La Flèche Tarnaise, de man die door de Tarn rent om de Franse geschiedenis te vertellen

Stel je een kerel voor die op zondagochtend gaat hardlopen in de Tarn, langs de wijngaarden van Gaillac loopt, een van de oudste wijngebieden van Frankrijk, en zichzelf filmt terwijl hij uitlegt waarom hier al wijn werd gemaakt voordat de Romeinen voet aan land zetten. Geen leraar. Geen reisgids. Gewoon iemand in een hardloopshirt, in hartslagzone 2, die met een glimlach tegen zijn telefoon praat. Dat is La Flèche Tarnaise, op TikTok en Instagram ook wel laflechetarnaise genoemd. Achter die bijnaam schuilt een koosnaam die zijn vader hem als kind gaf voor zijn beroemde ‘streken’, eerder dan voor zijn schoolrapporten. Daarachter zit Jérémy, 28 jaar, consultant financiële strategie in Toulouse, maar oorspronkelijk afkomstig uit Lavaur. Niet meteen het profiel dat je verwacht in de wereld van runningcreators. En toch.

Twee kruisbandblessures en een vervangende sport

Voor hij zijn hardloopschoenen aantrok, speelde Jérémy tennis. Tot een tweede operatie definitief een einde maakte aan die discussie. « Ik heb bij het tennissen mijn kruisbanden gescheurd, en dat was de tweede keer, vertelt hij met spijt. Dus zei ik tegen mezelf dat ik moest stoppen, want elke keer ben je een jaar uit de sport. Voor mij was stoppen met sporten gewoon te ingewikkeld ». Hardlopen kwam vervolgens bij toeval op zijn pad, samen met fietsen en zwemmen, om de leegte op te vullen.

De eerste trainingen voelden als een straf: « Het waren vijf kilometer hel, waarbij ik ongeveer elke minuut overwoog om naar huis te gaan ». Een lichaam dat gewend was aan de gele bal en nooit echt was getraind op duurvermogen, moest alles opnieuw leren. Niet bepaald heroïsch. Maar gaandeweg viel er iets op zijn plaats. Onder meer dat natuurlijke dieselprofiel, geërfd van lange fietstochten met zijn vader. Een gemak in zone 2 en 3 dat later precies de juiste snelheid zou blijken om verhalen te vertellen.

Tweeënhalf jaar lang liep Jérémy gewoon om te lopen. Toen begon de verveling toe te slaan. « Als je drie jaar loopt, raak je volgens mij een beetje verveeld als je niets aan het hardlopen toevoegt ». Zijn antwoord: trails en evenementen opzoeken, mensen ontmoeten en zichzelf een doel geven, zodat ook solotrainingen betekenis krijgen. « Zo heb ik mijn brein een beetje weten te hacken. » En op een avond zei een vriend simpelweg: « Begin gewoon een kanaal! » La Flèche Tarnaise was geboren.

Algemene kennis als brandstof

Wat Jérémy onderscheidt van de legioenen runningcreators op sociale media is niet zijn snelheid, techniek of schoenkeuze. Het is zijn diepgewortelde nieuwsgierigheid, al sinds zijn jeugd. « Ik was die jongen die met volwassenen praatte en probeerde te begrijpen wat ze zeiden. Vanaf mijn twaalfde had ik al een beetje kennis van economie, zonder er echt iets van te begrijpen, gewoon om informatie te hebben. » Algemene kennis is voor hem geen verzameling jaartallen om uit het hoofd te leren. Het is een manier om in de wereld te staan.

En hardlopen biedt iets wat geen enkele andere sport zo goed geeft: fysieke toegang tot alles. Je loopt langs een kathedraal, een slagveld, eeuwenoude wijngaarden of een Romeins overblijfsel. Je volgt routes waar postbodes en militairen 1800 jaar geleden al over trokken om informatie van de ene stad naar de andere te brengen. « Dat betekent dat die twee steden toen al bestonden, benadrukt deze andere rugbyliefhebber. Je denkt: ongelooflijk, wat heb ik een geluk dat ik hier ben en dat dit allemaal bestaat. Als je naar de Verenigde Staten gaat, zijn alle gebouwen hooguit 400 jaar oud. Wij hebben dingen die 2000 jaar oud zijn. Dat vind ik echt waanzinnig ». Die duizeling van de tijd, al hardlopend uitgesproken bij 6:15 per kilometer en met die glimlach, komt anders binnen dan in een geschiedenisboek.

