‘Een vette plek, maar je kunt er echt hardlopen’: waar de klok de vliegtuigen verdringt op de Tarmac Race

Het project kreeg vorm op het asfalt van Aéroport de Valence-Chabeuil in de Drôme, een plek die normaal gesproken ontoegankelijk is en waar elke meter voor iets anders is ontworpen dan hardlopen. En toch wordt het juist daar interessant. Anthony Aleixandri probeert het idee niet mooier te maken dan het is. ‘We wilden een onderscheidende locatie’, vertelt de medeoprichter van vereniging Reload en organisator van deze Tarmac Race, om er vrijwel meteen aan toe te voegen: ‘maar vooral een plek waar je echt kunt hardlopen’.

Achter die eenvoud zit een duidelijke lijn. Geen kunstmatig decor, geen animatie om de leegte te verbergen. ‘Soms zijn activaties een beetje too much’, zegt hij. De locatie spreekt voor zich. De startbaan dwingt respect af en brengt een natuurlijke soberheid mee die voorkomt dat het een gimmick wordt.

Twee afstanden geven het evenement vorm. Een toegankelijke 5 km met maximaal 500 startbewijzen en een zwaardere 10 km met 1.000 plaatsen, waarvan er nog bijna 200 beschikbaar zijn. ‘De 5 km blijft het meest inclusieve format’, zegt Anthony, vanuit zijn ervaring in het veld. De 10 km volgt een andere logica. ‘Tegenwoordig is de 10 km de referentieafstand als mensen het over tijden hebben’. Twee formats, twee mogelijke instapmomenten, zonder dat de boodschap vertroebelt.

Een parcours om alles uit jezelf te halen

Het parcours probeert niet te verrassen. Het kiest voluit voor puurheid. De route loopt volledig over de startbaan en de taxibanen, met brede lussen zonder krappe bochten of tempobreuken. ‘Je kijkt ver vooruit, houdt het tempo vast en blijft doorlopen’, vat Anthony samen, die uit de verkoopwereld komt. Een zin die precies past bij de realiteit op het terrein. Op de 5 km volgen een kleine en een grote lus elkaar op. De 10 km voegt daar nog een ronde aan toe, zodat regelmaat centraal komt te staan. Niets verstoort de loop. Geen beschutting, geen verraderlijke versnelling. Alleen de rechte lijn en wat je daarin kunt leggen.

Het parcours is gemaakt voor snelle tijden!

‘Het parcours is gemaakt voor snelle tijden!’, zegt hij zonder omwegen. Al volgt meteen een kanttekening. ‘Op een windstille dag leent het zich uitstekend voor een record. Staat er wind, dan wordt het lastig’. Een simpele, bijna harde waarheid die de loper rechtstreeks tegenover zichzelf zet. Daarna krijgt de wedstrijd een andere dimensie. De race vindt in de schemering plaats en is ontworpen om met het licht mee te bewegen, niet ertegenin. ‘In deze periode wordt het lastig om overdag te lopen’, legt de spil uit van een organisatie die uit slechts vijf mensen bestaat. 

De zon zakt langzaam achter de Vercors en de Ardèche, de ledverlichting neemt het over en de sfeer verandert zonder abrupte overgang. Een dj, een speaker, maar nog altijd de wil om niet door te schieten. ‘Ik wil niet alle kanten op schieten’, zegt hij. De luchthaven zorgt op zichzelf al voor iets bijzonders.

Bastien Augusto en Raphaël Montoya te gast, in afwachting van Alessia Zarbo

Rond de wedstrijd wordt alles in het werk gesteld om er een echt moment van te maken. Het dorp opent al om 17.00 uur, met foodtrucks, een brouwer, een ijscoman en plekken om elkaar te ontmoeten. ‘We willen iets vóór én na de wedstrijd’, benadrukt Anthony. Zo wordt de ervaring verlengd zonder haar te overladen. Achter die soepelheid schuilt wel een stevige uitdaging. Een wedstrijd op een luchthaven organiseren is voortdurend balanceren. ‘Het is ontzettend complex’, erkent hij. Veiligheid, de prefectuur, technische beperkingen. En vooral een regel waar niet over te onderhandelen valt. ‘Bij een orgaandonatie of brand komt de wedstrijd op de tweede plaats’. Een zin die herinnert aan de aard van deze locatie.

Ook op de baan blijft alles onder controle. ‘We moeten alles binnen twintig minuten kunnen ontruimen’, legt hij uit. Een stevige beperking, die vanaf het begin in het plan zat. Op het deelnemersveld zorgen enkele namen voor extra kleur, zoals Bastien Augusto op de 10 km en Raphaël Montoya op de 5 km. Mogelijk sluit ook Alessia Zarbo zich nog bij het deelnemersveld aan. Bewust gekozen profielen. ‘We wilden coole atleten’, zegt Anthony, trouw aan de geest van het project.

De partners passen in dezelfde lijn. Oakley voorop, samen met HOKA, Maurten, Specialized en BMW. ‘We wilden niet iedereen binnenhalen’, legt hij uit. ‘Het idee was om premiummerken te hebben die bij het project passen’. Uiteindelijk probeert de Tarmac Race niet iedereen te overtuigen. ‘Ik weet niet of ik iemand moet overtuigen’, zegt Anthony. Een aanpak die bijna tegen de stroom ingaat. ‘Als mensen willen komen, komen ze wel’.

Op 13 juni stijgt er op de baan van Valence-Chabeuil niemand echt op. Maar tussen het kantelende licht, het asfalt dat recht voor je uitloopt en het vreemde gevoel precies op je plek te zijn op een plek die daar niet voor gemaakt is, vertrekken sommige deelnemers misschien met meer dan alleen een tijd. Een zeldzame indruk. Bijna alsof de tijd even stilhangt.

➜ Alle informatie over de Tarmac Race