Olivier Maria: «Περήφανος που τρέχω μαραθώνιο με σανδάλια»

Κάθε φαινόμενο έχει και το αντίθετό του. Το τρέξιμο είναι μια αγορά που γνωρίζει έκρηξη και η κούρσα του εξοπλισμού έχει γίνει πλέον κανόνας. Η πλειονότητα των δρομέων είναι (πλούσια) εξοπλισμένη. Ως αντίδραση σε αυτή την τάση εμφανίστηκε μια άλλη σχολή: οι μινιμαλιστές. Σε άρθρο του equipe.fr που δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο, αποκαλούνται και «naked runners». Ο Olivier Maria δεν περίμενε να αποκτήσει όνομα το φαινόμενο για να υιοθετήσει πιο λιτές πρακτικές. Και για να δώσει έμπρακτα το στίγμα αυτής της επιλογής, σε λίγες εβδομάδες θα διασχίσει τη διαδρομή Dunkerque – Marseille με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Olivier, πώς γίνατε αυτός ο παθιασμένος δρομέας;

Ξεκίνησα να τρέχω πριν από δέκα χρόνια, στο τέλος των σπουδών μου. Άρχισα στη Grenoble, στην τελευταία χρονιά των σπουδών μου. Ένας φίλος μού πρότεινε να πάμε για τρέξιμο στο βουνό. Εκείνη την εποχή, για μένα ήταν αδύνατο να «τρέξω» στο βουνό (γέλια). Δοκίμασα μαζί του και το ερωτεύτηκα αμέσως. Ξεκίνησα με τις κλασικές αποστάσεις, 10 χλμ., ημιμαραθώνιο, και στη συνέχεια ανέβασα ρυθμό. Το θέμα με ενδιέφερε πραγματικά, διάβαζα ό,τι μπορούσα να βρω, ειδικά για τη διατροφή. Εξακολουθεί να με παθιάζει (σ.σ. ο Olivier έχει γράψει βιβλίο για το θέμα, Performer en mode cétogène). Ήξερα πως θα έφευγα από τη Grenoble, οπότε το τελευταίο έτος το εκμεταλλεύτηκα στο έπακρο και έπεσα με τα μούτρα στο trail. Όταν βρέθηκα στη Lille, έπρεπε να ξαναβρώ τον δρόμο μου, να επιστρέψω στην άσφαλτο. Παράλληλα, ανακάλυψα ή μάλλον ξανανακάλυψα το ποδήλατο.

© φωτογραφία

© φωτογραφία

© φωτογραφία

© φωτογραφία

Και τότε ήρθε ένα ακόμη «κλικ»; Τι αναζητάτε στις μεγάλες αποστάσεις;

Ναι, τεράστιο! Ανακάλυψα την ποδηλασία μεγάλων αποστάσεων και κόλλησα αμέσως. Όλα ξεκίνησαν από έναν τραυματισμό. Ήταν το 2020. Προετοιμαζόμουν για τον Μαραθώνιο της Valencia και το παράκανα. Έπαθα κάταγμα κόπωσης, συνέχισα να τρέχω τραυματισμένος και η κατάσταση έγινε καταστροφική. Για να συνεχίσω να αθλούμαι, πήρα ποδήλατο. Πολύ γρήγορα βρέθηκα στον αγώνα Race Across France, τον οποίο έτρεξα δύο φορές. Τότε μου άρεσε τόσο πολύ να κάνω ποδήλατο, που είχα σταματήσει να τρέχω. Από τότε κάνω και τα δύο παράλληλα. Όσο μεγαλύτερη η απόσταση, τόσο το καλύτερο. Σε μια μεγάλη διαδρομή περνάς από πολλές και διαφορετικές φάσεις. Ψυχολογικά είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να περνάς τόσο χρόνο μέσα στην προσπάθεια. Πρέπει να διαχειριστείς τόσα πράγματα: ύπνο, μεσημεριανούς υπνάκους, διατροφή. Και μετά βλέπεις όλα αυτά τα τοπία να περνούν μπροστά σου.

