10 km HOKA Paris Centre 2025: Florian Le Pallec en Noah Schutte hand in hand

Eén ademhaling, stevig ineengehaakte vingers, twee lichamen die samensmelten: Florian Le Pallec en Noah Schutte maakten van de finish van de 10 km HOKA Paris Centre een moment van pure ontroering. Terwijl de hoofdstad langzaam ontwaakte, nog nevelig en koud, zorgden de twee trainingspartners voor het meest fotogenieke beeld van de ochtend. Geen rivaliteit, geen berekening, alleen een finish zij aan zij, als symbool voor een wedstrijd die ze samen beleefden in een stad die nog half sliep, maar al klaarstond om tot leven te komen.

Aan de finish van de 10 km HOKA Paris Centre was er één beeld dat alle woorden overbodig maakte: Florian Le Pallec en Noah Schutte, hand in hand, met dezelfde pas, dezelfde ademhaling en dezelfde uitgeputte glimlach. Twee vrienden, twee HOKA-atleten, twee trajecten die elkaar op de laatste meter vonden alsof Parijs van hen was. Ze keken niet eens naar de klok. Ze keken naar elkaar. En dat vertelde alles, met een vleugje saudade in hun blik: die lichte, gelukkige nostalgie die ontstaat wanneer je beseft dat je een moment beleeft dat je nooit zult vergeten.

Zo’n dertig minuten eerder, rond negen uur, was Parijs nog niet helemaal wakker. De nog wat slaperige straten maakten langzaam plaats voor de menselijke vloed. Toeschouwers druppelden binnen met hun koffie in de hand, terwijl de lopers een lange, kleurrijke adem over de glimmende kasseien vormden.

Het parcours was een schitterende ansichtkaart: Rivoli, Haussmann, La Madeleine, de Opéra… Een charmant maar veeleisend parcours, met tempowisselingen, scherpe bochten en verraderlijke kasseien, helemaal in lijn met de schoonheid van de stad. De 16.000 deelnemers die aan de start vlak bij het Louvre werden verwacht, konden alleen maar met fonkelende ogen aan de wedstrijd beginnen.

Altijd samen, zelfs aan 3 minuten per kilometer

Vooraan in de wedstrijd werd het verhaal niet tegen de klok geschreven, maar met twee stemmen: die van favorieten Florian Le Pallec en de Nederlander Noah Schutte, trainingspartners, lotgenoten en vandaag… finishpartners.

Een paar minuten nadat hij de finish was gepasseerd, vertelde Florian Le Pallec erover met zijn gebruikelijke naturel, bijna alsof hij over een lange zondagse duurloop sprak: een start « op een vrij ontspannen tempo », rond 3 minuten per kilometer, « ruim boven onze persoonlijke records ». Al snel liepen de twee mannen weg van de rest. « Vanaf kilometer vijf of zes kwamen we met z’n tweeën alleen te lopen », vertelde de atleet wiens record vorig jaar in Valencia op 28:24 was gevestigd.

Een broederlijke tweestrijd met dezelfde tijd

Deze gezamenlijke finish leverde een even esthetisch als symbolisch podium op. Noah Schutte won in 30:05, op een zucht voor zijn vriend Florian Le Pallec, die eveneens 30:05 liet noteren. Twee lichamen naast elkaar, bijna één lijn die de finish passeerde. Achter hen volgde een vechter. Na een geweldige 28:14 op zaterdag in de Urban Trail de Lille, knokte de Breton Simon Bédard zich nog geen 24 uur later naar de derde plaats in 30:23. Sterk, zuiver en perfect geplaatst op een parcours waar elke versnelling telt. Een fraaie groepsfoto, bijna een visitekaartje van het Franse niveau van dit moment. Zelfs in een ‘secundaire’ wedstrijd.

