Τα σήματα του σώματος σε μια μεγάλη προπόνηση

Λειτουργία μπάρμπεκιου: όταν το σώμα σου ψήνεται αργά

Ρίγη στους 30°C, έξαψη μέσα σε πολικό αεράκι… Όχι, δεν μεταλλάχθηκες σε φορητό κλιματιστικό. Απλώς το σώμα σου ενεργοποιεί τη λειτουργία «μπάρμπεκιου». Εσύ, βέβαια, σκέφτεσαι: «Φυσιολογικό είναι, ζεστάθηκα! Θα γίνω ο Kilian Jornet, σε εκδοχή ογκρατέν πατάτας.» Spoiler: αν δεν κόψεις ρυθμό, θα καταλήξεις καλοψημένος απ’ έξω και τελείως μαλακός από μέσα.

➜ Αντιμετώπιση: Κόψε ρυθμό, πιες λίγο νερό και βρέξε το κεφάλι σου. Πιάνει καλύτερα από το να προσεύχεσαι για ένα σύννεφο.

Ασταθές στομάχι: η πεπτική ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί

Το στομάχι σου είναι ένα αυτόνομο συνδικάτο. Αν του δώσεις ό,τι να ’ναι (ή τίποτα απολύτως), κατεβάζει αμέσως ρολά: γουργουρητά, κράμπες, επείγουσα ανάγκη πίσω από κάποιο δέντρο. Εσύ όμως, ήρωα της εντερικής γενναιότητας, σκέφτεσαι: «Θα το σφίξω, θα περάσει.». Άσχημα νέα: σπάνια περνάει έτσι.

➜ Αντιμετώπιση: Φάε την κατάλληλη στιγμή, πιες πριν διψάσεις και πάντα να έχεις εντοπίσει το κοντινότερο δέντρο. Είναι θέμα επιβίωσης.

Ο ζόμπι διασκελισμός

Ξεκινάς ανάλαφρος, σαν γαζέλα. Τερματίζεις σαν κουτσός πιγκουίνος. Τα χέρια ανεμίζουν στο κενό, τα πατήματά σου θυμίζουν σκετς των Laurel και Hardy και οι γοφοί σου αποχαιρετούν τον πολιτισμένο κόσμο. Εσύ όμως, πολεμιστή, σκέφτεσαι: «Είναι φυσιολογική η κούραση. Έτσι σκληραίνει το μυαλό.» Spoiler: έτσι σκληραίνεις κυρίως μια τενοντίτιδα.

➜ Αντιμετώπιση: Έλεγξε τη στάση σου, ανάπνευσε και σταμάτα για δύο λεπτά. Ναι, επιτρέπεται να σταματήσεις.

Καρδιοαναπνευστικό στον αυτόματο, τι προσπαθεί να σου πει η καρδιά

Σταθερή ταχύτητα, καρδιακοί παλμοί σε τροχιά. Τρέχεις με 9 km/h, αλλά η καρδιά σου κάνει μόνη της ημιμαραθώνιο. Φυσιολογικό; Όχι. Εσύ κοιτάς μόνο τον ρυθμό σου και όχι το κόκκινο λαμπάκι κινδύνου που αναβοσβήνει στο στήθος σου. «Θα περάσει.» Ναι, θα περάσει… μέχρι να λιποθυμήσεις.

➜ Αντιμετώπιση: Κοίτα και τους παλμούς σου, Sherlock. Αν εκτοξεύονται, κόψε ρυθμό, πιες και αναπλήρωσε υδατάνθρακες. Ή μάθε να τρέχεις με απινιδωτή στο camelbak.

