«Έτρεχα 12 ώρες τη μέρα»: ο Joan Roch και οι απίθανες προκλήσεις

Εδώ και 13 χρόνια, ο Joan Roch χρησιμοποιεί το τρέξιμο ως μέσο μετακίνησης για να πηγαίνει στη δουλειά του στο Μόντρεαλ. Παράλληλα, αναμετριέται με προκλήσεις αντάξιες των μεγαλύτερων εξερευνητών. Για σχεδόν δύο ώρες, ο Καναδός μίλησε μέσω βιντεοκλήσης για την πορεία του, τους φόβους του και τα κατορθώματά του. Μια συναρπαστική αφήγηση.

Μια τρελή ιστορία. Ένα σπάνιο διαμάντι. Μια ζωή έξω από τα συνηθισμένα. Καλοκαίρι και χειμώνα. Μέρα και νύχτα. Ο Joan Roch έκανε το τρέξιμο θεραπεία του. Τον τρόπο του να εκφράζεται, να διεκδικεί τη θέση του, να αποκαλύπτει ποιος είναι. Για τρία χρόνια, το να σηκωθεί από το κρεβάτι ήταν ολόκληρος γρίφος. Ένας πρώτος μαραθώνιος το 2007, το Ultimate XC XTrail de Saint-Donat το 2010. Ο οικογενειάρχης δεν μπορούσε να συνδυάσει τις ώρες προπόνησης με τη δουλειά του ως πληροφορικός στο Μόντρεαλ. Δεν του έμενε χρόνος, η προσπάθεια ήταν υπερβολική. Τον Ιανουάριο του 2012, ο μακρυμάλλης δρομέας ξεκίνησε μια απρόσμενη περιπέτεια: να πηγαίνει στη δουλειά του τρέχοντας. Μια εξαιρετικά αποτελεσματική πρωτοχρονιάτικη απόφαση, αφού λίγο νωρίτερα του είχαν κλέψει το ποδήλατο. «Έμενα 10 χιλιόμετρα μακριά», αφηγείται. «Το έκανα πρωί και βράδυ, πέντε φορές την εβδομάδα. Ήμουν τυχερός, γιατί στο γραφείο υπήρχαν ντους.»

Χωρίς πίεση και χωρίς να κυνηγά χρόνο, ο υπερμαραθωνοδρόμος διασχίζει κάθε γωνιά της μητρόπολης του Κεμπέκ. Για έναν χρόνο τραβά τον εαυτό του σε βίντεο και φτιάχνει ένα viral βίντεο. Ο finisher του Grand Raid de la Réunion το 2015 (42:42:30, 355ος) κρατά αξέχαστες αναμνήσεις, ανάμεσά τους και εκείνες τις μαγικές στιγμές πάνω στον παγωμένο Saint-Laurent. «Ένιωθα ελεύθερος. Ήμουν ολομόναχος. Μόλις τρέξεις 200 μέτρα, είναι σαν να αλλάζεις πλανήτη.» Μια αναγέννηση. «Όσο χειρότερες ήταν οι συνθήκες, τόσο περισσότερο ανυπομονούσα να βγω για τρέξιμο. Ξεχνούσα ακόμη και ότι έτρεχα.»

Σημαντικές διαδρομές μετ’ επιστροφής. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο αθλητής ανέβηκε στο βάθρο στα 100 miles του Virgil Crest Ultras το 2013 (25:40:00), σε ακραίες συνθήκες, καθώς μόλις 18 αθλητές τερμάτισαν, μεταξύ των οποίων δύο γυναίκες. «Ο διοργανωτής μού είπε ότι τερμάτισα τρίτος. Δεν το περίμενα.» Μετά από οκτώ προσπάθειες να κατέβει τις τρεις ώρες στον μαραθώνιο, ο ομιλητής άγγιξε επιτέλους το πολυπόθητο όριο στη βασιλική απόσταση, στο Τορόντο, με 2:48:32 το 2014. Την επόμενη χρονιά έτρεξε τέσσερις υπερμαραθωνίους, ανάμεσά τους και το UTMB (33:02:02, 208ος). Το τέλος της πρώτης πράξης, την οποία αφηγείται στο βιβλίο του Ultra-Ordinaire : Journal D’un Coureur.

