Ο μύθος της μπύρας μετά τον μαραθώνιο

«Στα χείλη κιόλας αυτός ο αφρώδης χρυσός, η δροσιά ενισχυμένη από τον αφρό, κι ύστερα αργά στον ουρανίσκο η ευτυχία, διακριτικά πικρή. (…) Η άμεση ευεξία που συνοδεύεται από έναν αναστεναγμό, ένα κλικ της γλώσσας ή μια σιωπή αντάξιά τους. Η απατηλή αίσθηση μιας απόλαυσης που ανοίγεται στο άπειρο.» Ο Philippe Delerm περιγράφει υπέροχα αυτή την πρώτη γουλιά μπύρας, την οποία ονειρευόμαστε καμιά φορά στη διάρκεια του αγώνα και λαχταράμε μόλις περάσουμε τη γραμμή του τερματισμού. Για τον δρομέα μεγάλων αποστάσεων, η μπύρα έχει κάτι το μαγικό: συμβολίζει ταυτόχρονα το τέλος της προσπάθειας και την ανταμοιβή μετά τον αγώνα, την ανακούφιση και την απόλυτη απουσία ενοχής. Ποιος θα νιώσει ενοχές πίνοντας μια μικρή μπύρα αφού έχει τρέξει πάνω από 40 χιλιόμετρα στο όριο; Η μπύρα είναι κοινός παρονομαστής σε πολλά αθλήματα, συνοδός των τρίτων ημιχρόνων και των μεταγωνιστικών συναντήσεων με φίλους. Ο μύθος λέει μάλιστα ότι το ποτό με βάση τον λυκίσκο βοηθά την αποκατάσταση… Είναι όμως πράγματι συμβατή η μπύρα με τον αθλητισμό;

Μπύρα για αποκατάσταση… αλήθεια;

Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συζητάμε, πρέπει να γυρίσουμε πίσω, στη διαδικασία παρασκευής της μπύρας, πολύ πριν φτάσει εντυπωσιακά στο ποτήρι μας. Για την παραγωγή της χρειάζονται αρκετά συστατικά: νερό, βύνη, που προέρχεται από δημητριακά, συνήθως κριθάρι, σιτάρι ή σίκαλη, λυκίσκος και μαγιές, για την αλκοολική ζύμωση. Αφήνουμε στην άκρη τις πρόσθετες ύλες που χρησιμοποιούν ορισμένοι και έχουν ελάχιστη σχέση με την πραγματική craft μπύρα που υπερασπίζονται οι purists. Αφού συγκεντρωθούν όλα τα συστατικά, ακολουθούν πέντε στάδια:

• Η πολτοποίηση των δημητριακών σε ζεστό νερό, που μετατρέπει το άμυλο των κόκκων σε σάκχαρα, και στη συνέχεια η παραγωγή του γλεύκους, στο οποίο προστίθεται ο λυκίσκος·

• Η ζύμωση σε δεξαμενή με μαγιές, ώστε τα σάκχαρα να μετατραπούν σε αλκοόλ και διοξείδιο του άνθρακα

• Η μεταφορά σε δεξαμενή ωρίμανσης για να τελειοποιηθεί η μπύρα

• Το φιλτράρισμα, ώστε να προκύψει ένα «καθαρό» υγρό

• Η εμφιάλωση ή η συσκευασία σε κουτάκια και βαρέλια

© Δύο finishers της διοργάνωσης adidas 10K Paris του 2025 © ASO

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι η μπύρα περιέχει przede wszystkim υδατάνθρακες, και πιο συγκεκριμένα μαλτόζη. Μετά από μια αθλητική προσπάθεια, η αναπλήρωση των αποθεμάτων γλυκογόνου είναι απαραίτητη, αφού η άσκηση τα έχει εξαντλήσει. Ένας πόντος υπέρ της μπύρας!

Καθώς προέρχεται από δημητριακά, η μπύρα περιέχει ορισμένες βιταμίνες και μέταλλα: B6, B12, μαγνήσιο, κάλιο και αμινοξέα. Ωστόσο, αυτά τα στοιχεία, που είναι σημαντικά στη φάση της αποκατάστασης μετά την προσπάθεια, υπάρχουν σε πολύ μικρές ποσότητες και προφανώς μπορούμε να τα βρούμε εύκολα σε πολλές άλλες τροφές. Είναι λίγο σαν εκείνους που δικαιολογούν την κατανάλωση κρασιού υποστηρίζοντας ότι περιέχει πολυφαινόλες και συμβάλλει στην καρδιαγγειακή υγεία… Θα δώσουμε λοιπόν μισό πόντο στη μπύρα, χωρίς λογοπαίγνιο, μόνο και μόνο για να της αναγνωρίσουμε κάποιες αρετές.

