100 km van Millau: Stéphanie Gicquel en Benjamin Polin verpulveren records

Tijdens de 53e editie zorgden Stéphanie Gicquel (8:02:34) en Benjamin Polin (6:19:18) voor een uitzonderlijk scenario bij de 100 km van Millau. Ze verpulverden allebei het parcoursrecord. Tussen de ijzige ochtendkou, de genadeloze hellingen van de Col de Tiergues en de unieke sfeer van de Aveyron liet Millau opnieuw zien waarom de wedstrijd de bakermat van de 100 kilometer blijft.

Het is 10 uur wanneer het peloton zich op zaterdag 27 september in beweging zet op de Avenue Jean-Jaurès. De thermometer geeft amper drie graden aan. Veel deelnemers lopen met handschoenen, anderen blazen bij elke ademhaling een wolk condens uit. Het temperatuurverschil met de dag ervoor is enorm, maar in Millau hoort dat erbij: grote temperatuurschommelingen maken deel uit van het decor. En zoals zo vaak weten de lopers dat dit nog maar het begin is. In de loop van de dag zal de zon de lange rechte stukken richting Saint-Affrique genadeloos verhitten.

Aan het parcours van de 100 km van Millau is niets veranderd: eerst een lopend stuk langs de Tarn, vervolgens de glooiingen rond kilometer 20 en na de passage onder het viaduct het echte zwaartepunt: de Col de Tiergues, met hellingspercentages tot 8 procent, die de deelnemers heen en terug moeten bedwingen. In totaal telt het parcours bijna 1.200 hoogtemeters. Een wegultra, zeker, maar met een profiel dat niet zou misstaan in een bergmarathon.

In Millau staat elke laatste september in het teken van buitengewone prestaties. Ook dit weekend maakte de oudste ultrawedstrijd van Frankrijk zijn reputatie opnieuw waar. Tijdens de 53e editie zorgde de 100 km van Millau voor een uitzonderlijk scenario: Stéphanie Gicquel verpulverde haar persoonlijk record, terwijl Benjamin Polin een tijdrecord van 35 jaar oud van de tabellen veegde. Ook de marathonlopers lieten supersnelle tijden optekenen. Tussen de ijzige ochtendkou, de genadeloze hellingen van de Col de Tiergues en de unieke sfeer van de Aveyron liet Millau opnieuw zien waarom de wedstrijd de bakermat van de 100 kilometer blijft.

Stéphanie Gicquel sneller dan ooit

Ze had al haar plaats veroverd tussen de toonaangevende 100 km-loopsters. Maar zaterdag zette Stéphanie Gicquel een enorme stap vooruit. De loopster uit Carcassonne klokte 8:02:34 en verbeterde haar tijd uit 2023, eveneens gelopen in Millau, met 19 minuten (8:21:34). Op dit niveau is dat een gigantische sprong, die haar voortdurende opmars van de afgelopen twee jaar bevestigt. De sleutel tot haar prestatie was een perfecte omgang met de omstandigheden. Om de kou bij de start te trotseren, had de specialiste van de lange afstanden zich goed voorbereid: handschoenen en ijskoude handdoeken rond haar nek en polsen. Dat contrast lijkt misschien paradoxaal, maar zo hield ze vanaf de eerste kilometers een ‘koele zone’ in stand, met het oog op de warmte die later zou volgen.

De enige smet op haar dag waren maagproblemen door het ijskoude water dat ze aan het begin van de wedstrijd had gedronken. Een detail dat haar hele dag had kunnen ruïneren. Maar ze hield stand, en meer nog: in de laatste tien kilometer versnelde Gicquel alsof ze een marathon liep met al haar kwaliteiten intact. Vier minuten per kilometer, soms 3:47, na meer dan 90 kilometer in de benen. Een surrealistisch tempo dat de toeschouwers langs de finishlijn opzweepte. Dit nieuwe record past in een ongelooflijk traject: drie maanden eerder won de advocate en schrijfster nog de Ultra Marin in Vannes. En afgelopen winter verbeterde ze in Phoenix het wereldrecord op de 24 uur op de baan (249,126 km in december 2024).

