De 20 km van Parijs blijft na 47 edities onverminderd populair

Om 8.50 uur gaven de 82 para-atleten, badend in de warme ochtendzon, het startschot voor de festiviteiten. Ze vertrokken vanaf het noordelijke uiteinde van de Pont d’Iéna. Tien minuten later volgde een honderdtal eliteatleten, vastbesloten om als eersten de finish bij de Champ-de-Mars te bereiken. Daarna vertrokken meer dan zestig startgolven van ongeveer 500 lopers, telkens met twee minuten ertussen. Zo bleef het parcours vlot doorstromen en kon iedereen onder de beste omstandigheden genieten van de route of voluit gaan. Wie dat wilde, kon de wedstrijd bovendien tussen 8.30 en 10.30 uur live volgen via Ici Paris Île-de-France en de Facebookpagina’s van onze collega’s van Stadion, France 3 Paris Île-de-France en Vredestein 20 km de Paris. Meer dan 1.200 vrijwilligers hielpen mee om het evenement in goede banen te leiden.

Geen halve marathon, wel al 47 jaar een enorm succes

Al in mei was de inschrijving volzet. Die populariteit was er al vanaf de oprichting in 1979 en valt door verschillende factoren te verklaren. «Eenvoud en gezelligheid staan centraal in deze wedstrijd. Ons hele team zet zich in om alles vlot te laten verlopen», vertelt Benoît César, die al negen jaar wedstrijdleider is. Bij de start van het evenement, dat georganiseerd werd door de ASCAIR (Association Sportive et Culturelle de l’Air) en olympisch zilverenmedaillewinnaar op de 1500 meter in Rome 1960 Michel Jazy, liepen al zo’n 8.000 deelnemers door de straten en vooral over de Parijse trottoirs. Ze kwamen voor een parcours langs de architecturale hoogtepunten van de hoofdstad.

Ook de datum heeft rechtstreeks invloed op het aantal inschrijvingen. «Het is de perfecte periode om de benen weer op gang te brengen. In oktober zijn de temperaturen aangenamer dan tijdens de halve marathon van Parijs in maart», zegt een medewerker van de financiële directie van de SNCF. De afstand kan dan weer een drempel vormen: ze is lang, maar komt ook dicht in de buurt van een halve marathon zonder die afstand helemaal te halen. «Eerlijk gezegd merk je het verschil niet. Als je je halve marathonreferentie kent, trek je er gewoon vijf minuten af. En op het einde ben je blij dat er een kilometer minder op zit», vertrouwt zijn collega toe.

Mathilde Sénéchal, de Franse marathonkampioene van 2025, werd zondag zesde tijdens alweer haar zoveelste deelname en vult aan: «Het is altijd fijn om bij kilometer 19 te beseffen dat er nog maar één kilometer te gaan is». Florian Carvalho, twee weken eerder al op het podium van Paris–Versailles, maakte zich daar weinig zorgen over: «Het zit vooral tussen de oren, de inspanning blijft vergelijkbaar met die van een halve marathon. Iedereen kan zichzelf testen en zien waar hij staat. De dichtheid is uitzonderlijk: ik finishte ongeveer in 1.02 uur, ver van de kopgroep, met heel wat Fransen voor me!»

Een parcours als een ansichtkaart blijft verleiden

Het huidige parcours werd officieel in 2002, toen de FFA het had opgemeten en goedgekeurd. De vroegere records worden daarom niet erkend. Een geluk bij een ongeluk: de steile start van het oude parcours was niet ideaal voor deelnemers die een scherpe tijd wilden neerzetten. In 2016 besloot de vereniging, die verderging als de Club des 20 km de Paris, een organisatie die zich uitsluitend bezighoudt met het beheer en de organisatie van het evenement, de route sneller te maken met behoud van het koninklijke decor. De passage via de Trocadéro en de vals platte klim verdwenen. Lopers volgen nu de kades op de rechteroever, gaan via de Avenue Marceau naar de Étoile, dalen af richting het Bois de Boulogne en ronden hun lange zondagstraining af op de Champ-de-Mars, vlak bij de beroemde Eiffeltoren. De hele wijk vormt tijdens de wedstrijd een decor dat volledig in het teken staat van de race. Historisch? Absoluut.