Μετά από μια διακοπή το 2016, ο Poitevin στην καταγωγή ξαναβρήκε τη φόρμα του μέσα στην πανδημία. Μια παράλογη πρόκληση. Η δική του πρόκληση. «Διάλεξα ως αφετηρία τη Gaspésie, μια χερσόνησο στο κεντροανατολικό Κεμπέκ, με προορισμό το Μόντρεαλ», εξηγεί. «Ήταν μια αποκάλυψη. Ήταν πραγματικά υπέροχο να οργανώνω τα πάντα μόνος μου. Δεν υπήρχαν αγώνες να με περιορίζουν.» Μόνος, με το σακίδιό του στην πλάτη, το εισιτήριο του λεωφορείου στο χέρι και σανδάλια στα πόδια, ο aventurier ξεκίνησε το 2020.

«Ευχάριστο; Όχι. Ενδιαφέρον; Απόλυτα.»

«Ο κόσμος δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να με βοηθά», χαμογελά ο πενηντάρης. Κατά μήκος της Route 132, ο Joan Roch φιλοξενείται σε σπίτια και άγνωστοι τον ακολουθούν με τα αυτοκίνητά τους για να τον ανεφοδιάσουν. «Αν ζητούσα παγωμένο καφέ, πέντε χιλιόμετρα παρακάτω είχα έναν», θυμάται. Από το τέλος κιόλας της δεύτερης ημέρας, η ασθένεια τον προλαβαίνει. «Το πόδι μου είχε πρηστεί. Ήταν δερματική, βακτηριακή λοίμωξη.» Μετά την εξέταση από ειδικό, ο γιατρός τού δίνει το πράσινο φως να συνεχίσει την αποστολή του. «Έτρεχα 12 ώρες τη μέρα. Πονούσα σε κάθε βήμα.»

«Έζησα μια αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου μου», συνεχίζει. Έπειτα από περισσότερα από 1.100 χιλιόμετρα στην άσφαλτο μέσα σε 14 ημέρες, ο Κεμπεκιώτης πλέον καταφέρνει να ολοκληρώσει την προσπάθειά του. «Ευχάριστο; Όχι. Ενδιαφέρον; Απόλυτα.» Μια κολοσσιαία πρόκληση, που άφησε όμως και ψυχολογικά σημάδια. «Χρειάστηκα δύο μήνες για να ξαναρχίσω την προπόνηση και να πείσω τον εγκέφαλό μου ότι το τρέξιμο δεν πονούσε.» Ανήσυχος από τη φύση του, ο δρομέας θέλει πάντα κάτι περισσότερο. Το 2023, ο Joan Roch επιχείρησε να καλύψει τα 8.000 χιλιόμετρα που χωρίζουν το Key West της Φλόριντα από το Forillon, στη Gaspésie. Η διαδρομή που ξεκίνησε από το Percé με προορισμό το Μόντρεαλ μοιάζει σχεδόν με μια σύντομη έξοδο…

Ύστερα από 3.700 χιλιόμετρα και 105 ημέρες, ο γαλανομάτης αποφάσισε να βάλει τέλος στην περιπέτειά του. «Η πρόκληση είχε πάψει να υπάρχει.» Μια εμπειρία που τον γέμισε. «Έμαθα να επιβραδύνω. Στο Appalachian Trail, αν κινείσαι πολύ γρήγορα, χάνεις υπέροχες συζητήσεις. Πρέπει να απολαμβάνεις αυτές τις ιστορίες.» Από την Covid-19 και μετά, το τρέξιμο ως μέσο μετακίνησης έχει περιοριστεί, λόγω της τηλεργασίας. «Άρχισα επίσης να κάνω ενδυνάμωση», πετάει με τους δικέφαλους να ξεχωρίζουν. Μέχρι τότε απρόθυμος να τρέξει σε παρέα, τα τελευταία χρόνια γνώρισε μαζί με τη σύζυγό του, Anne, τη μαγεία της συλλογικότητας. Αυτό το καλοκαίρι, η παρέα θα περιπλανηθεί στη Γαλλία, στον παράδεισο των δρομέων του στίβου… στο Font-Romeu. Σας καθησυχάζουμε: δεν θα τρέχει 100 χιλιόμετρα κάθε μέρα.

Μακριά από τα μάτια, κοντά στην καρδιά. Η θετή κόρη του Laure και τα παιδιά του, Aimée, Maël και Aurélie, ηλικίας 11, 13, 15 και 17 ετών, παρακολούθησαν την ανάδειξη ενός ultra-ordinaire δρομέα, όπως αυτοχαρακτηρίζεται. Ο Joan Roch είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που τρέχει κυνηγώντας την ελευθερία. Έχει τρέξει περισσότερο απ’ όσο έχει οδηγήσει. Η μεταφορά της ζωής του.