Νέο Δελχί, πρώτο βήμα για τον σπρίντερ Dimitri Jozwicki στον δρόμο για το Λος Άντζελες

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Νέου Δελχί είναι το πέμπτο της καριέρας σας. Η καλύτερη επίδοσή σας ήρθε στο Κόμπε της Ιαπωνίας τον Μάιο του 2024, όταν μείνατε τρία εκατοστά του δευτερολέπτου μακριά από το βάθρο. Με ποιες φιλοδοξίες ταξιδεύετε στην Ινδία;

Θέλω να ολοκληρώσω αυτό που ξεκίνησα. Εδώ και μερικά χρόνια βρίσκομαι διαρκώς στην τέταρτη ή την πέμπτη θέση, όπως στο Παρίσι το 2023. Αυτή τη στιγμή έχω την τέταρτη καλύτερη επίδοση στον κόσμο, με 10″99, πίσω από τους Αμερικανούς Jaydin Blackwell και Ryan Medrano και τον Βρετανό Thomas Young, οπότε πηγαίνω για το μετάλλιο. Είμαι σε καλή κατάσταση και έχω αυτοπεποίθηση. Κατά τη γνώμη μου, θα κερδίσει εκείνος που θα καταφέρει να βάλει τα περισσότερα πράγματα στη θέση τους τη μέρα του αγώνα.

Το καλοκαίρι κάνατε προετοιμασία στη Marie-Galante. Αλλάξατε το προπονητικό σας πρόγραμμα;

Ήταν η πρώτη μου φορά στη Γουαδελούπη. Αυτό που αλλάζει, θέλοντας και μη, είναι η διάρκεια της σεζόν. Έπρεπε πραγματικά να το έχουμε υπολογίσει από πριν. Το ότι δεν έκανα χειμερινή σεζόν με βοήθησε επίσης να αποφορτιστώ μετά τους Αγώνες του Παρισιού, όπου τερμάτισα πέμπτος με 11″13, και να πάρω τον χρόνο μου για να το επεξεργαστώ. Η σεζόν διαρκεί από τον Ιανουάριο. Κατά τα άλλα, δεν άλλαξα τη μεθοδολογία της προπόνησής μου. Η μεγαλύτερη διαφορά είναι ψυχολογική. Έχω πολύ λιγότερη πίεση σε σχέση με όσα έζησα στο Παρίσι, τουλάχιστον σε όλη την προετοιμασία για τους Αγώνες. Πηγαίνω στο Παγκόσμιο του Νέου Δελχί πολύ πιο χαλαρός.

Μετά από μια ασταθή σεζόν, που σημαδεύτηκε μεταξύ άλλων από τενοντίτιδα, κρατήσατε τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας στις 12 Ιουλίου στο Μπελφόρ, με 10″99. Τερματίσατε πίσω από τον Axel Zorzi σε χρόνο, που έκανε 10″85, αλλά μπροστά του στη βαθμολογία, με 1118 βαθμούς έναντι 1086. Τεράστια ανακούφιση…

Τα όρια πρόκρισης ήταν πραγματικά δύσκολα. Το όριο Α ήταν 11″07, ενώ το όριο Β είχε οριστεί στα 11″31. Για την κατηγορία αναπηρίας μου, την T38, που αφορά αθλητές με ελαφρούς περιορισμούς στην κίνηση και τον συντονισμό του κάτω μέρους του σώματος, του κορμού και των ποδιών, το 11″07 αντιστοιχεί στο top 20 όλων των εποχών. Παρότι πέρυσι κινούμουν συχνά κοντά στα 11″00, το 11″10 δεν είναι 11″07. Ούτε το 11″09 είναι 11″07. Έπρεπε να πετύχω την επίδοση. Το έκανα πολύ νωρίς στη σεζόν, με 11″00 στο Meeting ASA-Thop de Maisons-Alfort στις 11 Μαΐου 2025. Μας ζητήθηκε να είμαστε σε καλή κατάσταση στο αγώνισμα της επιλογής μας στο γαλλικό πρωτάθλημα. Ήμουν προετοιμασμένος, είχα δουλέψει. Όταν όμως ήρθε το 10″99, ένιωσα ανακούφιση όχι μόνο για την πρόκριση, αλλά και επειδή επιβεβαίωσα ότι μπορώ να κατέβω ξανά τα 11 δευτερόλεπτα και να πετύχω χρόνους που θα μου επέτρεπαν να διεκδικήσω μετάλλιο στο Νέο Δελχί. Σε μια σεζόν που ήταν κάπως έτσι κι έτσι, λόγω μικροτραυματισμών, τέτοιες επιδόσεις τις υποδεχόμαστε με μεγάλη χαρά. Και στο τέλος ήρθε και ο τίτλος του πρωταθλητή Γαλλίας. Είναι ένα πολύ όμορφο μπόνους. Προσπαθώ να προσεγγίσω αυτό το Παγκόσμιο με την ίδια ηρεμία που είχα και στο γαλλικό πρωτάθλημα.