Een video voorbereiden in zone 2

Achter het ontspannen format zit een serieus proces. Alles begint vooraf, met een bestand waarin Jérémy de trails en wedstrijden bijhoudt die hij wil lopen. Voor elke bestemming volgt hetzelfde ritueel. « Ik begin met de grote lijnen via ChatGPT en zoek daarna alles uit wat er in die stad kan zijn gebeurd, legt hij uit. En daarna is het idee dat ik toch de ambitie heb om mensen iets te bieden, dus ik laat het niet bij ChatGPT ». Daarna volgen artikelen, YouTube-video’s van lokale liefhebbers die hun stad met waanzinnig enthousiasme vertellen, en soms familieboeken over de geschiedenis van de Tarn.

Hoeveel onderzoekstijd kost een korte zondagsvideo? Ongeveer een halfuur. Voor de grotere video’s, met meerdere bezienswaardigheden, kan dat oplopen tot twee uur. Niets schools aan, wel een bewuste toepassing van de 80/20-regel, die Jérémy zelf zo samenvat: « Die 80/20-verhouding, waarbij je met 20 procent inspanning 80 procent van de informatie vindt… mijn hele leven draait daarom ».

Ik heb 1211 in mijn hoofd als ik aan mijn rondje begin, want dat is het jaar van de slag tegen de Katharen. Ik ken de naam van de kathedraal en de naam van de man die aanviel. Daardoor verwerk ik het vanzelf in mijn zinnen.

Daarna komen de kaart, de belangrijkste plekken en de route die erlangs loopt. Voor vertrek leert hij geen zinnen uit het hoofd, maar ankerpunten. « Ik heb 1211 in mijn hoofd als ik aan mijn rondje begin, want dat is het jaar van de slag tegen de Katharen, vertelt Jérémy zachtjes. Ik ken de naam van de kathedraal en de naam van de man die aanviel. Daardoor verwerk ik het vanzelf in mijn zinnen. » De rest wordt in de montage geselecteerd. Alles wat het verhaal zwaarder maakt, verdwijnt; wat boeit, blijft staan.

De echte moeilijkheid zit niet in zijn ademhaling. « Ik kan 25 kilometer lopen zonder ademhalings- of spierproblemen, zolang ik hetzelfde tempo aanhoud ». De echte vijand is het geheugen tijdens het lopen, en soms de techniek. « Soms merk ik pas thuis dat de video onbruikbaar is ». Rampzalig tegenlicht, een gemiste opname, en de hele draaidag kan de prullenbak in. Opnieuw beginnen. Nog een keer. « Mijn video’s zullen nooit perfect zijn, maar ik probeer wel naar excellentie toe te werken ».

De Tarn als speelterrein en bron van verwondering

Na al die tijd dat hij door het departement loopt, dacht Jérémy zijn omgeving wel te kennen. Maar zijn research levert regelmatig een flinke dosis verbazing op. « Ik wist er echt helemaal niets van, onthult deze historicus van de moderne tijd zonder enige schroom. Ik wist absoluut niet dat de wijn van Gaillac tot de oudste wijngaarden van Frankrijk behoort ». Hij wist ook niet dat de kathedraal Sainte-Cécile van Albi de grootste bakstenen kathedraal van Europa is, terwijl hij toch een geboren en getogen Tarnese is. En wanneer hij zijn video over de Katharen voorbereidt, beseft hij dat hij letterlijk bovenop dat hele verhaal loopt. « Ik loop boven op al die geschiedenis. Daar word ik echt helemaal gek van ».

@laflechetarnaise Wist je dat Gaillac een van de oudste wijngebieden van Frankrijk is? #running #culturegenerale #sport #histoire ♬ son original – laflechetarnaise

Daar ligt de kern van het project: geen Parijs, geen Toulouse, geen plekken die al duizend keer zijn gefotografeerd. De Tarn, met zijn kleine steden, wijngaarden, bakstenen kathedraal en Romeinse wegen. En het idee dat je, wanneer je op TikTok naar ‘Gaillac’ zoekt, meer verdient dan wazige video’s. « Als je Gaillac op TikTok intikt, krijg je niet per se goed opgebouwde video’s, zei hij verbaasd. Dus maakte ik een video waarin ik door Gaillac loop, met beelden van Gaillac en een stukje geschiedenis van Gaillac. Het draait niet alleen om Toulouse en Parijs ».