Όσο μεγαλύτερη η απόσταση, τόσο το καλύτερο

Στο Instagram Reel από τον μαραθώνιό σας στον κυκλικό κόμβο της Porte de Paris, σας βλέπουμε να τρέχετε με σανδάλια. Έχουμε την περιέργεια να μάθουμε…

Ας πούμε πως τα σανδάλια αποτελούν μέρος της διαδρομής μου. Πάντα με ενδιέφερε η λιτότητα. Τρέχω με αυτόν τον εξοπλισμό εδώ και χρόνια. Όταν άρχισα να μελετώ σε βάθος το τρέξιμο, ανακάλυψα αυτή την πρακτική μέσα από ένα άρθρο της «Clinique du Coureur». Έλεγε πως δεν χρειάζεται να περιμένεις είκοσι χρόνια τρεξίματος για να διορθώσεις ορισμένες στάσεις του σώματος και να δοκιμάσεις σανδάλια. Με έπεισε. Καθοριστική ήταν και η ανάγνωση του βιβλίου Born to run του Christopher McDougall. Σήμερα τρέχω με Panta sandals. Για την ιστορία, το καλοκαίρι επισκέφθηκα τον δημιουργό της μάρκας, κάνοντας Lille – Amsterdam, 300 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα με σανδάλια. Το εργαστήριό του βρίσκεται στο Haarlem.

Πέρα από την ηθική διάσταση, σας βοηθούν και στις επιδόσεις;

Στο δικό μου επίπεδο, νομίζω πως ναι! Έτρεξα τον πρώτο μου μαραθώνιο κάτω από τις 3 ώρες, το 2023, σε 2:58:18, φορώντας Monk Sandals, το πρώτο μου ζευγάρι. Ίσως με παπούτσια με πλάκα άνθρακα να μπορούσα να πάω πιο γρήγορα, αλλά έτσι είμαι πολύ ευχαριστημένος. Περήφανος, μάλιστα, που τρέχω μαραθώνιο με σανδάλια. Όπως όλοι, βέβαια, έτσι κι εγώ θέλω να κάνω τον καλύτερο δυνατό χρόνο όταν αγωνίζομαι. Το γεγονός ότι οι χρόνοι μου δεν είναι «χάλια» κάνει τον κόσμο να μιλάει και να σκέφτεται. Ξέρω ότι προκαλεί αντιδράσεις στο κοινό και στους δρομείς. Το τρέξιμο με σανδάλια είναι μια ξεχωριστή προσέγγιση. Πρέπει να προσαρμόσεις το πάτημά σου, να το κάνεις πιο ανάλαφρο και πιο σύντομο, αυξάνοντας τη συχνότητα. Χρειάζεται να διορθώσεις το μήκος του διασκελισμού, επειδή πατάς λιγότερο με τη φτέρνα. Το σώμα προσαρμόζεται γρήγορα. Και εδώ και πέντε χρόνια δεν έχω τραυματιστεί.

Στον πυρήνα του εγχειρήματος «la France en courant» βρίσκεται η ευαισθητοποίηση γύρω από τη λιτότητα;

Ναι, και τα σανδάλια είναι καλοί πρεσβευτές για να ξεκινήσει η συζήτηση. Κάνουν περίεργους όσους με συναντούν, ενώ το να τα φοράς έχει μεγαλύτερη δύναμη από το να μιλάς γι’ αυτά. Θέλω να φωνάξω σε όλο τον κόσμο τρέξτε με σανδάλια, όπως θέλω να φωνάξω σε όλο τον κόσμο μην παίρνετε το αεροπλάνο! Όμως το να προσπαθείς να «πουλήσεις» κάτι είναι συχνά αντιπαραγωγικό. Οι άνθρωποι κάνουν μόνοι τους τις ερωτήσεις τους. Εγώ είμαι εδώ για να φυτέψω έναν μικρό σπόρο και να ενθαρρύνω περιπέτειες χωρίς αριθμό συμμετοχής. Με το Dunkerque – Marseille, που φυσικά θα τρέξω με σανδάλια, στόχος μου είναι να δείξω πως η περιπέτεια δεν απαιτεί απαραίτητα να διασχίσεις τον πλανήτη με αεροπλάνο. Μου φαίνεται σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε πως δεν χρειάζεται να φύγουμε μακριά για να κάνουμε όμορφους αγώνες. Η περιπέτεια βρίσκεται έξω από την πόρτα μας. Μπορούμε να inventάρουμε τους δικούς μας κανόνες. Να ανοίξουμε έναν νέο δρόμο, γεμάτο ελευθερία. Προσοχή, δεν θέλω να κάνω κήρυγμα σε κανέναν. Όλοι παλεύουμε με τις αντιφάσεις μας. Είχα την τύχη να αγωνιστώ στο UTMB το 2024 και για μένα ήταν ένα σπουδαίο γεγονός, λόγω όλων όσων αντιπροσωπεύει. Παρ’ όλα αυτά, όταν βρίσκομαι εκεί, υπάρχουν πολλά πράγματα με τα οποία δεν ταυτίζομαι. Η εμπορική πλευρά, κυρίως…