Olympische erfenis als drijvende kracht achter de Voies Royales de Saint-Denis

De Voies Royales de Saint-Denis ontstonden uit de fusie van de Grand Marathon de Saint-Denis en de Voie Royale. In zes afstanden, van een vrije 5 km tot de marathon, kwamen 8.500 enthousiaste deelnemers aan de start, een record. Met een legendarische finish in het Stade de France hield het evenement de erfenis van de Olympische en Paralympische Spelen levend.

Hoe graag we het boek ook willen sluiten, het blijft naar ons terugkeren. Keer op keer. Het hoofdstuk van de Olympische en Paralympische Spelen. Een van de mooiste bladzijden werd geschreven in het Stade de France. Op 27 juli 2024 versloegen Antoine Dupont en zijn ploeggenoten van het Franse rugbyteam de tweevoudig olympisch kampioen Fiji met duidelijke cijfers: 28-7, in een zinderende sfeer. Op diezelfde paarse piste schreef Cyréna Samba-Mayela op 10 augustus 2024 geschiedenis als olympisch vicekampioene op de 100 meter horden.

Meer dan een jaar na die betoverende olympische zomer beleefden de 8.500 deelnemers aan de Voies Royales de Saint-Denis deze herinneringen opnieuw. Voor haar 21e verjaardag wilde ze haar naam op de erelijst zetten en « in de voetsporen treden » van de Franse atleten. Anaïs Herlangue, masterstudent sportrecht in Dijon, liep samen met haar moeder Florence Poupard (47) haar eerste halve marathon in 2.14. « De finish was echt niet verkeerd », zeggen ze in koor. Een understatement, want de rillingen liepen over onze rug zodra we deze arena binnenkwamen.

« Sporten met alledaagse hulpmiddelen »

Dromen werkelijkheid laten worden. Terwijl de slechtziende sprinter Timothée Adolphe vorig jaar op eigen bodem schitterde als paralympisch vicekampioen op de 100 en 400 meter, liet ook Céline Casside (46) zich inspireren door de olympische erfenis. Na de marathon van Parijs in een rolstoel waagde de tatoeëerster zich aan de 21,1 kilometer, van het Olympisch Aquatics Centrum naar de schitterende Basiliek van Saint-Denis, samen met haar twee neefjes Liam en Dorian. « Ik wil laten zien dat je met alledaagse hulpmiddelen kunt sporten en dat het mogelijk is. Ik heb er geen astronomisch bedrag voor hoeven uitgeven », zegt ze. Haar volgende droom is deelname aan de Marathon van Berlijn.

Zij kozen dan weer voor humor. « Ik weet dat hij voor Strava loopt » en « Ik loop voor haar » stond er op de shirts van Clémence Guittonneau en Guénolé Corbin. Beiden geblesseerd, lieten ze zich meeslepen door de Parijse gekte. « Er was een leuke brug », glimlachen ze. Ongetwijfeld doelden ze op de brug van het olympisch dorp, een van de tastbare erfenissen van het grootste sportevenement ter wereld. Het bouwwerk kreeg op 7 december vorig jaar bovendien de naam Louafi Bougueraen, als eerbetoon aan de eerste Frans-Algerijnse olympisch kampioen marathon, die in 1928 voor Frankrijk goud won.

Hun mooiste pak aantrekken en schitteren in de Cité du Cinéma. Voor Corentin Bellego en François Jumeau was het een idyllisch decor, al ging dat niet zonder hindernissen. « Het was hier en daar behoorlijk glad. We zijn bijna gevallen », vertellen de twee, die elkaar leerden kennen aan de École polytechnique. Bij kilometer 20 vonden ze elkaar, om vervolgens geen meter meer van elkaars zijde te wijken en de halve marathon in minder dan 1.24 uur af te leggen. Deze dertigers betreurden wel het « gebrek aan sfeer » bij de ingang van het grootste stadion van Frankrijk. « Er ontbrak alleen nog een Beyoncé-concert halverwege. »

Toch probeerde iemand de tribunes op te zwepen. Speaker Mathieu Poplimont betrad samen met zijn kompaan Romain Babillon opnieuw de arena van Saint-Denis. Deze spreker was er al eens geweest, bij de opening van het Stade de France op 28 januari 1998. Op 12 juli van dat jaar stuurden Zinédine Zidane en Emmanuel Petit de Franse ploeg in de WK-finale naar de voetbalhemel. Zesentwintig jaar later kreeg het stadion opnieuw kleur tijdens de Olympische en Paralympische Spelen. Op zondag 26 oktober 2025 hing er in de tempel van de Franse sport opnieuw een sfeer van sportieve topprestaties.

De burgemeester van Saint-Denis, Mathieu Hanotin, sloeg de spijker op zijn kop: « De olympische erfenis leeft voort ». Dankzij de club van Saint-Denis brachten de Voies Royales ons opnieuw naar de legendarische arena van de Olympische en Paralympische Spelen: het Stade de France.

✔ Bekijk alle informatie over de Voies Royales de Saint-Denis.