Αν αναγνωριζόμαστε ως αθλητές που αποδίδουν σε έναν στίβο, ανάλογα με τα αποτελέσματά μας, δεν υπάρχει λόγος να μη μας αναγνωρίζουν και ως ανθρώπους, εργαζομένους, φοιτητές, πατέρες, μητέρες ή για τον ρόλο που έχουμε στην κοινωνία.

Ο Timothée Adolphe, διπλός Παραολυμπιονίκης στο Παρίσι στα 100 και τα 400 μ., δήλωσε στους συναδέλφους μας στο STADION-ACTU ότι η κληρονομιά των Αγώνων δεν υλοποιήθηκε, ενώ η Rosario Murcia-Gangloff, που έμεινε εκτός βάθρου στον μαραθώνιο, κρατά πιο σύνθετη στάση. Η ίδια υποστηρίζει ότι η κοινωνία έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον αθλητισμό ατόμων με αναπηρία. Ποια είναι η δική σας θέση;

Και οι δύο τα είπαν όλα. Σίγουρα, αν συγκρίνουμε την κατάσταση με το απόλυτο κενό που υπήρχε πριν από τη διοργάνωση των Αγώνων του Παρισιού 2024, τα πράγματα είναι καλύτερα. Από την άλλη, αν συγκρίνουμε όσα είχαν προβληθεί για την κληρονομιά των Αγώνων, την ανάδειξη του παρα-αθλητισμού και του αθλητισμού γενικότερα, έχουν μείνει μόνο κάποια αποσπάσματα. Υπήρξε η Ημέρα Αθλητισμού στις 14 Σεπτεμβρίου, ως φόρος τιμής στην παρέλαση που είχαμε κάνει στα Ηλύσια Πεδία. Από την άλλη, έχουμε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Νέο Δελχί που δεν μεταδίδεται καν στην τηλεόραση, θα περάσει σχεδόν απαρατήρητο και θα το παρακολουθήσουν μόνο οι οικογένειές μας ή όσοι μας ακολουθούν στα social media και θα βρουν τους συνδέσμους μέσα από τα stories μας. Δεν ακούγεται τίποτα στον Τύπο. Και δεν νομίζω ότι θα κόστιζαν τεράστια ποσά τα τηλεοπτικά δικαιώματα, ακόμη κι αν δεν είναι δυνατό να σταλεί συνεργείο στην Ινδία. Όταν μιλάμε για την κληρονομιά των Αγώνων, ήταν σωστό που οι Παραολυμπιακοί του Παρισιού 2024 μεταδίδονταν όλο το εικοσιτετράωρο. Όμως όσοι γνώρισαν αυτά τα αθλήματα στους Αγώνες και θα ήθελαν να τα ξαναδούν δεν θα έχουν όλοι τον χρόνο ή τη διάθεση να αναζητήσουν την πληροφορία και να παρακολουθήσουν μια ζωντανή μετάδοση στο YouTube, ειδικά από τη στιγμή που οι αγώνες γίνονται στο Νέο Δελχί, μέσα στον Σεπτέμβριο.

Κατά τη γνώμη σας, η υπαγωγή των αθλητών του παραστίβου στις ίδιες αθλητικές ομοσπονδίες με τους αρτιμελείς αθλητές θα μπορούσε να αποτελέσει μοχλό για να στραφούν περισσότεροι νέοι στον αθλητισμό και να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας των επαγγελματιών αθλητών;