De reacties van de community bevestigen dat zijn aanpak werkt. Locals ontdekken de geschiedenis van de wijk waar ze al hun hele leven wonen en schrijven in de reacties: « dit is mijn stad, maar ongelooflijk, ik wist niet eens dat dit hier was gebeurd ». Mensen vragen om de GPX-routes om dezelfde parcoursen te lopen. En dan zijn er nog de onverwachte ontmoetingen onderweg: een onbekende die hij in de kathedraal van Albi tegenkomt en die begint te vertellen hoe de schilder van de grote fresco toen hij zes was tegenover hem woonde, terwijl hij zelf niets wist van de geschiedenis van de klok boven zijn hoofd. « Het is een uitwisseling van kennis. Daar hou ik echt van ».

Een ander beeld van hardlopen

In de wereld van runningcontent op sociale media ziet het decor er vaak hetzelfde uit: tijden, intervaltrainingen, kilometer­splits onder de vier minuten, de eeuwige fixatie op prestaties. Jérémy loopt 6:15 per kilometer en komt daar volledig voor uit. Runners van 25 tot 30 jaar schrijven hem dat ze hem precies daarom volgen. « Ik hou van je content omdat je niet alleen maar met prestaties bezig bent. Als je laat zien dat je rustig duurloopt en 6:15 per kilometer loopt, is dat dezelfde lage intensiteit als bij mij. Dan voelt het niet alsof het onbereikbaar is ».

Jérémy ziet er een bredere boodschap in: het plezier weer centraal zetten. « Toen ik tennis speelde, sloegen we heerlijke ballen, kwamen we naar het net en deden we allerlei dingen. We hadden plezier in het spel, herinnert hij zich. Hij neemt het leven noch zijn video’s al te serieus. We hadden geen plezier in het presteren. En nu zie je op sociale media trainingen waarbij mensen denken: oké, dit houd ik misschien twee weken vol ». Hardlopen hoeft geen pijn te doen om betekenis te hebben. Dat is zijn inzet, en het werkt.

In 2026 is hardlopen veel meer geworden dan een sportdiscipline. Het is een wereld waarin sporttoerisme, mentale gezondheid, sociale media en storytelling samenkomen. De trend van runningtoerisme, waarbij je loopt om te ontdekken in plaats van om te presteren, spreekt een nieuwe generatie sporters aan die ‘anders wil hardlopen’. La Flèche Tarnaise is daar misschien wel de meest natuurlijke belichaming van: geen georganiseerd evenement, geen marketingconcept. Gewoon een kerel, zijn schoenen en een halfuur onderzoek op zondagochtend.

En over vijf jaar?

De vraag die Jérémy zelf stelt aan alle ondernemers die hij begeleidt, maar die hij nog niet de tijd had genomen om zichzelf over zijn eigen kanaal te stellen. « Het is een vraag die ik mezelf echt nog nooit heb gesteld », zegt deze liefhebber van sport en geschiedenis. Over vijf jaar dan? Eerst buiten de Tarn treden. Aveyron staat al op de planning, Baskenland volgt en Nice zit in het vizier. Daarna wil hij lopen met mensen die een verhaal te vertellen hebben. Langere video’s maken, stoppen bij een bakkerij die al 90 jaar bestaat om haar geschiedenis te vertellen, kansen zoeken bij de grote Franse wedstrijden. « Ik zou graag gaan hardlopen met ongelooflijke mensen en samen met hen buitengewone plekken bezoeken, droomt hij hardop. Dat zou ik echt waanzinnig vinden! »

Zelf erkent hij dat er iets bijna journalistieks in zit: « Het is bijna journalistiek: ergens in duiken en de juiste vragen stellen ». Hij beweert niet dat hij er zijn beroep van wil maken. Hij heeft een baan, een leven en geen enkele druk om wat dan ook te gelde te maken. « Als ik morgen wil stoppen, dan stop ik morgen, zegt de man uit de Tarn. Dat staat niet op het programma. Maar ik sta er heel ontspannen in, en volgens mij is dat mijn kracht. Als ik erover vertel, doe ik dat automatisch met betekenis en enthousiasme ».

Op het moment dat dit artikel verschijnt, heeft hij de grens van duizend TikTok-volgers overschreden. Een heel departement Tarn dat hem de hand reikt. Startbewijzen die hij krijgt van verenigingen die de waarde inzien van een frisse blik op hun regio. En vooral: totale vrijheid. Publiceren wanneer hij iets te zeggen heeft, lopen wanneer hij ergens naartoe wil. In een hardloopwereld die verzadigd is van prestatiedrang herinnert La Flèche Tarnaise ons aan iets essentieels: de beste verhalen liggen onder je voeten. Je hoeft alleen op het juiste moment omhoog te kijken.