Επιτρέπεται να φτύνεις στους αγώνες;

Ας σηκώσει το χέρι όποιος δρομέας δεν έχει νιώσει ποτέ την επιτακτική ανάγκη να αποβάλει τα σάλια και τις βλέννες από το στόμα του ενώ τρέχει. Εκ πρώτης όψεως, η συνήθεια αυτή μπορεί να φαίνεται απωθητική. Όποιος όμως ασχολείται συστηματικά με το τρέξιμο είναι λίγο έως πολύ εξοικειωμένος μαζί της. Όταν οι δρομείς φτύνουν, δεν το κάνουν για να επιδείξουν σκόπιμα αντικοινωνική συμπεριφορά ή τη δυσαρέσκειά τους. Όχι, πρόκειται για μια καθαρά φυσιολογική αντίδραση που εκδηλώνεται συχνά μέσα στην ένταση της προσπάθειας.

Από πού προέρχονται οι βλέννες 

Καταρχάς, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι βλέννες αποτελούνται από νερό, ανόργανα άλατα, πρωτεΐνες και κύτταρα του ανοσοποιητικού. Προστατεύουν τις αεροφόρες οδούς και παγιδεύουν οτιδήποτε ανεπιθύμητο. Όταν συσσωρεύονται, προκαλούν ενόχληση και η ανάγκη αποβολής τους γίνεται όλο και πιο έντονη. Κατά τη διάρκεια της σωματικής άσκησης, ο βλεννογόνος που επενδύει τους βρόγχους παράγει περισσότερη βρογχική βλέννα. Τα πτύελα που συγκεντρώνονται στο στόμα των δρομέων είναι ένα κολλώδες συσσωμάτωμα εκκρίσεων από τους βρόγχους ή την τραχεία. Οι γιατροί συνιστούν να μην καταπίνουμε αυτά τα πτύελα, ώστε να μην εισάγονται στο πεπτικό σύστημα παθογόνοι μικροοργανισμοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να προκαλέσουν εντερικές διαταραχές. Ενστικτωδώς, οι δρομείς τα αποβάλλουν με περισσότερη ή λιγότερη κομψότητα, για να αναπνέουν καλύτερα. Μερικές φορές δεν το αντιλαμβάνονται καν, ειδικά όταν έχουν τα μάτια τους καρφωμένα στο χρονόμετρο.

Μια απαγόρευση από το… 1942

Κι όμως, παρότι αυτή η συμπεριφορά είναι ευρέως αποδεκτή στην κοινότητα των δρομέων, παραμένει απολύτως απαγορευμένη. Η σχετική νομοθεσία είναι παλιά και χρονολογείται από τις 22 Μαρτίου 1942, επί καθεστώτος του Βισύ, σε μια εποχή που η φυματίωση βρισκόταν σε έξαρση. Ένα δεύτερο διάταγμα την τροποποίησε το 1992 και ορίζει ότι είναι «απαγορεύεται σε οποιοδήποτε πρόσωπο να φτύνει οπουδήποτε αλλού εκτός από τα πτυελοδοχεία που έχουν τοποθετηθεί για τον σκοπό αυτό». Η παράβαση επισύρει πρόστιμο από 68 έως 135 €. Ένα απλό τρέξιμο μπορεί να κοστίσει ακριβά.

Αν γυρίσουμε λίγα χρόνια πίσω, στην περίοδο της υγειονομικής κρίσης, τα πτύελα των joggers είχαν επίσης μπει στο στόχαστρο. Θυμάστε ότι τα φτυσίματα και τα σταγονίδια θεωρούνταν πιθανοί φορείς μετάδοσης του κορονοϊού. Ορισμένοι δήμοι, όπως το Le Raincy στο Seine-Saint-Denis και το Marcq-en-Barœul στον Βορρά, είχαν εκδώσει δημοτικές αποφάσεις για την επιβολή προστίμων σε όσους έφτυναν σε δημόσιους χώρους, μεταξύ άλλων και σε δρομείς.

Καμία αναφορά στους κανονισμούς των αγώνων

Στους επίσημους αγώνες που διεξάγονται σε δημόσιο χώρο, το φτύσιμο απαγορεύεται, όμως στην πράξη σπάνια θα δούμε την αστυνομία να σταματά έναν δρομέα γι’ αυτόν τον λόγο. Στους κανονισμούς των αγώνων αναφέρεται συνήθως ότι οι συμμετέχοντες πρέπει να μαζεύουν τα απορρίμματά τους από τη διαδρομή, αλλά δεν υπάρχει καμία ειδική μνεία στο φτύσιμο. Εδώ ισχύει ο κοινός νους. Αν αποφεύγετε να εκτοξεύετε τη βλέννα στο πρόσωπο άλλου δρομέα, μάλλον δεν θα αντιμετωπίσετε πρόβλημα.

Παρότι το φτύσιμο κατά το τρέξιμο είναι μια φυσιολογική και σχεδόν ενστικτώδης αντίδραση για πολλούς δρομείς, εξακολουθεί να διέπεται από έναν ξεχασμένο αλλά ακόμη σε ισχύ νόμο. Στην πράξη, η απαγόρευση σπάνια εφαρμόζεται κατά γράμμα, ειδικά στο πλαίσιο ενός αγώνα δρόμου. Ο κοινός νους και ο σεβασμός προς τους υπόλοιπους συμμετέχοντες πρέπει όμως να έχουν τον πρώτο λόγο. Αν λοιπόν χρειαστεί να αποβάλετε τις βλέννες σας κατά την προσπάθεια, κάντε το διακριτικά… και κυρίως, μην σημαδέψετε τον δρομέα που τρέχει πίσω σας.

✓ Το ημερολόγιο των μαραθωνίων