De Franse nummer één op de lange afstanden, die ook de Franse records op de 24 uur op de weg (253,6 km) en de beste nationale tijd op de 100 mijl (14:17) in handen heeft, treedt daarmee toe tot de zeer selecte groep atleten die vier keer een belangrijke ultratrail hebben gewonnen (100 mijl met meer dan 1.500 starters), net als Kilian Jornet en François d’Haene op de UTMB. Millau bevestigt alleen maar dat ze inmiddels op een ander niveau opereert.

Benjamin Polin schrijft geschiedenis

Bij de mannen hing het in de lucht: de editie van 2025 zou een keerpunt worden. Maar misschien had niemand verwacht dat Benjamin Polin (31) zo hard zou uithalen. In 6:19:18 veegde de tweevoudig Frans kampioen op de 100 km (2022 en 2023) en tweevoudig Frans marathonkampioen (2024 en 2025) de legendarische tijd van Jean-Marc Bellocq uit 1990 (6:28:31) van de tabellen. Vijfendertig jaar geschiedenis weggeblazen op een ochtend in de Aveyron.

Er was een topduel aangekondigd met Gabriel Noutary (uiteindelijk tweede in 6:52:46). Maar al snel legde de man die naast zijn ultracarrière verantwoordelijke is bij een regionaal elektriciteitssyndicaat een moordend tempo op. De kloof groeide vanaf kilometer 50 en werd vervolgens onoverbrugbaar. De wedstrijd veranderde in een eenzame demonstratie, waarin elke stap de superioriteit van de nieuwe heerser bevestigde. Geen inzinking, geen aarzeling: een messcherpe inspanningsverdeling tot aan zijn triomf in het centrum van Millau.

Door dit record, dat al meer dan drie decennia overeind stond, te breken, stijgt de nummer 15 van de WK 100 km in India in 2024 naar een ander niveau. De man uit de Vogezen is toegetreden tot de beperkte groep lopers die de grenzen van een legendarische wedstrijd kunnen verleggen, een wedstrijd die al zoveel ultracarrières heeft gevormd. Achter hen pakte streekfavoriet Lucas Gaquière de derde plaats in 7:04:09.

De marathon knipoogt naar de 100 kilometer

Naast de 100 km leverde ook de hoog aangeschreven marathon van Millau de nodige spanning en sterke prestaties op. Simon Dubocage deelde zijn krachten slim over de 42,195 kilometer van het parcours. De Millavois, die trouw bleef aan de kloven van de Tarn en de iconische passages onder het viaduct, liep geleidelijk weg van zijn concurrenten en finishte in 2:34:39. Een zinderend afscheid van zijn carrière, inclusief parcoursrecord.

Bij de vrouwen verraste Coralie Blanchard iedereen door haar eerste marathon in 2:58:40 af te leggen. Dat was de snelste tijd ooit in de vrouwenmarathon van Millau en bevestigde dat de wedstrijd net zo goed een plek voor ontdekkingen als voor legendes is. Het parcours, veeleisend ondanks zijn reputatie als ‘vlak’, stelde het energiemanagement stevig op de proef: lange rechte stukken, vals plat omhoog en technische afdalingen vroegen om concentratie en anticipatie. De marathonlopers deelden de unieke sfeer van Millau met de deelnemers aan de 100 km, wisselden aanmoedigingen uit en lieten zich meeslepen door de collectieve adrenaline.

Los van de tijden blijft Millau een gezamenlijk avontuur. Wie er zes uur over doet en wie er vijftien uur nodig heeft, krijgt dezelfde hellingen, hetzelfde viaduct en dezelfde twijfels voor de kiezen. De snijdende kou bij de start, de drukkende warmte van Saint-Affrique en het lange vals platte stuk dat eindeloos lijkt voordat de weg weer afdaalt richting Millau: het hoort allemaal bij de ervaring.