«Dit is al minstens tien jaar mijn favoriete wedstrijd!», roept vaste deelneemster Cécilia Buffeteau, die finishte in 1:24:51. «Nog vóór mijn eerste halve marathon liep ik deze wedstrijd al! Het parcours is prachtig, net als het seizoen, en elk jaar schijnt de zon. De route loopt ondanks de tunnels lekker door en de organisatie is top: je staat niet te wachten in de startvakken. Tijdens de halve marathon van Parijs regent het, is het koud en is het parcours minder wauw. Die wedstrijd heeft minder prestige en er is veel minder animatie.»

Van start tot finish een zinderende sfeer

De supporters waren de hele ochtend massaal aanwezig: ze trommelden op de dranghekken, riepen, moedigden aan, draaiden muziek en hielden de ene na de andere originele spandoek omhoog. Sommige toeschouwers renden zelfs van het ene punt naar het andere om hun favorieten zo dicht mogelijk aan te moedigen. Célia Tabet, vierde in de wedstrijd, vertelt: «Ik ben van begin tot eind wakker gebleven, want bij elke passage stonden mensen aan te moedigen!» Mathilde Sénéchal, die net als Tabet door Puma wordt gesponsord, voegt toe: «We liepen nooit alleen en dat helpt om de hele wedstrijd geconcentreerd te blijven».

De energieke eerste Franse van de Marathon de Paris 2025, Lorena Méninguan, was al even enthousiast: «Ik had een paar kleine ongelukjes, dus ik moest even stoppen (lacht). Mijn tijd was iets minder goed dan vorig jaar, maar mijn tempo’s waren beter! Zodra je aan de kades komt, geeft de sfeer je ongelooflijk veel energie!» Ook Anaïs Quemener, tiende in 1:09:15, bevestigt dat: «Al die aanmoedigingen geven je een boost. Ik heb me ermee gevoed, net als met Ta-gels! Ik zag wat op tegen de start, want daar wordt het altijd wat dringen. Uiteindelijk finishte ik zelfs iets sneller dan ik had verwacht!»

Die gedrevenheid trekt lopers uit heel Frankrijk aan, zoals de loopster uit Amiens Élodie Bellettre, die het evenement ondanks een moeilijke week niet wilde missen: «Ik stond op het punt naar het ziekenhuis te gaan, zo uitgeput was ik door covid. Dinsdag heb ik niet gelopen, ik heb rust genomen en ben daarna rustig herbegonnen. Deze wedstrijd is echt waanzinnig! Ik ben er dol op en raad hem iedereen aan.» Ook Florian Carvalho, recent derde in Paris–Versailles, gebruikte de sfeer voor zijn lange duurloop van de week: «Ik kwam met een ander doel. Het was eerder een kwalitatieve duurloop ter voorbereiding op de Europese kampioenschappen veldlopen (Lagao, Portugal, 14 december). Je kunt niet tegelijk duizend doelen nastreven, zeker niet op mijn leeftijd. Maar hoe dan ook, het was een mooie lange training.»

Dit is al minstens tien jaar mijn favoriete wedstrijd! Nog vóór mijn eerste halve marathon liep ik deze wedstrijd al! Het parcours is prachtig, net als het seizoen, en elk jaar schijnt de zon.

Een indrukwekkend aantal para-atleten

De 47e editie van de 20 km van Parijs trok een uitzonderlijk aantal para-atleten. In totaal stonden 82 atleten aan de start. Onder hen warmden 16 rolstoelracers, onder wie 8 eliteatleten, zich vanaf het ochtendgloren op voor hun start om precies 8.50 uur. Onder de deelnemers waren verschillende grote namen, onder wie Thiebaut Daurat, vicewereldkampioen op de 5000 meter. Hij won nipt voor Julien Casoli, zesvoudig winnaar van de marathon van Parijs, en andere atleten uit heel Europa. De winnaar, die vanuit de Gers naar Parijs was gekomen, pakte de zege in 47:56 en kende een woelige nacht: «Ze waren mijn voorwiel kwijtgeraakt op de luchthaven! Ik heb de hele nacht niet geslapen. Gelukkig leende een vriend me op het laatste moment een wiel. Tijdens de wedstrijd kwam mijn wiel los, ik moest het twee keer vastzetten en daarna het gat weer dichtrijden».

