούμε ευγενικά, δεν πετυχαίνουν ακριβώς τον στόχο. Ανάμεσα στις τετριμμένες ατάκες, τα αδέξια κομπλιμέντα και τις κάπως υπερβολικά ειλικρινείς παρατηρήσεις, υπάρχουν εκείνα τα μικρά διαμάντια που ακούγονται στην άκρη της ασφάλτου και δεν κατάφεραν ποτέ πραγματικά να ξαναδώσουν φτερά σε έναν δρομέα που παλεύει.✓ Να μια μικρή επιλογή από αυτά τα γλυκόλογα, που ξεστομίζονται με την καρδιά… αλλά φτάνουν σε πόδια βαριά σαν μολύβι.
«Άντε, μπράβο, τελείωσε»
Όχι, κύριε, όχι ακριβώς… Μόλις περάσαμε το 5ο χιλιόμετρο. Αν κάνουμε σωστά τον υπολογισμό, μένουν άλλα 37. Ναι, 37. Ευχαριστούμε για την πρόθεση, αλλά ας κρατήσουμε τον ενθουσιασμό για λίγο αργότερα, εντάξει;
«Είσαι όμορφη όταν τρέχεις»
Ε, δεν είναι και απόλυτα αλήθεια… Με τη βροχή να έχει καταστρέψει το χτένισμα, την αλογοουρά σε ελεύθερη πτώση, το μακιγιάζ να έχει γίνει πισίνα και τον ιδρώτα να θυμίζει καταρράκτη του Νιαγάρα, δεν είναι ακριβώς η καλύτερη στιγμή για κομπλιμέντα ομορφιάς. Αλλά ευχαριστούμε εκ μέρους της.
«Είστε τρελοί που το κάνετε αυτό, άντε άντε»
Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή οι δρομείς αναρωτιούνται λίγο γιατί βρίσκονται εδώ. Δεν χρειάζεται να ρίχνεις κι άλλο αλάτι στην πληγή, όπως λένε.
«Τρέχεις πολύ ωραία»
Ο προπονητής, πάντως, δεν θα το έλεγε ακριβώς έτσι. Στο 38ο χιλιόμετρο ενός μαραθωνίου, το πάτημα δεν είναι και το πιο ανάλαφρο.
«Τώρα είναι θέμα mental»
Α, αυτό το περίφημο mental… Μόνο που τα πόδια έχουν ήδη υποβάλει την παραίτησή τους εδώ και ώρα. Οπότε, από κίνητρο, είμαστε λίγο στεγνοί.
«Φάε λίγη ζάχαρη, θα νιώσεις καλύτερα»
Μα δεν ξέρεις ότι έχει περάσει τέσσερις ώρες καταπίνοντας τζελ με γεύση μύρτιλο, μπανάνα και καραμέλα; Η ζάχαρη δεν αντέχεται άλλο, έχει κατέβει σε απεργία.
«Τα δύσκολα τελείωσαν»
Μα… Μην το πεις αυτό, σε παρακαλώ. Η ανηφόρα της Côte des Gardes, με κλίση 5%, έρχεται σε δύο χιλιόμετρα. Θέλεις να του διαλύσεις το ηθικό; Bingo. Και το ψέμα είναι πραγματικά πολύ άσχημο.
«Άντε, χαμογέλα»
Κανείς, απολύτως κανείς, δεν θέλει να χαμογελάσει στο 35ο χιλιόμετρο ενός μαραθωνίου, συγγνώμη. Ούτε καν ο επίσημος φωτογράφος, που κάθεται εκεί στην καρέκλα του εδώ και τέσσερις ώρες και φωτογραφίζει ηρωικά μέσα στη βροχή… χωρίς ίχνος χαμόγελου κι ο ίδιος.
«Άντε, πλήρωσες για να το κάνεις αυτό»
Όχι, όχι, όχι, μην του το θυμίζεις. Σε παρακαλώ, μην το θυμίζεις ποτέ αυτό σε έναν δρομέα που υποφέρει. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή υπολογίζει πόσα έχει ξοδέψει σε συμμετοχές, παπούτσια, ρούχα, gadgets… και το σύνολο του φέρνει δάκρυα στα μάτια (ή αναγούλα).
«Το σημαντικό είναι η συμμετοχή»
Εσύ είσαι ο πρόεδρος της «Fédération Française de la Lose»; Χάρηκα. Ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω.
«Μπορείς να το κάνεις»
Εδώ έχει σταματήσει, είναι πράσινος στο πρόσωπο και βρίσκεται στη μέση μιας συνεδρίας εμετού. Δεν είμαστε και τόσο σίγουροι.
Τέλος πάντων, τους αγαπάμε κι αυτούς τους κυριακάτικους υποστηρικτές, με τις φωνές, τα στραβά πανό και τις αδέξιες παραινέσεις τους. Γιατί, στην τελική, μπορεί να μην δίνουν πάντα δύναμη στα πόδια, αλλά ζεσταίνουν πάντα λίγο την καρδιά. Πέρα από τις αποτυχημένες ατάκες και τα αδύνατα χαμόγελα, είναι αυτή η μοναδική ενέργεια που κρατά ζωντανή την καρδιά του αγώνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ, λοιπόν, σε εσάς τους πρωταθλητές της άκρης του δρόμου, για τον ακούραστο ενθουσιασμό σας. Ακόμα κι όταν δεν δίνετε φτερά, δίνετε πάντα λίγη ζεστασιά.