Οι 5 μαραθώνιοι που ανοίγουν την πόρτα μόνο στους λίγους

1. The Barkley Marathons (Τενεσί, Ηνωμένες Πολιτείες)

Ας ξεκινήσουμε με έναν αγώνα υψηλού κύρους και μοναδικό στο είδος του. Έναν πραγματικό θρύλο στον χώρο του ultra-trail. Με την ώθηση του δημιουργού του, ιδιοφυΐα ή διεστραμμένου, ανάλογα με την άποψη, Gary Cantrell, ο αγώνας επιχειρείται κάθε χρόνο από περίπου σαράντα δρομείς, επιλεγμένους για τις ικανότητές τους. Από το 1986, ο Lazarus Lake, όπως είναι το παρατσούκλι του Gary Cantrell, κάνει ό,τι μπορεί για να προσφέρει στους ελάχιστους συμμετέχοντες έναν πραγματικό εφιάλτη… Από την ίδρυση του αγώνα έχουν καταγραφεί μόλις 15 τερματισμοί. Το 2024, η Jasmin Paris έγινε η πρώτη γυναίκα που ολοκλήρωσε τον αγώνα, ο οποίος έχει εξαιρετικά αυστηρά χρονικά όρια. Ίσως να «παρακινήθηκε» από αυτό το βίντεο του 2015, στο οποίο ο Gary διατυπώνει αυτό που παρουσιάζει ως «γεγονός»: «απλώς δεν είναι αρκετά δυνατές για να το κάνουν». Η Jasmin το έκανε, δίνοντας στον Lazarus την ευκαιρία να εμφανιστεί λίγο λιγότερο μισογύνης και οπισθοδρομικός…

Για την ιστορία, ο αγώνας καλύπτει 160,9 χλμ. και περιλαμβάνει… από 18.000 έως 24.000 μέτρα θετικής υψομετρικής, ανάλογα με τη διοργάνωση! Αριθμοί πραγματικά ιλιγγιώδεις, που ξεπερνούν κάθε τρελή αναφορά που γνωρίζουμε. Η απόσταση μοιράζεται σε πέντε γύρους, οι οποίοι πρέπει να ολοκληρωθούν σε 60 ώρες το πολύ, δηλαδή κατά μέσο όρο 12 ώρες ανά γύρο. Οι δρομείς δεν έχουν καμία υποστήριξη και πρέπει να βασιστούν αποκλειστικά στον χάρτη και την πυξίδα τους για να προσανατολιστούν, καθώς GPS και υψόμετρα απαγορεύονται… Α, παραλίγο να το ξεχάσουμε: η διαδρομή δεν είναι σηματοδοτημένη. Σε πολλές διοργανώσεις δεν υπάρχει ούτε ένας τερματισμός! Είναι απλό: πριν από το 1994 κανείς δεν είχε ολοκληρώσει τον αγώνα. Εντάξει, ας σταματήσουμε εδώ τη σφαγή και ας δεχτούμε πρόθυμα ότι ο αγώνας είναι αποκλειστικός. Ευχαριστούμε, Gary!

2. North Pole Marathon (Σπίτσμπεργκεν, Νορβηγία / Βόρειος Πόλος)

Ο North Pole Marathon είναι μία από τις πιο αποκλειστικές, και αμφιλεγόμενες, διοργανώσεις στον κόσμο του τρεξίματος. Αρκεί να επισκεφθεί κανείς την ιστοσελίδα του αγώνα για να βρεθεί μπροστά σε μια δοκιμασία, αν είναι ευαίσθητος σε ορισμένες αξίες. Γιατί το να τρέχεις πάνω σε θαλάσσιο πάγο, με θερμοκρασίες που πέφτουν κάτω από τους -30°C, αποτελεί αναμφίβολα αθλητικό κατόρθωμα, δυσκολεύεται όμως κανείς να δει σε αυτό το μέλλον του τρεξίματος. Η τήξη των πάγων είναι δεδομένη. Δεν υπάρχει κάτι παιδιάστικο στο να πηγαίνει κανείς να τρέξει στον Βόρειο Πόλο μόνο και μόνο για τη φωτογραφία; Εδώ αγγίζουμε τα ηθικά ζητήματα γύρω από την ανάβαση στο Έβερεστ, το οποίο λεηλατούν όλο και περισσότερο εξερευνητές που κυνηγούν τη δόξα. Μεταξύ των πτήσεων με ελικόπτερο και των επιπτώσεων σε ένα ευάλωτο περιβάλλον, ο αγώνας εγείρει προφανή ηθικά ερωτήματα: έχει ακόμη θέση μια τέτοια διοργάνωση στην εποχή της κλιματικής αλλαγής; Χρειάζεται να χωράνε όλα στον κόσμο, αλλά εδώ… Αναμφίβολα η εμπειρία πρέπει να είναι αξέχαστη, όμως το τίμημα είναι υψηλό. Μεταφορικά για τον πλανήτη, αλλά και κυριολεκτικά για τους συμμετέχοντες!