Είναι μια συζήτηση που δεν τελειώνει ποτέ. Δυστυχώς, εμείς οι αθλητές ίσως δεν έχουμε πάντα λόγο σε αυτό. Είναι θέμα πολιτικής. Θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον η ύπαρξη μιας ομοσπονδίας αθλητισμού ατόμων με αναπηρία για τα αθλήματα που είναι πολύ εξειδικευμένα. Η υπαγωγή στις αντίστοιχες ομοσπονδίες θα μπορούσε να λειτουργήσει, εφόσον επέτρεπε στη Fédération Handisport να συνεχίσει να υπάρχει και να προσφέρει τεχνογνωσία στο πεδίο, με την πιθανή στελέχωση από καταρτισμένα επιτελεία. Οι αθλητές θα μπορούσαν επίσης κάποιες φορές να έχουν περισσότερους πόρους, γιατί σήμερα η Fédération Handisport έχει υπό την ευθύνη της τα θερινά και τα χειμερινά παραολυμπιακά αθλήματα, με έναν ενιαίο προϋπολογισμό που μοιράζεται στις διαφορετικές εθνικές ομάδες. Όταν πρέπει να μοιράζεις τον προϋπολογισμό ανάλογα με τα αποτελέσματα, τους Αγώνες και τις τελευταίες Παραολυμπιάδες, οι δυνατότητες ανάπτυξης της συμμετοχής περιορίζονται. Από την άλλη, αν μας υποδεχτεί μια αντίστοιχη ομοσπονδία, πρέπει να υπάρχει πραγματική βούληση για την ανάπτυξη του παρα-αθλητισμού. Δεν μπορεί να είναι απλώς μια βιτρίνα ή ένας τρόπος προβολής της ομοσπονδίας, χωρίς εμείς, οι αθλητές με αναπηρία, να επωφελούμαστε πραγματικά από αυτή τη συνεργασία.

Οργανώνετε πλήθος διαλέξεων. Μπορούν αυτές οι συζητήσεις να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία βλέπει τον αθλητισμό ατόμων με αναπηρία;

Αν αφήσουμε στην άκρη το αθλητικό πλαίσιο, πρόκειται για έναν χώρο που εξακολουθεί να στιγματίζει έντονα τα άτομα με αναπηρία. Συχνά η επαγγελματική σου πορεία περιορίζεται λόγω της αναπηρίας ή δυσκολεύεσαι να βρεις δουλειά, επειδή γύρω από αυτή την έννοια έχουν συσσωρευτεί κάθε είδους εικόνες και στερεότυπα. Μέσα από αυτές τις παρεμβάσεις θέλω να αποδομήσω αυτή την εικόνα, μιλώντας για την ιστορία της αναπηρίας στη Γαλλία, τις διαφορετικές μορφές της και την ένταξη των ανθρώπων με αναπηρία. Αν αναγνωριζόμαστε ως αθλητές που αποδίδουν σε έναν στίβο, ανάλογα με τα αποτελέσματά μας, δεν υπάρχει λόγος να μη μας αναγνωρίζουν και ως ανθρώπους, εργαζομένους, φοιτητές, πατέρες, μητέρες ή για τον ρόλο που έχουμε στην κοινωνία. Η αναπηρία μας δεν μας ορίζει, όπως δεν μας όριζε και κατά τη διάρκεια των Αγώνων, όταν η επίδοση χρησιμοποιήθηκε για να αναδειχθεί η αναπηρία μας και όχι το αντίστροφο. Αν το κοινό μπόρεσε να κάνει αυτή τη μετατόπιση κατά τη διάρκεια των Αγώνων, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην τη δούμε και στην κοινωνία.

© Dimitri Jozwicki (à gauche), aux côtés du nageur Léon Marchand, 5 médailles dont 4 titres aux Jeux olympiques de Paris et d’Antoine Praud, médaillé de bronze aux Jeux paralympiques sur 1500 m (T46), lors de la parade des champions le 14 septembre 2024. © Jean-Marie Hervio / KMSP

Γράψατε στα social media ότι «μόλις λίγες εβδομάδες μετά την πιο έντονη εμπειρία της ζωής μου», έπρεπε να «ξαναβρώ την επιθυμία, τη δύναμη και το κίνητρο για να συνεχίσω, με το βλέμμα στραμμένο σε έναν νέο στόχο». Σε ποιο χρονικό ορίζοντα αναφέρεστε;

