Top 5 marathons die zich slechts aan een enkeling laten zien

1. The Barkley Marathons (Tennessee, Verenigde Staten)

We beginnen met een prestigieuze en unieke wedstrijd. Een legende, zelfs binnen de ultratrailwereld. Onder impuls van de bedenker, geniaal of pervers naargelang wie je het vraagt, Gary Cantrell, wordt de wedstrijd elk jaar aangegaan door zo’n veertig lopers die op hun capaciteiten zijn geselecteerd. Sinds 1986 doet Lazarus Lake, de bijnaam van Gary Cantrell, er alles aan om de weinige deelnemers een ware nachtmerrie voor te schotelen… Sinds de eerste editie zijn er slechts 15 finishers geweest. In 2024 werd Jasmin Paris de eerste vrouw die de wedstrijd uitliep, een loodzware race met een bikkelharde tijdslimiet. Mogelijk werd ze « gemotiveerd » door deze video uit 2015, waarin Gary verkondigt wat hij als een « feit » presenteert: « ze zijn gewoon niet sterk genoeg om het te doen«. Jasmin deed het wel en gaf Lazarus daarmee de kans om wat minder vrouwonvriendelijk en ouderwets voor de dag te komen…

Ter herinnering: de wedstrijd is 160,9 km lang en telt… afhankelijk van de editie tussen de 18.000 en 24.000 hoogtemeters! Duizelingwekkende cijfers, die alle waanzinnige referenties die we kennen overtreffen. De afstand is verdeeld over vijf lussen, af te leggen binnen maximaal 60 uur, gemiddeld 12 uur per lus. De lopers krijgen geen enkele vorm van ondersteuning en moeten zich uitsluitend met kaart en kompas oriënteren. Gps-toestellen en hoogtemeters zijn verboden… O ja, bijna vergeten: het parcours is niet gemarkeerd. In veel edities haalt niemand de finish! Simpel: vóór 1994 had nog nooit iemand de wedstrijd uitgelopen. Goed, we stoppen met deze slachtpartij en aanvaarden graag dat de race exclusief is. Bedankt, Gary!

2. North Pole Marathon (Spitsbergen, Noorwegen / Noordpool)

De North Pole Marathon is een van de meest exclusieve en controversiële evenementen in de hardloopwereld. Alleen al een bezoek aan de website van de wedstrijd kan een beproeving zijn als je bepaalde waarden hoog in het vaandel draagt. Lopen op het pakijs, bij temperaturen onder -30 °C, is ongetwijfeld een sportieve prestatie. Toch valt het moeilijk te rijmen met een toekomst voor het hardlopen. Het smelten van het ijs is een feit. Is er dan niets kinderachtigs aan om voor een foto naar de Noordpool te vliegen en daar te gaan hardlopen? De ethische vragen doen denken aan de beklimming van de Everest, die steeds verder wordt vertrapt door ontdekkingsreizigers op zoek naar roem. Met helikoptervluchten en de impact op een kwetsbare omgeving roept deze wedstrijd evidente ethische vragen op: heeft zo’n evenement nog wel een plaats in tijden van klimaatopwarming? Je kunt niet alles hebben, maar dit… Ongetwijfeld is de ervaring onvergetelijk, alleen is de prijs hoog. Figuurlijk voor de planeet, en letterlijk voor de deelnemers!

3. Antarctic Ice Marathon (Antarctica)

De Antarctic Ice Marathon is de tweelingbroer van de North Pole Marathon, maar dan in een nog vijandiger decor: harde wind, totale isolatie en een eindeloos ijslandschap. Op de website van de organisator kun je alleen maar genieten van de prachtige beelden die de wedstrijd oplevert. Met jaarlijks slechts een vijftigtal lopers is dit een van de meest besloten marathons ter wereld. Helaas roept zo’n evenement ook heel wat vragen op: de organisatie vereist vrachtvluchten en een zware logistieke operatie midden op het witte continent. Net als bij de Noordpool en de Everest belanden we in een paradox: natuurliefhebbers die zichzelf een unieke uitdaging cadeau doen… maar dan wel een weinig duurzame. Laten we hopen dat de pioniers pioniers blijven. Jammer voor ons dan.

4. Great Wall Marathon / privé-editie (China)

De Great Wall Marathon trekt in zijn reguliere vorm duizenden lopers, maar er bestaat ook een « privé-editie », voorbehouden aan een handvol bevoorrechten, vaak beroemdheden. Ver weg, heel ver weg van het gewone China… en van de duizenden deelnemers aan deze prestigieuze marathon. Om toegang te krijgen tot de « VIP-race » heb je eerst de aanbeveling nodig van een loper die aan een eerdere editie heeft deelgenomen. Tijdens het evenement worden diensten van topniveau aangeboden, voor een publiek dat gewend is aan luxe en pracht. De toegangsprijs is niet voor herhaling vatbaar: volgens de geruchten gaat het om enkele honderdduizenden euro’s. Worden lopers warm van die schaarste? Niet zeker. Deze marathon werpt een andere vraag op: droomt iemand eigenlijk van blingbling? Of hanteren de organisatoren van deze luxueuze versie gewoon een andere kijk op het trickle-dow-effect?

5. The Sealand Marathon (Prinsdom Sealand)

Tot slot schepen we in op de koude Noordzee, richting Engeland. Op een paar zeemijl van de kust, tegenover Ipswich, ligt een voormalig militair offshoreplatform. Niet bepaald een paradijselijk eiland… Stel je voor: in 1967 werd deze constructie op zee geannexeerd door Paddy Bates, die haar tot een natie uitriep! Het prinsdom Sealand wordt niet erkend door de internationale gemeenschap, maar biedt wel het staatsburgerschap aan wie ervoor wil betalen. Eén man voelde zich aangetrokken tot dit stuk metaal op het water. Simon Messenger, groot liefhebber van het hardlopen en auteur van de blog Around the world in 80 runs, ging in 2015 de uitdaging aan om een halve marathon te lopen op Sealand, met de steun van regent-prins Michael Bates, zoon van Paddy Bates, die in 2012 overleed. We laten het aan je verbeelding over hoe het is om te lopen op een platform ter grootte van een tennisbaan, midden in de Noordzee, die nu niet bepaald gastvrij is. Charming? So British 🇬🇧.