Cliff Young, de ultraboer
In 1983 stond een 61-jarige Australische boer aan de start van de Westfield Sydney to Melbourne Ultramarathon, destijds een van de zwaarste wedstrijden ter wereld. Cliff Young, schapenhouder met nauwelijks wedstrijdervaring, tartte alle verwachtingen: hij liep 875 kilometer zonder te slapen en won de race voor alle favorieten!
De eerste editie van de Westfield Sydney to Melbourne Ultramarathon
In 1983 groeide de Westfield Sydney to Melbourne Ultramarathon in Australië tijdens de allereerste editie meteen uit tot een van de zwaarste wedstrijden ter wereld. Het parcours van 875 kilometer voerde door verzengend hete dagen en ijskoude nachten. Deze extreme race was bedoeld voor doorgewinterde ultralopers en vroeg, gezien de afstand en de omstandigheden, om een veeleisende voorbereiding, een minutieuze logistiek en een bijna bovenmenselijk uithoudingsvermogen. In 1983 vond de eerste editie plaats, waarna de wedstrijd tot en met 1991 jaarlijks werd georganiseerd. De favorieten van dat moment, onder wie de meervoudig Grieks kampioen Yiannis Kouros, hadden hun strategie zorgvuldig afgestemd: slaap in korte blokken, bevoorrading tot op de gram berekend en een zo efficiënt mogelijke pas. Niemand kon zich voorstellen dat een 61-jarige boer in werkkleding het spel compleet op zijn kop zou zetten. Voor hij aan de start verscheen, had Cliff Young nog nooit zo’n wedstrijd gelopen. In tegenstelling tot veel verhalen die vandaag op internet rondgaan, had de in Victoria geboren Australiër, toeval bestaat niet, wel degelijk al wedstrijdervaring vóór de Westfield Sydney to Melbourne Ultramarathon. Zo liep hij in 1980, 1981 en 1982 drie keer de marathon van Melbourne, nadat hij in 1979 op 56-jarige leeftijd met wedstrijdlopen was begonnen. Zijn beste tijd op de klassieke afstand? 3 uur, 2 minuten en 53 seconden. Een verdienstelijk resultaat voor iemand die zo laat was begonnen. Maar achter die tijd schuilde een potentieel dat hij al snel volledig zou benutten…
Getraind door zijn schapen
Elke dag legde hij op zijn boerderij in Beech Forest tientallen kilometers af om verdwaalde schapen terug te halen, zonder ooit stil te staan. Toen hij aan de start van de Westfield Ultramarathon verscheen, dachten de organisatoren eerst dat het een grap was. In een overall en op oude laarzen zou hij rustig hebben gezegd: “Ik ben gewend om twee of drie dagen achter elkaar te lopen als ik het vee moet bijeenbrengen”. De toeschouwers namen hem dan ook niet serieus. De andere lopers keken hem argwanend aan. Toch legde Cliff vanaf de eerste uren zijn eigen tempo op: een trage, hardlopende tred die geen moment onderbroken werd. Terwijl de andere deelnemers elke nacht urenlang sliepen, stopte Cliff Young… geen enkele keer: “als ik slaap, verlies ik te veel tijd”. De Australische televisiezenders, aanvankelijk neerbuigend, raakten al snel gefascineerd door de oude man die voortsjokte alsof hij een onzichtbare kudde achterna zat.
Op de derde dag had Cliff de koplopers bijgehaald. Op de vierde dag liep hij ze voorbij. Zonder coach en zonder uitgekiende strategie hield hij het 5 dagen, 15 uur en 4 minuten onafgebroken vol. Hij verpulverde het record op de oversteek met bijna twee dagen en kwam 10 uur voor de nummer twee binnen, George Perdon! En die was bepaald geen beginner: in 1973 werd hij de eerste man die Australië hardlopend doorkruiste. Bij de finish verklaarde hij, uitgeput maar met een glimlach: “Ik wist dat ik het kon. Ik heb gewoon gedaan wat ik altijd doe”. Zijn record bleef staan tot 1985, toen de Griek Yiannis Kouros de wedstrijd won in 5 dagen, 5 uur en 7 minuten. Zijn prestatie vormde zelfs de inspiratie voor een eigen wedstrijd, de Cliff Young Race (georganiseerd van 1983 tot 2005). Zo diep zat zijn verhaal in het collectieve geheugen van Australië geworteld!
De les van Cliff Young: anders lopen
Cliff Young won niet zomaar een wedstrijd. Hij zette de wereld van de ultra-endurance en haar vaste gebruiken op zijn kop. Voor hem geloofde niemand dat je 875 kilometer kon lopen zonder te slapen. Na zijn overwinning bestudeerden specialisten zijn techniek: de Young Shuffle, een uiterst zuinige pas waarbij de voeten bijna over de grond slepen om energie te sparen. Ook vandaag wordt deze methode nog aangeleerd tijdens trainingen en stages voor ultratrail. Maar naast zijn techniek veranderde Cliff ook de manier waarop we naar het hardlopen kijken. Hij bewees dat ervaring en geduld soms meer waard zijn dan jeugd en snelheid. Dat eenvoud het van wetenschap kan winnen. En vooral dat outsiders, mensen die niet aan de standaard beantwoorden, soms over onvermoede reserves beschikken. Eliud Kipchoge noemde Cliff Young zelf als inspiratie in zijn jacht op een marathon onder de twee uur: “Hij leerde me dat grenzen in ons hoofd zitten”. In Australië geldt hij nog altijd als een icoon van de loopsport!
Hoe snel je ook loopt, welke pas je ook hebt… Loop als Cliff, met je hoofd en je hart.