➜ Διαβάστε το άρθρο μας: «Η playlist του μαραθωνοδρόμου»

Το αλκοόλ, ένας ύπουλος σύμμαχος

Όσο γευστική κι αν είναι και όσο θεϊκή μοιάζει η πρώτη γουλιά μετά τον αγώνα, η μπύρα παραμένει прежде απ’ όλα ένα αλκοολούχο ποτό. Οι κοινωνίες μας αντιμετωπίζουν το αλκοόλ ως αναπόσπαστο κομμάτι της γιορτής και της παρέας, ενώ όσοι προτιμούν soft drinks συχνά δέχονται περίεργα βλέμματα. Κι όμως, ειδικά στην αθλητική κοινότητα, οι νοοτροπίες θα είχαν κάθε λόγο να αλλάξουν, γιατί το αλκοόλ απέχει πολύ από το να είναι φίλος του αθλητή.

Σε αντίθεση με όσα πιστεύουμε, η μπύρα αφυδατώνει. Το ότι παρασκευάζεται με βάση το νερό δεν σημαίνει ότι καλύπτει τις ανάγκες ενός αθλητή που έχει ιδρώσει επί ώρες! Γενικότερα, το αλκοόλ προκαλεί αφυδάτωση, επειδή επηρεάζει την αντιδιουρητική ορμόνη, τη βαζοπρεσίνη, η οποία εμποδίζει την επαναρρόφηση του νερού στους νεφρούς και αυξάνει τη διούρηση. Επιπλέον, ο λυκίσκος διεγείρει τη νεφρική λειτουργία, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την παραγωγή και την αποβολή ούρων. Ποιος δεν έχει παρατηρήσει ότι τα ούρα είναι άφθονα και ανοιχτόχρωμα μετά από μια μπύρα; Το αλκοόλ αποβάλλεται επίσης από το ήπαρ, το οποίο έχει ήδη επιβαρυνθεί από την έντονη προσπάθεια. Στη διάρκεια του αγώνα, οι μύες παράγουν κατάλοιπα που πρέπει να διαχειριστεί το ήπαρ, ενώ παράλληλα συμβάλλει στη διατήρηση της γλυκόζης στο αίμα. Με άλλα λόγια, το όργανο αυτό δεν περνά και τις καλύτερες στιγμές του σε έναν μαραθώνιο, πόσο μάλλον όταν το αίμα κατευθύνεται κατά προτεραιότητα στους μύες. Μετά την προσπάθεια, το ήπαρ αξίζει κάθε φροντίδα και είναι προφανές ότι μια δόση αλκοόλ δεν πρόκειται να το βοηθήσει!

Τέλος, το ανθρακικό της μπύρας μπορεί να διαταράξει το πεπτικό σύστημα, το οποίο έχει ήδη δοκιμαστεί σκληρά από την προσπάθεια αντοχής, με την αφυδάτωση, την ασυνήθιστη πρόσληψη τροφής, ιδίως πολύ συμπυκνωμένων ενεργειακών προϊόντων, αλλά και τους κραδασμούς από τις επαναλαμβανόμενες προσκρούσεις στο έδαφος. Και τι γίνεται με τα ανθρακούχα νερά που συστήνονται στην αποκατάσταση; Συχνά είναι χρήσιμα επειδή είναι πλούσια σε μέταλλα, γεγονός που συμβάλλει στην αναπλήρωση των αποθεμάτων μετά τη σωματική προσπάθεια. Δεν είναι τόσο το ανθρακικό όσο η περιεκτικότητά τους σε μέταλλα που βοηθά την αποκατάσταση μετά την άσκηση. Με λίγα λόγια, οι φυσαλίδες της μπύρας δεν σας βοηθούν να ανακάμψετε!

Η μπύρα ως φίλη του μαραθωνοδρόμου δεν είναι παρά ένας μύθος, τόσο ανθεκτικός όσο τα σκληραγωγημένα πέλματα ενός δρομέα μεγάλων αποστάσεων. Πέρα από την άμεση απόλαυση που προσφέρει, δεν συνιστάται σε καμία περίπτωση μετά από σωματική προσπάθεια. Μια εναλλακτική είναι να επιλέξετε μια μπύρα χωρίς αλκοόλ, με περιεκτικότητα κάτω από 1,2%, που προσφέρει εξίσου μεγάλη ικανοποίηση με την «κανονική», χωρίς τα μειονεκτήματά της. Κι αν μπορείτε να αποχωριστείτε τη μικρή μπύρα στον τερματισμό, προτιμήστε ένα καλό, παλιομοδίτικο μπουκάλι νερό: ακόμη δεν έχουμε βρει κάτι καλύτερο για να ξεδιψάσουμε και να ενυδατωθούμε!