Biegacze w biurze w poniedziałek po maratonie
© ASOW poniedziałek rano wraca rzeczywistość, czyli biurowe życie po maratonie. Co może być trudniejsze niż poniedziałkowy poranek w pracy, kiedy dzień wcześniej zostawiło się całą energię na 42,195 km? Kontrast jest brutalny: wczoraj euforia na mecie, doping i medal zawieszony na szyi. Dziś open space, spotkania i nieskończone schody. Jedni ścigają się z deadline’ami, inni dosłownie przebiegli dystans maratonu. Niedziela jest świętem, wynikiem nagradzanym brawami i dumą, ale następujący po niej poniedziałek przypomina raczej misję przetrwania. Nogi jak z waty, ciało w trybie oszczędzania energii, głowa wciąż na linii startu… dzień zapowiada się długo.✓ Zebraliśmy dla was małą kompilację najbardziej absurdalnych, czasem bolesnych, a najczęściej zabawnych sytuacji, które spotykają maratończyków w ciągu 24 godzin po ich „wyczynie”. Sprawdzone i (ledwie) zatwierdzone.
„Winda nie działa”
Oczywiście musiało się to wydarzyć właśnie dzisiaj. Los bywa okrutny. Winda, rzecz jasna, postanowiła dziś wyzionąć ducha. A twoje biuro jest na czwartym piętrze. Jedno rozwiązanie: schody. Odwagi, jakoś pójdzie, zostało tylko 78 stopni. Najgorszy może być wieczorny powrót, bo trzeba będzie jeszcze zejść…
„Ile właściwie kilometrów ma maraton?”
Z jednej strony koledzy, którzy potrafią dać w kość, z drugiej ci, którzy o bieganiu nie wiedzą nic. Naprawdę trudno to znieść. Nawet kiedy odpowiadasz: „42,195 km”, słyszysz: „Aha, czyli prawie półmaraton, tak?”. Już widzisz swojego kolegę wystrzelonego w stronę ekspresu do kawy. To nie złośliwość, po prostu wszystko cię boli, a cierpliwość została na mecie. Dzień po biegu na 42 km konieczność odpowiadania na takie pytania jest po prostu nie do zniesienia.
„I jaki czas?”
Nieważne, czy odpowiesz 2:33, czy 5:27, dla kolegów to żadna różnica, bo i tak nie mają pojęcia o bieganiu. Odpowiadasz bez przekonania, a oni rzucają: „nieźle”, nie wiedząc, czy to szybko, czy w ogóle wykonalne dla człowieka. Zresztą jedyny czas, który naprawdę cię teraz interesuje, to ten do przerwy obiadowej.
Biedna kanapka
Zwykle stołówka ugina się pod ciężarem węglowodanów: makarony, ryż, dania w sosie… raj dla glikogenu. Ale nie dzisiaj. Dziś mamy Dzień Głodu. Zostały tylko dwie miniaturowe kanapki, smutno kulące się gdzieś na końcu lady. Kawałek pieczywa, liść sałaty, ślad szynki, i to nie wiadomo, czy prawdziwej. Twój żołądek domaga się porcji dla skandynawskiego drwala po 12 godzinach pracy z piłą spalinową. Poważnie rozważasz zamówienie siedmiu burrito, dwóch pizz, całej quiche i deseru „żeby zachować równowagę”. Na tym etapie mógłbyś bez wyrzutów sumienia zjeść biurową roślinę.
Przeciągające się spotkania
Nie, tylko nie to. Zamknięty w sali, wciśnięty między sześć osób i przyklejony do krzesła. Sytuacja nie do wytrzymania: nogi bolą, a ziewanie zdradza prawdziwe zmęczenie. Siedzisz. Nie ruszasz się. Słuchasz zdań w rodzaju: „Musimy zgrać KPI z Q3”. Nogi krzyczą, plecy odmawiają współpracy, a twoja uwaga pobiegła właśnie na trening. Marzysz o bieżni zamiast tego dywanu pustych słów. I ziewasz. Dużo.
Poklepanie po udzie
Szef jest z ciebie zdecydowanie zbyt dumny. Widział cię na Instagramie, z medalem na szyi i inspirującym podpisem. Brakuje mu tylko kubka z twoją podobizną. Dlatego podczas spotkania nie potrafi się powstrzymać: pac, pac w twoje udo, wielki uśmiech i wesoły ton: „Nasz mistrz! ”. Tyle że twoje udo prowadzi właśnie własną wojnę. To niewinne klepnięcie wywołuje falę bólu, która dociera prosto do mózgu. Przełykasz krzyk godny filmu Tarantino i zastanawiasz się, czy uciec z sali, czy ugryźć stół. Przyjacielska rada: nigdy nie dotykaj czworogłowego uda po maratonie. Nigdy.
Regeneracja zoptymalizowana: wszędzie i przez cały czas
Niby dyskretnie, ale jednak widać: skarpety uciskowe ukryte pod spodniami, mała piłeczka do masażu pod biurkiem i ukradkowe rozciąganie. Trzeba szybko się zregenerować, żeby… oczywiście wystartować ponownie. Zresztą w chwili słabości maratończyk nawet w biurze przegląda kolejne numery startowe do dopisania do kalendarza.
Wstawanie z krzesła
To już nie jest ruch, tylko próba. Co może być gorszego od tego uczucia? Zakwaszenie na najwyższym poziomie, wrażenie bólu w całym ciele i poczucie, że w ciągu 12 godzin przybyło ci 50 lat. Nie ma wątpliwości: to objawy finishera.
Medal w biurowej szufladzie
Oczywiście tam jest, starannie schowany. Nie afiszujesz się nim, więc trafia do szuflady, a nie na biurko. To nie lans, tylko ogromna duma i przypomnienie, że tak, udało się i medal jest w pełni zasłużony. Ale ręce precz.
Kichanie
Dlaczego nikt cię nie uprzedził, że zwykłe kichnięcie może wywołać w twoim ciele wojnę domową? Myślisz, że wypuścisz ciche „apsik”… i nagle całe ciało eksploduje. Brzuch, odcinek lędźwiowy, czworoboczne i zapewne dwa mięśnie, których nawet fizjoterapeuci niechętnie próbują nazwać, zapalają się naraz. Mikrowybuch, po którym następuje gardłowy jęk, gdzieś pomiędzy rykiem rannego grizzly a westchnieniem starego samuraja. Koledzy podnoszą wzrok znad komputerów. Ty wpatrujesz się w podłogę, pogrążony w emocjonalnej pozycji bez wyjścia. Tak, twoje ciało jest w żałobie. Prosimy, nie kichaj przy nim zbyt głośno.
Nadal masz ochotę przebiec maraton?
Spokojnie, mimo zakwasów, schodów, które stały się wrogiem publicznym, przygnębiających kanapek i kichnięć przypominających wewnętrzne tsunami, należysz teraz do bardzo zamkniętego klubu bohaterów asfaltu. Tak, poniedziałek daje w kość. Tak, chodzisz jak ludzik z LEGO. Ale zrobiłeś coś niezwykłego. Unieś głowę (delikatnie), bądź dumny (bez grymasów) i przede wszystkim odpocznij (naprawdę). Bo za tydzień i tak będziesz już googlować „najbliższy maraton”. Znamy cię.