Relais pour La Vie de la Somme: waar sport, emotie en solidariteit samenkomen

Afgelopen weekend namen 1.500 lopers en wandelaars in het Parc de La Hotoie in Amiens deel aan Relais pour La Vie de la Somme, georganiseerd door de Ligue contre le cancer en het Comité de la Somme. Met 67 deelnemende teams werd tijdens de vijfde editie een absoluut deelnemersrecord gevestigd. Vierentwintig uur lang zetten zij zich in voor de strijd tegen kanker.

« We lopen, we lachen, we redden levens »: die slogan stond op een bord om de deelnemers aan te moedigen, klaar voor de start van deze 24-uursestafette.

Na amper een paar rondes op het parcours barstte na een uur koers een stortbui los boven de deelnemers. Windstoten, hagelbuien en bakken regen: de deelnemers kregen in deze estafette een regelrechte zondvloed over zich heen. De organisatie twijfelde even of de wedstrijd kon doorgaan, maar uiteindelijk werd de koers hervat en koos elk team zijn eigen aanpak. Sommige teams wisselden na elke ronde van loper, terwijl andere ervoor kozen één teamlid meerdere rondes na elkaar te laten lopen, soms een halfuur of langer. De meesten hielden vol tot het einde, niet zozeer voor de prestatie, maar voor een zaak die groter was dan henzelf en hen overstijgt.

Een wedstrijd vol emoties

Om te beginnen was het niet de sport die de 1.500 lopers en wandelaars samenbracht, maar wel het solidaire en herdenkingskarakter van het evenement. Zoals Jean-Paul Joly, vicevoorzitter van de Ligue contre le cancer de la Somme, het verwoordt: « ik werd getroffen door de glimlach op al die gezichten, voor een zaak die zoveel tranen kan veroorzaken ». Het was de veerkracht van alle deelnemers die de organisatie ertoe aanzette ondanks het noodweer niet op te geven.

« Iedereen heeft een reden om mee te doen: geld inzamelen, wandelen, sporten, of ter nagedachtenis aan iemand die is overleden of tegen de ziekte vecht », vertelt Florian Fortin, die de organisatie van de wedstrijd al vier jaar in handen heeft. Dit jaar werd meer dan €23.000 ingezameld voor essentiële en concrete projecten in het CHU d’Amiens.

Adeline Lemay voelt zich sterk betrokken bij deze zaak: in 2017 verloor ze haar dochter aan kanker. Om haar te eren richtte ze in de Somme een afdeling op van de vereniging Le Point Rose, onder de naam Maëlycorne. Sindsdien nemen telkens wanneer dat mogelijk is zo’n dertig leden deel aan Relais pour La Vie. « De combinatie van zorgverleners en vrijwilligers van de vereniging, onder wie ouders die een kind hebben verloren, is de kracht van ons team: 24 uur lang zijn we allemaal verenigd. Het geeft ons steun, ook al roept het veel emoties op », vertelt de vertegenwoordiger van de vereniging.

Ook zij is niet de enige die tijdens deze wedstrijd een enorme energie voelt. De leden van Les Lièvres d’Handisport Amiens Métropole putten er eveneens veel kracht uit. « Dit jaar is het voor ons bijzonder intens, omdat we lopen voor Ethan, een speler van het basketbalteam die vorig jaar is overleden. We geven alles, precies zoals hij dat tijdens de vorige edities deed », vertelt Pierre Midou, medewerker van de vereniging HAM.

« Ik wilde mijn moeder gewoon bedanken, want voor haar heb ik dit gedaan.
Noah Pioli, deelnemer die 24 uur lang liep

Tot elke prijs het uiterste geven

Het team Chronos du Cœur was dit weekend niet gekomen om alleen maar aanwezig te zijn: het was er « vooral om de sportieve uitdaging aan te gaan ». De teamleden hadden zich « in een opwelling tijdens een familiediner ingeschreven » en lieten zich niet kennen, hoewel hun team uit slechts zes mensen bestond. Onder hen ook moeder Séverine Casier, samen met haar dochter Lola, die het initiatief nam en haar sportieve vrienden voor deze uitdaging had samengebracht. « We zeiden tegen elkaar: mensen vechten soms bijna hun hele leven tegen kanker, dus 24 uur voor ons stelt niets voor », legt Zackari Crico uit. De groep werd vijfde, nadat ze « het zwaar hadden gehad, maar het uiteindelijk toch voor elkaar kregen » zonder ook maar één keer te wandelen, zelfs midden in de nacht.

De jonge Noah Pioli liep zelf 24 uur onafgebroken, als eerbetoon aan zijn moeder. Een indrukwekkende en ontroerende prestatie, juist omdat die voor hem zoveel betekende. Op het podium dat voor de gelegenheid was opgesteld, zei hij in de microfoon: « Ik wilde het SAS-team gewoon bedanken, want aanvankelijk kende ik niemand en zij hebben me de hele tijd geholpen. Bedankt allemaal dat jullie me hebben gesteund en me kracht hebben gegeven, want zonder jullie had ik het niet volgehouden. Tot slot wilde ik mijn moeder gewoon bedanken, want voor haar heb ik dit gedaan. »

Ook anderen hadden het in de laatste uren zwaar, zoals Florian Bertrand, voorzitter van de Fédération des Associations Etudiantes Picardes. Een uur voor het einde van de estafette had hij moeite om nog rechtop te blijven. « Ik heb 50 kilometer afgelegd, niet aan één stuk, maar verspreid over 24 uur. Als ik had gekund, had ik er minder gelopen. Eigenlijk wilde ik er zelfs minder doen… maar we waren maar met een twintigtal, van wie er vier of vijf de hele tijd aanwezig waren », grapt hij. Hij is vooral blij dat hij heeft kunnen lopen voor een zaak die hem na aan het hart ligt.

Relais pour La Vie was opnieuw een groot succes, dankzij de inzet van verenigingen, bedrijven en talrijke studententeams. Een daarvan was het bekende « Kellian’s Team UPJV », dat voor de vierde keer won met 384 kilometer op de teller. Deze wedstrijd blijft in de eerste plaats een menselijke uitdaging, die verder gaat dan de sportieve inspanning en dierbaren opnieuw tot leven wil brengen in onze herinnering.

➜ Bekijk de uitslagen van de estafette