Romane Lemière: «Η χαρά πριν από την επίδοση»

Romane, ποια ήταν η φιλοδοξία σας μέσα από αυτό το βιβλίο;

Ήθελα να βοηθήσω όλους τους δρομείς, κυρίως όμως τους αρχάριους, ώστε να έχουν όλες τις απαραίτητες συμβουλές για να ξεκινήσουν το τρέξιμο και να βρουν απαντήσεις σε κάθε απορία που μπορεί να προκύψει όταν μπαίνει κανείς σε αυτό το άθλημα.

Πώς αισθάνεστε σήμερα;

Σήμερα είμαι πολύ καλύτερα. Πέρασα δύσκολες στιγμές: έντονη ανορεξία, στη συνέχεια κατάθλιψη και έντονο κοινωνικό άγχος. Όλα αυτά δυσκόλεψαν τη συνέχιση των σπουδών μου και δεν ακολούθησα μια τυπική εκπαιδευτική πορεία. Όταν όμως κοιτάζω πίσω, χαίρομαι που τα κατάφερα και ξεπέρασα όλα αυτά. Επιτέλους, τα πράγματα έχουν μπει σε τάξη. Χρειάστηκε πολλή υπομονή.

Ακούω περισσότερο τον εαυτό μου απ’ ό,τι παλιότερα.

Ποια είναι τα τρία πράγματα που σας δίδαξε αυτή η πολύμηνη αποχή από το τρέξιμο;

Δεν θα σας κρύψω ότι στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο να διαχειριστώ αυτή την αναγκαστική αποχή λόγω τραυματισμού. Ήταν μάλιστα ένας από τους λόγους της κατάθλιψής μου, γιατί ο αθλητισμός ήταν η σανίδα σωτηρίας μου. Η μόνη κοινωνική μου δραστηριότητα ήταν το τρέξιμο. Όταν λοιπόν χρειάστηκε να σταματήσω, έπρεπε να μάθω να ζω ξανά διαφορετικά. Μου έκανε καλό να συνειδητοποιήσω ότι η ζωή δεν είναι μόνο αυτό. Το τρέξιμο παραμένει ένα άθλημα, τίποτα περισσότερο από χαρά.

Κρατάτε ημερολόγιο προπόνησης από το 2019. Πώς σας βοηθά;

Ο πρώτος μου προπονητής μου είχε ζητήσει να κρατάω ημερολόγιο και να σημειώνω όλα όσα ένιωθα. Όταν περνάω μια περίοδο αμφιβολίας ή άγχους, όταν έχω χάσει μια προπόνηση για παράδειγμα, με καθησυχάζει να το ανοίγω και να θυμάμαι ότι έχω πετύχει καλούς χρόνους ακόμη κι όταν έχασα προπονήσεις. Αυτό το ημερολόγιο μου επιτρέπει να κρατώ记录 της δουλειάς μου και, όταν χάνω την αυτοπεποίθησή μου, είναι ένας καλός τρόπος να βλέπω την πρόοδό μου.

© Victor Barcus

© Victor Barcus

© Victor Barcus

© Victor Barcus

Λέτε ότι σας εμπνέει η Anaïs Quemener. Γιατί;

Με ενέπνεε πάντα, ακόμη και πριν γίνει γνωστή. Τη γνώρισα σε έναν αγώνα όπου τερμάτισε ακριβώς μπροστά μου και τότε άρχισα να την παρακολουθώ στα social media. Εκεί έμαθα την ιστορία της με τον καρκίνο και την επιστροφή της στο υψηλότερο επίπεδο. Έβλεπα κάτι από τον εαυτό μου σε εκείνη: πέρασε πολύ δύσκολες φάσεις και κρατήθηκε από το τρέξιμο. Λατρεύω την ενέργεια που εκπέμπει και την ανθεκτικότητά της. Κι έπειτα, είναι και εξαιρετική δρομέας, οπότε είναι απολύτως φυσικό να με εμπνέει τόσο.

Είναι τα social media επιβλαβή για τη σωματική και ψυχική υγεία των δρομέων;

Όπως σε όλα, υπάρχει και η καλή και η κακή πλευρά. Από τη θετική πλευρά, τα social media είναι πραγματικό χρυσωρυχείο: βρίσκεις εκεί πολλές συμβουλές. Πρέπει όμως να κρατάς και τις αποστάσεις σου από όλο αυτό το περιεχόμενο, γιατί κάποια πράγματα μπορεί να σε κάνουν να νιώθεις ενοχές. Ξέρω ότι όταν βλέπω κοπέλες να τρέχουν κάθε μέρα και να πετυχαίνουν εκπληκτικούς χρόνους, αναπόφευκτα συγκρίνομαι και νιώθω άχρηστη. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε υπερπροπόνηση και, μερικές φορές, να ευνοήσει τους τραυματισμούς. Είναι δίκοπο μαχαίρι.