Το μυαλό λέει stop (και όχι χωρίς λόγο)

Σε πιάνει ξαφνικά; Σε εγκαταλείπει το μυαλό; Δεν φτάνει πια ούτε η playlist; Η πτώση του κινήτρου, η αδυναμία συγκέντρωσης, η διάθεση που εξαφανίζεται: δεν είναι πάντα «όλα στο μυαλό». Συχνά είναι αποτέλεσμα πτώσης της ενέργειας, διαταραχής των ηλεκτρολυτών ή μιας προσπάθειας που ξεπερνά τις δυνατότητες της ημέρας. Συχνά αποδίδουμε την πτώση της διάθεσης αποκλειστικά στην ψυχολογία, μιλώντας για «έλλειψη mental» ή για «τεμπελιά».

Όμως πρέπει κάποιες φορές να θυμόμαστε ότι ο εγκέφαλος είναι κι αυτός ένα όργανο. Χρειάζεται καύσιμο. Κι όταν αυτό τελειώσει, απλώς σταματά να κινεί τη μηχανή. Ο Novak Djokovic το είχε συνοψίσει κάποτε με τον δικό του τρόπο: «Όταν δεν είμαι καλά στο μυαλό μου πάνω στο κορτ, σπάνια είναι θέμα mental. Συνήθως το σώμα μου δεν ακολουθεί πια.»

➜ Αντιμετώπιση: Τροφοδότησέ τον (τον εγκέφαλό σου). Νερό, υδατάνθρακες, ηλεκτρολύτες. Ναι, ο εγκέφαλός σου είναι σαν παλιό Nokia: χωρίς μπαταρία, δεν περνάει τίποτα.

Γιατί κάνουμε πως δεν ακούμε (ενώ θα έπρεπε να τεντώνουμε τα αφτιά μας)

Επειδή εξιδανικεύουμε όσους τερματίζουν με την τελευταία τους ανάσα, τους δρομείς που σφίγγουν τα δόντια μέχρι το τέλος, εκείνους που «δεν ακούν το σώμα τους». Επειδή οι ηρωικές ιστορίες φέρνουν περισσότερα likes από τις έξυπνες εγκαταλείψεις. Επειδή μπερδεύουμε την επιμονή με το πείσμα.

Όμως το να ακούς το σώμα σου δεν σημαίνει ότι τα παρατάς. Είναι επένδυση. Για να αντέξεις. Για να βελτιώνεσαι χωρίς να διαλύεσαι. Για να βγάζεις τις μεγάλες προπονήσεις χωρίς να υποφέρεις. Γιατί, όταν αγνοείς για καιρό τα αδύναμα σήματα, στο τέλος συγκρούεσαι με ένα ισχυρό: τον τραυματισμό.

Το να ακούς το σώμα σου δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπεις

Υπάρχει μια φράση που επανέρχεται συχνά: «Δεν πρέπει να ακούς το σώμα σου.» Κι αν, τελικά, έπρεπε να κάνουμε ακριβώς το αντίθετο; Το να ακούς το σώμα σου δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπεις. Δεν σημαίνει ότι παραιτείσαι. Σημαίνει ότι προσαρμόζεσαι. Από σεβασμό στο σώμα. Με καθαρό μυαλό. Και με στρατηγική. Γιατί προπονούμαστε για να αντέχουμε, όχι για να λάμψουμε μια Κυριακή και να κουτσαίνουμε για τρεις εβδομάδες.

Τα σήματα του σώματος είναι οι καλύτεροι σύμμαχοί μας. Δεν θέλουν να μας χαλάσουν τη μεγάλη προπόνηση, θέλουν να την ολοκληρώσουμε σε καλή κατάσταση. Οπότε, στο επόμενο γουργούρισμα, στην επόμενη έξαψη, στην επόμενη πτώση της διάθεσης: παύση. Αναπνέουμε. Πίνουμε. Προσαρμοζόμαστε. Και κυρίως, κρατάμε ένα πράγμα: Το πραγματικό επίπεδο δεν το έχει αυτός που πηγαίνει πιο γρήγορα. Το έχει αυτός που ξέρει πότε πρέπει να κόψει ρυθμό.