10.000 paarse silhouetten vertrapten geweld tegen vrouwen tijdens de Sine Qua Non Run

Afgelopen zaterdag 28 maart trokken 10.000 paarse silhouetten door de straten van het 10e arrondissement van Parijs. Vereniging Sine Qua Non organiseerde de achtste editie van deze symbolische loop, bedoeld om «seksistisch en seksueel geweld te vertrappen». Een avond vol emoties, waarop vrouwen en mannen samenkwamen voor één gedeelde zaak: gelijkheid.

Het evenement heeft inmiddels een vaste plek op de Parijse loopkalender, en eigenlijk ook in het bewustzijn van de stad. Toch stonden er bij de eerste editie in 2018 nog maar 800 deelnemers aan de start. Die start vond toen niet plaats bij de Place de la République, zoals nu, maar op de Place de la Bataille de Stalingrad.

Al vanaf het begin was het de bedoeling om de wedstrijd in de vallende avond te organiseren. Dat is voor veel vrouwen een bijzonder betekenisvol moment, omdat het vaak het tijdstip is waarop ze zich bedreigd kunnen voelen. Het parcours liep eerst rond het Bassin de la Villette en vervolgens langs het Canal de l’Ourcq, door Pantin, Bobigny en Parijs. «De plek is ideaal om te lopen, zonder auto’s. Je kunt het kanaal blijven volgen… maar zodra het donker wordt, is dat als vrouw toch een stuk moeilijker. Je waagt je nooit al te ver vanwege die mentale drempel », vertelt Mathilde Castres, medeoprichter van de vereniging.

Sinds 2025 staat het wedstrijddorp op de Place de la République, een centralere plek die symboolstaat voor strijd en verbondenheid. De start ligt op een steenworp afstand. Door het succes van het evenement kon het niet anders: de organisatie moest zich aanpassen. Een nieuwe locatie, meer logistiek en een stevigere organisatie waren nodig.

Ook dit jaar vloog de avond voorbij. Op het speciaal opgebouwde podium volgden toespraken en workshops, waaronder zelfverdediging, elkaar in hoog tempo op. Deelnemers liepen langs de stands en maakten kennis met organisaties als Règles Élémentaires en En Avant Tout(e)s. Ook waren er verschillende plekken om even op adem te komen, zoals Maison Bulle en de tent van de osteopatenkliniek van Cachan. Na een eerste dynamische warming-up onder leiding van Lucile Woodward ging de 6 km van start. Daarna volgden nog meer inhoudelijke bijdragen en een tweede warming-up voor de deelnemers aan de 10 km. Zij kwamen onder het licht van de straatlantaarns over de finish, waarna een dj-set de dag afsloot.

Geweld vertrappen, kilometer voor kilometer

De loop ontstond als reactie op het seksistische en seksuele geweld waarmee vrouwen te maken krijgen. Mathilde Castres herinnert zich een deelneemster die tijdens de eerste editie na tien jaar haar loopschoenen weer aantrok, nadat ze tijdens een training was aangevallen. «Dat verhaal betekende een keerpunt. We beseften dat we dit evenement moesten voortzetten. We moesten in actie komen», benadrukt de voorzitster van de vereniging. Ook vandaag blijven dit soort situaties bestaan. Het reële gevaar van bepaald mannelijk gedrag blijft vrouwen ervan weerhouden om vrijuit te sporten.

Niet alle vrouwen hebben seksueel geweld meegemaakt, gelukkig maar. Seksistisch geweld blijft echter alomtegenwoordig. Sara-Lou en Alice zeggen dat ze daar relatief weinig last van hebben. Toch kregen ze bij aankomst op het terrein van twee mannen een «ah ja, 430» naar hun hoofd geslingerd. «Het is behoorlijk ironisch om zo’n opmerking over onze billen te horen terwijl we hier juist naartoe komen», merkt de eerste op. Twee deelnemers die zich bewust zijn van deze problematiek, trekken het bijbehorende T-shirt aan zodra ze de kans krijgen. «Ik ga de boodschap verspreiden door het bij het volleyballen te dragen», zegt Saquib, een jonge man. Ook andere medewerkers van AMP Visual TV, die in hun werk al met deze problematiek bezig zijn, wilden aan de loop deelnemen. Als professionals uit de audiovisuele sector wilden zij hun steun betuigen aan deze zaak.