Στους Αγώνες του Παρισιού, για τους οποίους προετοιμαζόμουν επί επτά χρόνια. Όταν ζεις επτά χρόνια με αυτό το όνειρο, το παραολυμπιακό όνειρο, ανεβαίνοντας σκαλοπάτι-σκαλοπάτι, αρχικά σταθεροποιείς την απόδοσή σου. Μετά γίνεσαι όλο και καλύτερος, μέχρι να βρεθείς αρκετά συχνά στο top 3 ή ακόμη και στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης της κατηγορίας σου. Αρχίζεις να ονειρεύεσαι, να επιτρέπεις στον εαυτό σου να ονειρευτεί το μετάλλιο μέσα στην πατρίδα σου. Στην πράξη όμως δεν έγινε, γιατί τα 100 μέτρα παραμένουν τα 100 μέτρα. Δεν ήταν σε καμία περίπτωση ντροπιαστικό, αλλά εκείνη τη μέρα δεν βγήκε, αφού τερμάτισα πέμπτος με 11″13. Η απογοήτευση ήταν τεράστια. Ήταν δύσκολο να το χωνέψω, και κράτησε πολύ, γιατί στην πραγματικότητα δεν συνειδητοποίησα αμέσως τι είχε συμβεί. Για μεγάλο διάστημα ζούσαμε σε μια ατμόσφαιρα γιορτής και μοιραζόμασταν την εμπειρία. Το καταλαβαίνεις όταν επιστρέφεις στη μονοτονία της καθημερινότητας και συνειδητοποιείς ότι τελείωσε, ότι πέρασε. Τελικά, ο ρόλος που θα έχεις για το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής σου δεν είναι ούτε του αθλητή που θα πάει στους Αγώνες ούτε του αθλητή που αγωνίζεται στους Αγώνες, αλλά του αθλητή που πήγε στους Αγώνες. Είναι μια προνομιούχα απογοήτευση, αν μπορώ να το πω έτσι, να χάσεις τους Αγώνες μέσα στην πατρίδα σου. Παραμένω βαθιά ευγνώμων για όσα έζησα. Είναι ένα συναίσθημα γεμάτο αποχρώσεις. Είμαι πολύ χαρούμενος που έζησα τους Αγώνες του Παρισιού. Σε αθλητικό επίπεδο, όμως, αναπόφευκτα μένει μια πικρή γεύση.

Ο Αμερικανός Jaydin Blackwell κατέκτησε στο Παρίσι τον τίτλο του Παραολυμπιονίκη με 10″64, μπροστά από τον συμπατριώτη του Ryan Medrano με 10″97. Θα διεκδικήσετε την τρίτη σας Παραολυμπιάδα, με στόχο να πάρετε αυτόν τον τίτλο στην πατρίδα του Θείου Σαμ το 2028;

Είναι ο απόλυτος στόχος μου, φυσικά. Σήμερα, το ζητούμενο είναι να ξαναβρώ τα στοιχεία που θα με κινητοποιήσουν. Όταν έχεις επτά χρόνια ένα κίνητρο και ο κινητήρας σου ήταν η συμμετοχή σε μια μοναδική αθλητική διοργάνωση μέσα στην πατρίδα σου, είναι προφανές ότι δύσκολα βρίσκεις ξανά την ίδια ώθηση. Τι μπορεί να είναι πιο συναρπαστικό στην καριέρα ενός αθλητή υψηλού επιπέδου από το να αγωνιστεί στους Αγώνες και να τους κερδίσει μέσα στην πατρίδα του; Οι ευκαιρίες δεν είναι πολλές. Αναρωτήθηκα πώς θα μπορούσα να παρακινηθώ. Η απάντηση ήρθε αρκετά φυσικά, πολύ σύντομα μετά την απογοήτευση του Παρισιού 2024. Σκέφτηκα ότι το κίνητρο θα ήταν να πάρω από τους Αμερικανούς αυτό που ήρθαν να πάρουν στο Παρίσι, σε μια ανταλλαγή καλών υπηρεσιών. Αυτός είναι ο στόχος μου και δεν ντρέπομαι να τον λέω ανοιχτά. Γνωρίζω το άθλημά μου, γνωρίζω τον εαυτό μου, ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω και ότι πρέπει να αξιοποιήσω ό,τι καλύτερο έχω. Πρώτα είναι το Νέο Δελχί, ένα πρώτο βήμα στην προσπάθεια να ξαναχτίσω το κίνητρο και την αυτοπεποίθησή μου.

Ο 28χρονος αθλητής από το Pont-à-Mousson βλέπει καθαρά την κατάσταση στη Γαλλία και την κληρονομιά των Παραολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού 2024. Ελπίζει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία βλέπει την αναπηρία μέσα από τις επιδόσεις του, το επάγγελμά του και τις παρεμβάσεις του. Μια τριπλή ζωή, με την οποία προωθεί μια ιδέα: η «επίδοση» και η «αναπηρία» μπορούν να σταθούν στο ίδιο ύψος.