Οι επίσημες φωτογραφίες του αγώνα: μια τραγωδία σε 10 πράξεις

Πράξη 1: Εσύ το πιστεύεις, εμείς όχι – Χλμ. 0

Η αρχή της ιστορίας είναι πετυχημένη. Ευτυχώς, θα μας πεις, δεν έχεις καν ξεκινήσει ακόμα. Η φωτογραφία είναι εκπληκτική. Ένα μείγμα συναισθημάτων, διακριτικό χαμόγελο, κρυφή αποφασιστικότητα. Σηκώνεις τα χέρια, το ζεις ήδη. Ναι, μιλάμε για το πρώτο σκαλί του βάθρου. Μπροστά στον υπολογιστή, έχεις ήδη βγάλει την κάρτα σου, γιατί αν και οι επόμενες εννέα είναι τόσο καλές, θα κάνεις την αγορά και θα αλλάξεις όλες τις φωτογραφίες προφίλ σου. Εμείς πάντως δεν θα ποντάραμε ούτε ένα ευρώ. Spoiler alert: είχαμε δίκιο.

Πράξη 2: Η ύποπτη αισιοδοξία – Χλμ. 5

Τα πρώτα χιλιόμετρα αυτού του μαραθωνίου έχουν περάσει, με χαμόγελο στα χείλη και ανάλαφρο πάτημα. Όλα δείχνουν να κυλούν ομαλά. Είπαμε: δείχνουν. Το χαμόγελο είναι ακόμα εκεί, αλλά αρχίζει να ζορίζεται. Αναρωτιέσαι μάλιστα μήπως είναι και λίγο στημένο. Μόλις 5 χλμ. και ήδη τραβάει. Ανυπομονείς να δεις τη συνέχεια.

Πράξη 3: Όλα υπό έλεγχο (λέμε τώρα) – Χλμ. 15

Έχει περάσει για τα καλά η πρώτη ώρα και συνειδητοποιείς ότι μάλλον θα κρατήσει περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζες. Αυτή τη φορά τα μάγουλά σου έχουν κοκκινίσει και ο ιδρώτας φαίνεται. Το αποτέλεσμα της φωτογραφίας είναι αρκετά απρόσμενο. Δίνεις την εντύπωση ότι έχεις τα πάντα υπό έλεγχο και ότι τίποτα δεν μπορεί να σου συμβεί. Αν κάνουμε ζουμ, καταλαβαίνουμε πως η μοναδική ερώτηση που κάνεις εκείνη τη στιγμή είναι: «γιατί πλήρωσα για να το κάνω αυτό;». Βασικά, φαίνεται και χωρίς ζουμ.

Πράξη 4: Ήδη δίνεις μάχη – Χλμ. 20

Δεν έχεις φτάσει ούτε στα μισά και το πρόσωπό σου είναι ήδη σφιγμένο. Πράγματι, θα διαρκέσει πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενες. Στο 20ό χιλιόμετρο μπαίνεις ξεκάθαρα σε ζώνη αναταράξεων. Το ανάλαφρο πάτημα έχει μείνει στο 5ο χιλιόμετρο. Μια εσωτερική μάχη μόλις ξεκινά. Φυσικά θέλεις να παραμείνεις αξιοπρεπής και δυνατός, αλλά όχι, ούτε το Photoshop δεν μπορεί να εξαφανίσει τα σημάδια της ταλαιπωρίας που έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Η λειτουργία επιβίωσης δεν απέχει πολύ. Δύσκολο, όταν απομένει ακόμη περισσότερο από το μισό.

Πράξη 5: Η φωτογραφία που κανείς δεν θα δει – Χλμ. 30

Δεν ξέρουμε πλέον αν είναι ο τοίχος του μαραθωνίου ή πεδίο μάχης. Κι όμως, μόλις την προηγούμενη μέρα ο φίλος σου σε είχε προειδοποιήσει: «Ο τοίχος του μαραθωνίου δεν είναι μύθος». Μάλλον πίστευες ότι ήσουν πιο δυνατός. Λάθος. Έπεσες πάνω του με φόρα και αυτή η φωτογραφία συνοψίζει τέλεια την έννοια του μαραθωνίου. Φυσικά είχες δει τον φωτογράφο, που είχε φροντίσει να στηθεί στο 30ό χιλιόμετρο από νωρίς το πρωί (ναι, οι πρώτοι έχουν ήδη τερματίσει εδώ και 3 ώρες και 30 λεπτά). Αυτή τη φορά δεν μπορείς να προσποιηθείς. Το σώμα σε εγκαταλείπει, το ίδιο και το μυαλό.

