Franse marathonkampioenschappen: Morhad Amdouni en Anaïs Quemener op ervaring

Ambès doet niet aan overdrijven. Het schiereiland trekt eenvoudig zijn eigen lijn. Twee rivieren, twee lussen en een marathon die zijn identiteit al heeft gevonden. Voor de tweede editie ontving de Marathon des Deux Rives de Franse kampioenschappen. Dat de wedstrijd al zo snel een vaste plek op de kalender heeft veroverd, zegt genoeg. Het parcours volgt eerst de Dordogne en daarna de Garonne, met lange, rechte stroken en een onverbloemd terrein waarop de benen het verhaal vertellen.

Morhad Amdouni houdt alles onder controle

Vanaf de start was er weinig ruimte voor twijfel. De Corsicaan Morhad Amdouni, lid van Val d’Europe Montévrain Athlétisme uit Île-de-France, schoof meteen naar voren. Naast hem ging de Bretonse Finistérien Florian Caro van Stade Brestois de strijd aan. Samen maakten de twee er een wedstrijd van. Een zuivere man-tegen-mangevecht, zonder overbodige bewegingen. Caro nam in de eerste tien kilometer het initiatief en legde een stevig tempo op. Amdouni keek toe en antwoordde vervolgens. Na 20 kilometer stond de klok op 1u02'12. De toon was gezet. Achter hen groeide de kloof al snel tot meer dan twee minuten op een groep aangevoerd door Freddy Guimard, afkomstig uit Occitanië en aangesloten bij Alès Cévennes Athlétisme, samen met Gaëtan Cals, geboren in Nouvelle-Aquitaine en uitkomend voor Stade Bordelais, en Luc Montaudon.

Net na halverwege kwam het kantelpunt. Amdouni versnelde, bijna zonder waarschuwing. Een nauwelijks merkbare tempowissel, maar genoeg om het evenwicht te breken. Caro moest geleidelijk lossen. De wedstrijd kantelde. Alleen aan kop liep de Corsicaan verder. Compacte pas, beheerste inspanning, uitgekiend wedstrijdverloop: het was opnieuw duidelijk waarom hij met zijn 2u03'47, gelopen in Sevilla, nog altijd Frans recordhouder is. In Ambès klokte hij 2u13'22. Geen record, maar daar lag de essentie niet. « Een Franse titel sla je niet af, zei hij na de finish. De beste atleten waren er niet, maar de Franse recordhouder stond er wel ». Morhad Amdouni, die in februari 2025 werd veroordeeld voor huiselijk geweld, blijft met die realiteit meedragen. Op de weg is zijn niveau onaangetast. Een dualiteit die moeilijk te negeren valt.

Florian Caro hield achter hem stand en stelde de tweede plaats veilig in 2u15'20. Freddy Guimard vervolledigde het podium in 2u17'44, nadat hij de terugkeer van Gaëtean Cals had afgeslagen. Cals werd vierde in 2u19'17. De rest van de top tien onderstreepte de Franse breedte, met Anthonin Iragne (5e in 2u21'52), Julien Fournier (6e in 2u24'16), Thibault Bride (7e in 2u24'48), Christophe Destres (8e in 2u25'21), Thomas Botella (9e in 2u25'22) en Pierre-Yves Briand (10e in 2u25'34), allemaal binnen een kleine marge. Toch bleef de context op de achtergrond aanwezig.

Anaïs Quemener maakt van geduld haar handelsmerk

De vrouwenwedstrijd ontvouwde zich volgens een ander scenario. Minder frontaal, geleidelijker, maar minstens zo veeleisend. Anaïs Quemener, een vertrouwd gezicht in het peloton en lid van La Meute Running uit Île-de-France, koos voor een duidelijke strategie. Snel vertrekken, ervoor gaan en daarna zien hoe het loopt. Samen met haar clubgenoot Mustapha Lhamzi legde ze vanaf de start een stevig tempo op. Na 20 kilometer stond er 1u12'16 op de klok. Een ambitieuze basis. Maar de marathon herinnert je snel aan zijn wetten. Na de halve marathon veranderen de benen. Het lichaam begint te twijfelen. Quemener windt er geen doekjes om. « Ik mikte op 2u32, maar halverwege voelde ik dat ik het niet in de benen had. » Het oorspronkelijke plan verdween en werd al lopend vervangen door een nieuw plan.

Ze hield vol. Ze stuurde bij. Ze doseerde. Aan de finish stond er 2u37'35 op de klok. Haar derde nationale titel, na die van 2016 en 2022. « Mijn eerste seniorentitel dateert van tien jaar geleden. Ik ben ontzettend trots », vertelde ze. Deze overwinning draaide minder om pure snelheid dan om helder blijven denken wanneer de wedstrijd kantelt. Achter haar pakte Alice Michel, eveneens afkomstig uit Île-de-France en uitkomend voor Zoom Volt Runners, de tweede plaats in 2u41'14. Een sterke prestatie, met ook een persoonlijke lading. « Ik ben ook heel trots op haar, ze heeft onlangs een baby gekregen », benadrukte Anaïs Quemener, die verwees naar hun gedeelde parcours.

Het podium werd vervolledigd door Anne Moulin, afkomstig uit Occitanië en aangesloten bij Athlé Lozère. De basisschoollerares en moeder van twee kinderen liep 2u44'06 en verbeterde haar persoonlijk record met meer dan vijf minuten. Een duidelijke, bijna symbolische stap vooruit. Ook daarachter bleef de breedte overeind. Amandine Garnier (4e in 2u52'27), Émilie Grassart (5e in 2u53'33) en Céline Vatan (7e in 2u56'01) bleven onder de drie uur. Een bevestiging van de sterke breedte.

✔ De uitslagen van de Franse marathonkampioenschappen 2026