Valentin Vanhaeverbeek loopt de Marathon van Parijs voor zijn overleden broer: ‘Mensen zagen onze shirts en riepen: “We houden van je, Raph”’
Valentin Vanhaeverbeek finishte voor het derde jaar op rij de Marathon van Parijs. Deze keer zonder zijn grote broer, die in februari overleed aan kanker, maar omringd door iedereen die van Raphaël hield. Een eerbetoon aan een 23-jarige die bekendstond om zijn tomeloze vastberadenheid.
De 49e editie van de Marathon van Parijs bracht zondag 12 april 57.464 finishers op de been. En in de Parijse straten waren evenveel persoonlijke verhalen te vinden. Vanaf de start bleef Valentin Vanhaeverbeek niet onopgemerkt. De speaker pikte hem op in het peloton en wilde weten waarom hij meeliep. ‘Alleen dat al bracht de tranen in onze ogen’, vertelt de 21-jarige marathonloper. Omringd door vier andere lopers legde hij met een dichtgeknepen keel de 42,195 kilometer af. De supporters konden niet om het shirt met de beeltenis van zijn overleden broer heen. ‘Zodra mensen onze shirts zagen, riepen ze: “We houden van je, Raph”. Ik vond het geweldig, ook al kwam er ontzettend veel bij kijken’, vertelt hij. Bij de finish sloten een tiental vrienden van Raphaël zich bij hen aan om arm in arm over de streep te komen.
Een marathon vol betekenis
Twee jaar eerder waren de broers voor het eerst marathonlopers geworden. Adieu Toulon, hallo Parijs. De gedroomde plek om samen een uniek moment te beleven, zonder prestatiedoel voor ogen, maar gewoon voor het plezier om samen die mythische afstand te lopen. ‘We namen het een beetje licht op… We gingen erheen zonder te beseffen wat het eigenlijk betekendeWe hadden een beetje getraind, maar waren ook weer niet volledig voorbereid op deze uitdaging.’ Hij finishte de marathon op 19-jarige leeftijd in 4 uur en 34 minuten, terwijl zijn 23-jarige broer er 6 uur en 2 minuten over deed.
Die marathon van 2024 betekende een keerpunt voor het gezin. ‘Dankzij’ die marathon werd Raphaëls sarcoom ontdekt. ‘Als hij die niet had gelopen, was het misschien nog lange tijd niet ontdekt’, vertelt zijn jongere broer. Deze zeer zeldzame vorm van kanker treft vooral jonge mensen. In Frankrijk worden jaarlijks minder dan 200 gevallen vastgesteld. De diagnose kwam aan als een mokerslag. Daarna volgden maanden van heen-en-weer reizen, een gedeeltelijke remissie in januari 2025 en uiteindelijk een terugval die niet meer te keren was.
In die lange periode, waarin iedereen zich vastklampte aan wat nog mogelijk was, waren er ook enkele lichtere momenten. Zo nam Raphaël opnieuw deel aan de Marathon van Parijs. ‘Raphaël wilde de marathon lopen om te vieren dat er geen kankercellen meer waren’, herinnert zijn jongere broer zich. Omdat hij verzwakt was, liep hij uiteindelijk alleen de laatste 15 kilometer samen met Valentin. Een gebaar dat de ‘karakterkracht’ van Raphaël perfect illustreerde. ‘Hij was echt een natuurkracht’, voegt Valentin toe. Hij vond zijn broer altijd ‘inspirerend, indrukwekkend en verbluffend’. ‘Een voorbeeld’, zegt hij. Toen Raphaël in februari overleed, stond voor Valentin vast dat hij de marathon opnieuw wilde lopen. ‘Ik dacht er al over na. Zijn vrienden hebben me over de streep getrokken’, vertelt Valentin.
‘Het was mentaal echt zwaar, maar ook zo mooi, vol vreugde, vriendschap en liefde.
Samen in zijn herinnering
Met z’n vijven gingen ze de pijn van deze uitdaging aan. Een fysieke én mentale wedstrijd, waarin de herinneringen voortdurend naar boven kwamen. ‘Ik ben heel blij dat ik het heb gedaan, ook al was het mentaal echt zwaar. Het was zo mooi, vol vreugde, vriendschap en liefde’, zegt hij met een glimlach. Deze wedstrijd was hun manier om Raphaël te eren, zijn verhaal te vertellen en hem te laten weten dat hij niet vergeten zou worden. ‘Het helpt ons om verder te gaan’, benadrukt hij. Samen droegen ze ook bij aan kankeronderzoek door 10.000 euro in te zamelen voor Fondation ARC.
Deze vijf finishers zullen die 4 uur en 26 minuten vol hoogte- en dieptepunten ongetwijfeld nooit vergeten. Van start tot finish werden ze voortgestuwd door de kreten van de supporters. Valentin was nochtans goed in vorm, maar bleef bij zijn teamgenoten. ‘Sommigen waren geblesseerd, maar ze hebben echt alles gegeven om de finish te halen’, vertelt hij. Hoe groot de emoties waren toen ze samen met een tiental andere jongeren, die eveneens hun vriend hadden verloren, de finish bereikten, valt nauwelijks te beschrijven. Eén ding staat vast: hun moeder, hun ‘’, wachtte hen op, trots op het eerbetoon aan haar zoon.
Deze editie van de Marathon van Parijs voelde voor Valentin Vanhaeverbeek onvermijdelijk anders. Zijn broer was er niet meer om dit moment met hem te delen, maar overal langs het parcours klonk “We houden van je, Raph” om zijn herinnering levend te houden.