Πράξη 6: Η προδοσία του βλέμματος – Χλμ. 35

«Όποιος δεν ρισκάρει, δεν κερδίζει.» Πράγματι, η πρόθεση ήταν καλή. Φυσικά δεν είχες υπολογίσει ότι θα υπήρχε φωτογράφος σε αυτό το σημείο. Μέσα στην έκπληξη, επιστρατεύεις τις τελευταίες σου δυνάμεις για να δείξεις κάπως ανθρώπινος. Η φωτογραφία το μαρτυρά. Ζορίζεσαι να χαμογελάσεις, ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Δεν χαμογελάς καθόλου. Η φωτογραφία θα μπει, όπως και όλες οι προηγούμενες, στα «για πέταμα».

Πράξη 7: Αυτόματος πιλότος – Χλμ. 38

«Το σημαντικό είναι να τερματίσεις». Σωστό κι αυτό! Όταν το ρολόι γράφει πάνω από πέντε ώρες, το μόνο που μετράει είναι να φτάσεις στον τερματισμό. Εκείνη τη στιγμή, στην καλύτερη περίπτωση ποντάρεις στη φωτογραφία του τερματισμού. Στη χειρότερη, στο selfie με το τελευταίας γενιάς smartphone, θολό από την υγρασία, και το μετάλλιο του finisher περασμένο στον λαιμό. Στο 38ο χιλιόμετρο, η επιδερμίδα σου έχει πάρει το χρώμα νιπτήρα και ο φωτογράφος δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Το στόμα έχει ξεραθεί, γιατί το να ενυδατώνεσαι είναι, βλέπεις, σαν να κλέβεις. Γενικά, ελάχιστα πράγματα σε κολακεύουν πλέον, εκτός ίσως από έναν αντίχειρα σηκωμένο ψηλά, που μετά βίας καταφέρνεις να δείξεις περνώντας μπροστά από τον φακό.

Πράξη 8: Η φωτογραφία όπου νομίζεις ότι είσαι μόνος – Χλμ. 42

Ξεκάθαρα, αυτή είναι η στιγμή σου. Μετά από περισσότερες από πέντε ώρες προσπάθειας, επιτέλους τον βλέπεις. Ναι, την αψίδα του τερματισμού, αλλά κυρίως τον φωτογράφο που κάθεται στην καρέκλα του. Ο ήρωας της ημέρας. Αυτός που θα σου χαρίσει τουλάχιστον μία αξιοπρεπή φωτογραφία. Προετοιμάζεσαι, ανοίγεις το διασκελισμό, ισιώνεις το σώμα, χαλαρώνεις το πρόσωπο και προσπαθείς να δείχνεις άνετος. Εκείνη τη στιγμή πιστεύεις ότι η εκτέλεση είναι τέλεια. Μέχρι να ανακαλύψεις ότι δεν ήταν καθόλου. Το βλέμμα σου είναι θολό και άδειο, σαν να έχει εγκαταλείψει η ψυχή σου το σώμα. Προχωράς από ένστικτο, χωρίς τον παραμικρό συντονισμό χεριών και ποδιών. Ξεκάθαρα, δεν ελέγχεις τίποτα πια. Η φωτογραφία μοιάζει βγαλμένη από ταινία τρόμου.

Πράξη 9: Η δεύτερη φωτογραφία τερματισμού, η δεύτερη ευκαιρία – Χλμ. 42

Όταν βλέπεις ότι υπάρχει κι άλλη φωτογραφία σου στον τερματισμό, είναι το κερασάκι στην τούρτα. Ο δρομέας με το νούμερο 6537 πέρασε μπροστά σου ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Μην πανικοβάλλεσαι, ούτως ή άλλως δεν θα ήταν καλύτερη.

Πράξη 10: Η τελική αποκάλυψη

Μπήκες στην επίσημη σελίδα με τις φωτογραφίες των δρομέων γεμάτος ελπίδες. Ίσως και υπερβολικά πολλές. Αν το συνοψίσουμε, μόνο η πρώτη φωτογραφία μπορεί να σταθεί. Το πρόβλημα είναι ότι φαίνεται ακόμα η αψίδα της εκκίνησης. Δεν είναι ακριβώς υλικό για επίδειξη στα social media. Τελικά βλέπεις την τιμή του πακέτου, 30 ευρώ, και δεν μπορείς να μη μουρμουρίσεις: «Έτσι κι αλλιώς, κράτησα τις αναμνήσεις στο μυαλό μου.» Απόψε θα δούμε να κυκλοφορεί στις ροές μας το selfie με το μετάλλιο του finisher.

Καμία πληροφορία για τον χρόνο, την κατάστασή σου στον τερματισμό ή τη θέση σου στην κατάταξη. Ένα απλό «Finisher Marathon ✅».