Mistrzostwa Świata w Tokio: Isaac Nader z portugalskim napadem na 1500 metrów

To był występ w stylu Gressiera albo Beamisha. Oceńcie sami. Portugalczyk Isaac Nader dokonał perfekcyjnego napadu na tokijskim stadionie. W środę, w finale biegu na 1500 metrów mistrzostw świata, wszystko wydawało się sprzyjać Jake’owi Wightmanowi, sensacyjnemu mistrzowi świata z 2022 roku, który zmierzał po drugi tytuł. Nader ruszył jednak do ataku na ostatnich 30 metrach i wyprzedził wszystkich. Czas: 3:34,10, zaledwie dwie setne przed Brytyjczykiem (3:34,12). Brąz wywalczył Kenijczyk Reynold Cheruiyot z wynikiem 3:34,25. To był najwolniejszy finał od czasu mistrzowskiego popisu Amerykanina Matthew Centrowitza podczas igrzysk w Rio w 2016 roku.

Finał pełen zwrotów akcji

Ten wyścig rozstrzygał się jednak etapami. Ostatecznie piąty z czasem 3:34,52, świetny Niels Laros, szósty zawodnik igrzysk w Paryżu i zwycięzca dwóch ostatnich biegów Diamentowej Ligi, od początku trzymał się czołówki razem z Timothym Cheruiyotem (czwarty z czasem 3:34,50). Między 500. a 700. metrem tempo wyraźnie spadło, niemal zbyt mocno, zanim doświadczony Kenijczyk ponownie mocno przyspieszył. Wszystko było gotowe na eksplozywną końcówkę. Na 500 metrów przed metą Jake Wightman ruszył do ataku. Wydawało się, że oglądamy powtórkę jego popisu z Eugene z 2022 roku: Brytyjczyk, który równie dobrze radzi sobie na 800 metrów, objął prowadzenie, oderwał się od rywali i pędził po drugi tytuł mistrza świata.

Na zakręcie przed ostatnim okrążeniem jego rodak Josh Kerr doznał jednak urazu prawej łydki i stracił wszelkie szanse. Obrońca tytułu walczył do końca, by dotrzeć do mety utykając. Imponował hartem ducha, ale finiszował bardzo daleko od czołówki (14. miejsce, 4:11,23). Na ostatniej prostej pojawił się za to niespodziewany zwycięzca biegu na milę podczas mityngu Diamentowej Ligi w Oslo. Ruszył jak rozpędzony sprinter i odebrał Wightmanowi zwycięstwo. Dla Nadera, który nigdy wcześniej nie zajął na halowych mistrzostwach świata miejsca wyższego niż czwarte (w 2024 i 2025 roku), był to szokujący przełom. Jeszcze w wieku 23 lat biegał ten dystans w 3:36,50, choć w tym sezonie poprawił rekord życiowy do 3:29,37.

24. portugalski medal w historii mistrzostw świata

„W ciągu ostatnich 100 metrów naprawdę uwierzyłem w siebie”, mówił na gorąco brązowy medalista marcowych halowych mistrzostw Europy w Apeldoorn. „Wiedziałem, że Jake (Wightman) będzie walczył do końca, więc rzuciłem się na metę. Prawdopodobnie pierwszy raz w karierze zrobiłem coś takiego, ale nie mogłem ryzykować utraty tytułu mistrza świata. Na końcu się opłaciło! Nie mam słów, by opisać to, co się stało. (…) Niektórzy mnie krytykowali i mówili, że nigdy mi się nie uda, a teraz jestem mistrzem świata. Niestety nie słyszałem dopingu portugalskiej ekipy, bo publiczność tutaj jest tak głośna. Spełniło się jedno z moich marzeń, na drugie będę musiał poczekać do 2028 roku. Złoto w Los Angeles nie jest obietnicą, tylko marzeniem.” »

Ten triumf dał Portugalii pierwszy medal w stolicy Japonii i wprowadził Isaaca Nadera do historii. Ósmy portugalski mistrz świata dołożył do krajowego dorobku 24. medal. Na tym dystansie zawodnik z Faro na południu Portugalii dołączył zaś do znakomitego grona: po Carli Sacramento (złoto w Atenach w 1997 roku, brąz w Göteborgu w 1995) i Ruim Silvie (brąz w Atenach w 2004 roku, a następnie w Helsinkach w 2005) Nader zdobył czwarty portugalski medal w konkurencji, która stała się specjalnością tego kraju.

Podium bez wielkich nazwisk i bez biało-czerwonych

Ten finał już wcześniej stracił kilku faworytów, w tym dwóch Norwegów z imponującym dorobkiem. Jakob Ingebrigtsen, obrońca tytułu olimpijskiego, odpadł już w eliminacjach. Osłabiony i bez świeżości nie był w stanie awansować dalej. Jego rodak Narve Gilje Nordås również nie przebrnął eliminacji, odpadając w półfinale. Z amerykańskiej perspektywy Cole Hocker, mistrz olimpijski z Paryża, został zdyskwalifikowany w półfinale za uderzenie łokciem podczas walki na finiszu. A Francuzi? Żadnego z nich nie było wśród 14 finalistów. Najlepszy zawodnik sezonu Azeddine Habz (3:27,49) oraz jego rodak Paul Anselmini odpadli w eliminacjach, a Romain Mornet nie przebrnął półfinału.

Finał, który na nowo rozdaje karty

Jednym sprintem Isaac Nader zmienił swój status: z ambitnego finalisty, który w 2023 roku zajął 12. miejsce w Budapeszcie, stał się mistrzem świata. Jake Wightman, pokonany o włos, wyjeżdża sfrustrowany, ale pozostaje największym animatorem tego biegu. Z kolei zaledwie 20-letni Reynold Cheruiyot potwierdził, że wyrasta na nową kenijską lokomotywę tego dystansu. Dystansu, który podczas każdej wielkiej imprezy przyciąga dziś uwagę równie mocno co 100 metrów.

Tokijski finał udowodnił jedno: na 1500 metrów hierarchia może rozsypać się po najmniejszym błędzie. Wightman przekonał się o tym na własnej skórze, Kerr z powodu kontuzji, a Nader wykorzystał okazję i z rozmachem wpisał swoje nazwisko na listę mistrzów.