Florian Le Pallec blijft maar doorgaan

Als de tweede Morbihan-atleet, Le Pallec, die ochtend niet voor een record ging, kwam dat doordat de wedstrijd al vooraf was geschreven: een dichte, intense, bijna waanzinnige week. Bordeaux een paar dagen eerder: 28:52. Warschau op dinsdag: 29:25 « omdat ik tot kilometer zeven op een tempo van 2:51 moest hazen ». Parijs vandaag: zijn derde 10 km in zeven dagen. Na een loodzware week houdt hij de glimlach erop. « Als je het gemiddelde van de drie neemt, kom ik uit rond 29:20. Dat is mooi ! ». Achter die luchtige zin voel je de waarheid: de vorm komt eraan.

Drie weken eerder Font-Romeu, veel trainingswerk en binnenkort, heel binnenkort, een selectiecross voor de EK in Allonnes (23 november). Slechts vijf plaatsen, met een niveau dat moordend is. Hij weet dat het « heel zwaar wordt, maar ik ga erheen om mijn kans te grijpen. »

Parijs op aanmoediging

Naast zijn benen onthoudt de atleet uit Lorient vooral de sfeer. « Het was vroeg, maar echt geweldig. Overal werd er volop aangemoedigd ». Samen met zijn Nederlandse vriend gunden ze zichzelf zelfs enkele gebaren: handen omhoog, zwaaien en knipogen naar het publiek dat al vanaf de start van de elitewedstrijden nadrukkelijk aanwezig was. Een luxe voor lopers die gewend zijn aan wedstrijden waarin snelheid alle ruimte inneemt.

Team HOKA begeleidde hen het hele weekend tijdens een programma vol animatie en teamspirit. Zelfs een van de koningen van de ultratrail, Jim Walmsley, wereldkampioen lange trail in 2025 en viervoudig winnaar van de Western States, was van de partij. Hij werd in het hotel gespot en finishte als 32e overall in 32:44. « We maken hier waanzinnige momenten mee. HOKA zorgt echt voor buitengewone omstandigheden », vertelde hij.

Een soevereine Marie Perrier

Bij de vrouwen ging de overwinning naar de Mauritiaanse Marie Perrier, die met grote beheersing naar 33:49 liep. Een foutloze, rechte wedstrijd, bijna gewichtloos door de Parijse straten.

De Britse Hannah Viner werd tweede in 35:01, terwijl Camille Maire het podium completeerde in 35:56. Drie verschillende profielen, maar bij de finish dezelfde glans in de ogen: die van korte, intense inspanningen waarin elke bocht het tempo kan bepalen.

Hugo Cléments eerste 10 km

En dan zijn er de ontdekkingen, de primeurs, de eerste keren. Hugo Clément, journalist en klimaatactivist, liep zijn eerste echte 10 km met tijdsregistratie. De inwoner van Straatsburg is gewend aan lange swimrunwedstrijden van gemiddeld 60 tot 70 kilometer, maar ontdekte nu hoe mild en tegelijk scherp de korte afstand kan zijn. Hij vertelt er met humor over: « Ik kende de muur van kilometer dertig… nu ken ik ook die van kilometer zes. »

Het parcours was « supermooi », maar « met veel bochten die je benen breken » en wist hem volledig te bekoren. Hij vertrok wat te snel, « meegesleurd door de mannen die vooraan hard liepen », en betaalde daar later de prijs voor. Het doel: onder de 36 minuten duiken. Resultaat: 35:39, goed voor de 161e plaats. Missie geslaagd. Eerste ervaring, eerste korte inspanning en meteen zin om terug te komen. Het is niet gewaagd om te zeggen dat alle lopers die er zondag bij waren dat ook zouden willen.

Een duo dat hand in hand finisht, een Amerikaanse legende aan de start, lopers die ontdekken dat 10 km net zo kunnen bijten als een halve marathon, en de energie van Team HOKA die van een wedstrijd een compleet weekend maakt. Zo zien we onze zondagochtenden graag. Van die ochtenden die zin geven om er nog één te lopen, en daarna nog één, en nog één.

✔ Bekijk alle uitslagen van de editie 2025 van de 10 km HOKA Paris Centre