3. Antarctic Ice Marathon (Ανταρκτική)

Ο Antarctic Ice Marathon είναι ο δίδυμος αδελφός του North Pole Marathon, αλλά σε ένα ακόμη πιο αφιλόξενο σκηνικό: ισχυροί άνεμοι, απόλυτη απομόνωση και ένα τοπίο πάγου που εκτείνεται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Στην ιστοσελίδα του διοργανωτή μπορεί κανείς να απολαύσει τις υπέροχες εικόνες που προσφέρει ο αγώνας. Με μόλις περίπου πενήντα δρομείς κάθε χρόνο, είναι ένας από τους πιο κλειστούς μαραθωνίους στον κόσμο. Δυστυχώς, τα ερωτήματα γύρω από μια τέτοια διοργάνωση είναι πολλά, καθώς απαιτεί cargo πτήσεις και βαριά υλικοτεχνική υποστήριξη στην καρδιά της λευκής ηπείρου. Όπως στον Βόρειο Πόλο ή στο Έβερεστ, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα μεγάλο παράδοξο: άνθρωποι που αγαπούν τη φύση προσφέρουν στον εαυτό τους μια μοναδική πρόκληση… όχι όμως ιδιαίτερα βιώσιμη. Ας ελπίσουμε οι πρωτοπόροι να παραμείνουν πρωτοπόροι. Κι ας είναι αυτό το τίμημα για εμάς.

4. Great Wall Marathon / ιδιωτική διοργάνωση (Κίνα)

Ο Great Wall Marathon στην κανονική του μορφή προσελκύει χιλιάδες δρομείς, υπάρχει όμως και μια «ιδιωτική» εκδοχή, προορισμένη για μια χούφτα προνομιούχων, συχνά διασημοτήτων. Πολύ μακριά, πάρα πολύ μακριά από τη λαϊκή Κίνα… Και από τους χιλιάδες συμμετέχοντες αυτού του prestigieux μαραθωνίου. Για να αποκτήσει κανείς πρόσβαση στον «VIP» αγώνα, πρέπει πρώτα να έχει τη χορηγία ενός δρομέα που έχει συμμετάσχει σε προηγούμενη διοργάνωση. Οι παροχές κατά τη διάρκεια του αγώνα είναι υψηλού επιπέδου και απευθύνονται σε κοινό εξοικειωμένο με τη χλιδή. Η τιμή εισόδου δεν λέγεται εύκολα: οι φήμες μιλούν για αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Ονειρεύονται άραγε οι δρομείς αυτή τη σπανιότητα; Μάλλον όχι. Ο συγκεκριμένος μαραθώνιος θέτει ένα άλλο ερώτημα: άραγε η επίδειξη πλούτου εξακολουθεί να γοητεύει; Εκτός αν, για τους διοργανωτές αυτής της πολυτελούς εκδοχής, πρόκειται απλώς για έναν διαφορετικό τρόπο να αντιλαμβάνονται τη διάχυση του πλούτου στην οικονομία.

5. The Sealand Marathon (Πριγκιπάτο του Sealand)

Για το τέλος, επιβιβαζόμαστε στη φουρτουνιασμένη Βόρεια Θάλασσα με προορισμό την Αγγλία. Μερικά ναυτικά μίλια από την ακτή, απέναντι από το Ipswich, βρίσκεται μια παλιά στρατιωτική υπεράκτια πλατφόρμα. Δεν τη λες ακριβώς παραδεισένιο νησί… Κι όμως, το 1967 αυτή η κατασκευή στη θάλασσα προσαρτήθηκε από τον Paddy Bates, ο οποίος την ανακήρυξε σε έθνος! Το Πριγκιπάτο του Sealand δεν αναγνωρίζεται από τη διεθνή κοινότητα, προσφέρει όμως υπηκοότητα σε όποιον το επιθυμεί, φυσικά έναντι αμοιβής. Ένας άνθρωπος γοητεύτηκε από αυτό το κομμάτι μετάλλου πάνω στο νερό. Ο Simon Messenger, μεγάλος λάτρης του τρεξίματος και συγγραφέας του blog Around the world in 80 runs, έβαλε το 2015 στον εαυτό του την πρόκληση να τρέξει έναν ημιμαραθώνιο στο Sealand, με τη στήριξη του πρίγκιπα-αντιβασιλέα Michael Bates, γιου του Paddy Bates, ο οποίος πέθανε το 2012. Αφήνουμε στη φαντασία σας το πώς είναι να τρέχεις πάνω σε μια πλατφόρμα στο μέγεθος ενός γηπέδου τένις, στη μέση της Βόρειας Θάλασσας, που δεν φημίζεται ακριβώς για τη φιλοξενία της. Charming; So British 🇬🇧.