Vortex Race: de wedstrijd die je hoofd én je benen op hol brengt

In Lausanne kregen ze een behoorlijk wild idee: een rond gebouw ombouwen tot raceparcours. Het resultaat is een helling van 2,8 km, acht verdiepingen klimmen en 2.000 lopers die rondjes draaien tot op het dak. Welkom bij de Vortex Race, de meest knotsgekke wedstrijd op de Zwitserse kalender.

Op de campus van de Universiteit van Lausanne trekt de Vortex op donderdag 16 oktober al volop de aandacht. Een enorme ring van glas en beton, op palen boven de grond, gebouwd om de atleten van de Olympische Jeugdspelen van 2020 te huisvesten en daarna omgevormd tot studentenresidentie. Acht verdiepingen worden verbonden door één doorlopende binnenhelling. Die loopt slechts 1% omhoog, maar is wel 2,8 km lang. Genoeg om op ideeën te komen.

Op een avond dagen studenten elkaar uit: « Zullen we helemaal naar boven lopen? » Zo'n grap die uiteindelijk uitgroeit tot een officieel evenement. Een paar jaar later is de Vortex Race al aan zijn vijfde editie toe en zijn de inschrijvingen volzet.

Rondjes lopen, maar niet voor niets

Het principe lijkt eenvoudig: buiten starten, de helling induiken, acht verdiepingen omhooglopen tot op het dak en vervolgens in omgekeerde richting weer afdalen. Maar aan de finish vertellen de gezichten een ander verhaal. De zachte stijging wordt een stille marteling, de constante bocht stelt de benen stevig op de proef en de opeenvolgende rondes brengen uiteindelijk ook je hoofd in de war. « Dit is een wedstrijd zoals geen andere, vertelde een deelnemer aan France 3 Alpes. Je hebt geen oriëntatiepunten, je blijft rondjes draaien en weet op den duur niet meer goed waar je bent. Maar als je boven aankomt, maken het uitzicht en de sfeer alles goed. »

Tussen duizeligheid en trots vindt iedereen zijn eigen ritme. Sommigen gaan voluit voor de tijd, anderen doen vooral mee uit nieuwsgierigheid: lopen in een universiteitsgebouw doe je nu eenmaal niet elke dag.

Een goed georganiseerde gekte

Hoewel het evenement de sfeer heeft van een uitdaging tussen vrienden, is alles tot in de puntjes geregeld. Starten in waves, muziek, animatie en overal studentenvrijwilligers. Deelnemers kunnen kiezen uit twee formats: de “Campus”, ongeveer 7 km met een stuk buitenom voordat je de helling induikt, en de “Classique”, korter en volledig gericht op de spiraal.

Elk jaar worden bijna 2.000 lopers verwacht, afkomstig uit Franstalig Zwitserland en ver daarbuiten. Door de jaren heen heeft de Vortex Race een vaste plek veroverd tussen de leukste wedstrijden van het land. Sommigen noemen het “de meest waanzinnige wedstrijd van het jaar” (La Tribune overdreef niet). Op het dak wacht een uitzicht van 360 graden over Lausanne en het Meer van Genève. Beneden zorgen een dj, foodtrucks en een gemoedelijke sfeer voor de rest. Hier geen strenge marathonregels, het motto is vooral: op een andere manier genieten.

Twee Fransen in de top tien

Ruim twintig lange minuten, om precies te zijn 21'19, had de Zwitser Maxime Fluri nodig om het parcours van 7 kilometer af te leggen. Enkele seconden later hielden zijn landgenoten Rico Punter (21'33) en Max Witteveen (21'36) hun podiumplaatsen vast, terwijl twee Fransen zich naar een plek in de top tien knokten. De jonge eindigde als achtste (22'52), terwijl Mathiss Maury als tiende over de finish kwam in 22'59.

Het lichaam, het hoofd en een vleugje gekte

Op papier lijkt de helling niet bepaald afschrikwekkend. 1%, dat stelt toch niets voor? Tot die helling bijna drie kilometer lang blijft duren, zonder pauze of recht stuk. De benen beginnen te branden, de kuiten trekken en je hoofd raakt in de knoop. Geen visueel oriëntatiepunt, geen bocht naar links of rechts, alleen die eindeloze, hypnotiserende curve die je uiteindelijk in een vreemde toestand brengt.

Sommigen zien er een metafoor voor het studentenleven in. Anderen gewoon een excuus om hun grenzen wat verder op te zoeken. Een loper vatte het eenvoudig samen: « Je denkt dat het niet omhooggaat, maar als je boven aankomt, heb je alles gegeven. »

Een ufo in de hardloopwereld

In een hardlooplandschap dat vaak draait om asfalt, tijden, bevoorradingsposten en medailles, breekt de Vortex Race met de codes. Geen Alpenpanorama of eindeloze rechte lijn nodig, de architectuur vormt het decor. De energie van de campus bepaalt de sfeer. En de ziel van het evenement zit in het idee om het alledaagse om te buigen en een plek te veranderen in een speelterrein.

Het evenement bewijst dat een hardloopwedstrijd tegelijk serieus en luchtig, competitief en eigenzinnig kan zijn. Een uitdaging, zeker, maar zonder jezelf al te serieus te nemen.

Rondjes draaien, maar niet zonder resultaat

De Vortex Race heeft iets bijna poëtisch. Een perfecte lus, rondjes om jezelf heen, stijgen zonder berg. De lopers draaien, klimmen, zweten en lachen, om daarna weer af te dalen met het vreemde gevoel dat ze deel hebben uitgemaakt van een uniek moment. Terwijl anderen kilometer na kilometer afleggen in stadsmarathons, kiezen zij ervoor om in een rond gebouw omhoog te lopen, puur voor de uitdaging. En misschien ook een beetje voor het symbool. In een wereld waarin alles rondjes draait, hebben sommigen ervoor gekozen dat al lopend te doen.

Dus ben je de rechte stukken beu, hou je van een tikje geschifte wedstrijden en herinneringen die blijven hangen? Dan is Zwitserland de bestemming. Rondjes draaien was nog nooit zo leuk.

➜ Ontdek de marathonkalender