Het is behoorlijk ironisch om zo’n opmerking over onze billen te horen terwijl we hier juist naartoe komen.
Sara-Lou, een 6 km-loopster

Een parcours op het ritme van supporterskreten

Om 18 uur trapten de deelnemers aan de 6 km de festiviteiten af. Meteen hing er een geweldige sfeer, met publiek langs het hele parcours. Fanfares, spandoeken en aanmoedigingen begeleidden de deelnemers, die tussen de 10 en bijna 80 jaar oud waren. De 76-jarige Marie werd de hele route door het publiek toegejuicht. Ondanks haar tengere gestalte maakte ze indruk met haar tempo. «Mijn kleinkinderen liepen achter me en komen er zo aan», glimlacht de gepassioneerde loopster, die na moeilijke jaren onlangs haar man verloor. Haar snelheid over de 6 km lokte heel wat reacties uit bij de mensen langs het parcours. Sommige jonge meisjes vonden haar «veel te schattig», terwijl anderen riepen: «Ze loopt ons eraf!»

Het parcours voert de lopers van de Rue Beaurepaire, waar het startschot klinkt, naar het Canal Saint-Martin en het Bassin de la Villette. De sfeer is buitengewoon. Tientallen toeschouwers staan op de bruggen en dit jaar liet ook de zon zich aan het einde van de dag zien. Stevige windstoten deden de temperatuur wel flink dalen. De finish aan het water zorgt voor een heerlijk gevoel, dat door duizenden finishers wordt gedeeld. De deelnemers aan de 6 km hoeven alleen de bewegwijzering te volgen naar de garderobe. Onderweg komen ze langs de start, waar de 10 km net van start is gegaan.

Afgelopen zaterdag 28 maart trokken 10.000 paarse silhouetten door de straten van het 10e arrondissement van Parijs. Vereniging Sine Qua Non organiseerde de achtste editie van deze symbolische loop, bedoeld om seksistisch en seksueel geweld te vertrappen. Een avond vol emoties, waarop vrouwen en mannen samenkwamen voor één gedeelde zaak: gelijkheid.

Voor sommigen, zoals Lala, voormalig basketbalster en inmiddels moeder, was deze loop een echte uitdaging. De trots op haar gezicht nadat ze de finish had gehaald, was duidelijk zichtbaar. Zeker omdat ze liep voor een zaak die haar na aan het hart ligt. Voor anderen draaide de uitdaging minder om de afstand uitlopen dan om hun tijd aan te scherpen. «We wilden er echt voor gaan, dus hadden we een paar tactieken bedacht», vertellen twee vriendinnen, allebei ervaren loopsters. Ze grepen naast een startbewijs voor de 10 km, die door de grote belangstelling snel uitverkocht was.

Imran Naajii van runclub Eightlines genoot zichtbaar van zijn overwinning op de 10 km. De ervaren loper, goed voor een persoonlijk record van 29’47, loopt de Parijse wedstrijden af en doet graag mee aan dit soort sportieve evenementen met een maatschappelijke boodschap. «Ik ben heel rustig gestart, ook al was het de bedoeling om voluit te gaan. Tot kilometer zes liep ik samen met een andere loper, daarna ging ik alleen verder. Op een bepaald moment miste ik een bocht en liep ik 30 meter de verkeerde kant op, totdat een vrijwilliger me weer op het juiste spoor zette. Ik heb enorm genoten van dit evenement», vertelt hij. De energie van deze loop, tegelijk benefiet en feest, droeg hem naar de finish.

Ook de achtste editie liet de straten van Parijs opnieuw bruisen. Paars overspoelde de hoofdstad als herinnering aan het belang van gelijkheid. En voor wie nog altijd denkt dat mannen de sterksten zijn: de 76-jarige raket die hen voorbijliep, liet vriendelijk zien dat je geen enkele vrouw ooit mag onderschatten.