Ακριβώς γι’ αυτό, άλλαξε η εμπειρία του τραυματισμού σας την προσέγγισή σας στον λογαριασμό σας στο Instagram;

Ναι, άλλαξε. Νομίζω ότι παλιότερα είχα την τάση να προωθώ τη λογική «όλο και περισσότερο». Μου άρεσε να δείχνω ότι έτρεχα πολλά χιλιόμετρα και ότι έβαζα συνεχώς νέες προκλήσεις στον εαυτό μου. Σήμερα δεν θέλω πια να περνάω αυτό το μήνυμα. Έζησα τις συνέπειες όλων αυτών με τους τραυματισμούς και δεν θέλω καθόλου να προβάλλω αυτή την εικόνα στους ανθρώπους που με ακολουθούν. Πλέον θέλω να δείχνω τον αθλητισμό ως χαρά.

Τι έχει αλλάξει πλέον στον τρόπο με τον οποίο προπονείστε;

Ακούω περισσότερο τον εαυτό μου απ’ ό,τι παλιότερα. Παλιά ακολουθούσα το προπονητικό πλάνο μηχανικά: είτε πονούσα είτε όχι, είτε είχα διάθεση είτε όχι, έβγαινα για τρέξιμο. Σήμερα ακούω τον προπονητή μου και, μόλις νιώσω πόνο, κόβω ρυθμό. Τώρα τρέχω όταν το θέλω. Αυτός ο τρόπος μου ταιριάζει, γιατί αισθάνομαι καλύτερα και ψυχικά και σωματικά.

Αν έπρεπε να κρατήσουμε μία μόνο συμβουλή, ποια θα ήταν;

Θα έλεγα: «κάντε τα πράγματα από χαρά». Όταν ενεργούμε επειδή το θέλουμε, αυτό είναι το βασικό για να παραμένουμε σε επαφή με τον εαυτό μας.

Σε ποιους αγώνες σκοπεύετε να πάρετε μέρος;

Θα τρέξω το MCC, στις 25 Αυγούστου, στο UTMB. Είναι 40 χλμ. με λίγο πάνω από 2.000 μ. θετικής υψομετρικής. Είναι μεγάλη πρόκληση για μένα, πολύ διαφορετική από όσα συνηθίζω να κάνω, αλλά χαίρομαι που τη δοκιμάζω. Στη συνέχεια, θα ήθελα να επιστρέψω στην άσφαλτο: σκέφτομαι να τρέξω τα 20 km de Paris τον Οκτώβριο, το Marseille-Cassis στα τέλη Οκτωβρίου και, γιατί όχι, έναν μαραθώνιο αυτόν τον χειμώνα, για να επιστρέψω σε αυτή την απόσταση με λιγότερη πίεση από παλιά και περισσότερη χαρά.

Ποιο είναι το πρώτο άτομο στο οποίο χαρίσατε αυτό το βιβλίο;

Η μικρή μου αδελφή, γιατί με στηρίζει πάντα στα σχέδιά μου και την προπονώ κιόλας. Οπότε μου φάνηκε λογικό να της το χαρίσω πρώτη.

Με το « Mon Running plaisir avec Romane», η Romane Lemière υπογράφει ένα ειλικρινές και γεμάτο καλοσύνη βιβλίο, απόλυτα αντιπροσωπευτικό της ίδιας. Ανάμεσα σε πρακτικές συμβουλές και προσωπικές εξομολογήσεις, μας θυμίζει ότι το τρέξιμο δεν χρειάζεται να ταυτίζεται με την επίδοση πάση θυσία. Η διαδρομή της, σημαδεμένη από την ανθεκτικότητα, εμπνέει έναν διαφορετικό τρόπο να τρέχουμε: πιο ελεύθερο, πιο ήπιο, πιο χαρούμενο. Ένα πολύτιμο ανάγνωσμα για όσους θέλουν να ξαναβάλουν τη χαρά στο επίκεντρο κάθε τους βήματος.

➜ Mon running plaisir avec Romane, Editions Leduc, Μάρτιος 2025, 19,90€