Het eliteveld bestond uit vijf mannen en drie vrouwen, een bevestiging van de internationale uitstraling van de wedstrijd. Bij de vrouwen domineerde de Ierse Shauna Bocquet, achtste op de 5000 meter tijdens de Paralympische Spelen in Parijs. Ze bleef de Italiaanse Rita Cuccuru, winnares van de Marathon de Paris 2024, en de Française Nadège Monchalin voor. Ook de Parijse kasseien verdienen een speciale vermelding: charmant, maar genadeloos voor rolstoelen die bijna 35 km/u halen.

De categorie para-atleten omvatte daarnaast 17 staande atleten en 24 blinde lopers met een begeleider. Onder hen was Clément Gass, een boegbeeld van de aangepaste sport. Verschillende slechtziende deelnemers, begeleid door vrijwilligers, waren enthousiast over de ervaring, die velen jaar na jaar herhalen. Zo ook Arthur Le Compte du Colombier, die voor de vierde keer aan de start stond: «Deze keer heb ik wat meer veren gelaten, maar de organisatie wordt beter en alles verloopt vlotter! Bovendien krijgt de begeleider hier een gratis startnummer». Ramos Martins loopt dan weer «voor het plezier», samen met Marie Tempe, die hij via de vereniging Courir en duo leerde kennen. «Om hem mee te nemen in al zijn waardeloze uitdagingen en plezier te maken». «De organisatie is ongelooflijk. We waren tien minuten te vroeg en hadden zelfs aparte kleedkamers en toiletten», zegt ze.

De sinds zijn geboorte blinde Clément Gass, een 38-jarige statistisch ingenieur, was in 2019 in Cernay-la-Ville in de Yvelines goed voor het wereldrecord op de marathon voor een blinde loper zonder begeleiding: 4:04. Als echte liefhebber liep hij tot 250 kilometer per week in de Vogezen, waar hij vaak alleen trainde. Voor hem is hardlopen altijd de enige sport geweest die hem volledige vrijheid biedt. In 2015 ontwikkelde hij een aangepaste gps-app waarmee hij zonder begeleider zijn weg kan vinden. Die app gebruikte hij zondag, samen met een lichte maar verstevigde witte stok om obstakels en mensen te vermijden. Zo liep hij een knappe tijd van 1:38:01. Voor de start mikte hij op minder dan twee uur. Respect.

Tot slot werden ongeveer veertig joëlettes geteld, waaronder twee teams die door de organisatie waren samengesteld. Léonie Cheney, 14 jaar, beleefde deze ervaring dankzij haar vereniging Halar Que Cau (Gascognisch voor ‘Vooruit, je moet verder’), die uit Bayonne was gekomen: «Het was geweldig! Ik heb heel veel foto’s genomen en naar mijn vriendinnen gestuurd». De vereniging werd voor Léonie opgericht en geeft mensen met een handicap of beperkte mobiliteit de kans om aan wedstrijden deel te nemen. «We wilden samen met haar een mooi moment beleven, Parijs ontdekken en ervan genieten. We hebben altijd geweldige momenten samen», vertelt Pierre-François Lassalle, duwer en lid van de vereniging.

Ook À pas de géant pour Maya nam met twee teams deel. De organisatie telt ongeveer honderd lopers en organiseert jaarlijks een tiental wedstrijden, waaraan 20 tot 30 mensen met een handicap kunnen deelnemen. «Fysiek iets zwaarder, maar mentaal gemakkelijker. Het is mooi om tijd te geven en deze momenten te delen. Twee derde van de Fransen heeft al eens aan een wedstrijd meegedaan… waarom zij niet?», vraagt Léopold Domange, een begeleider van de vereniging, zich af.

© STADION-ACTU

Nieuw bevoorradingssysteem verdeelt de meningen

Het nieuwe systeem bij de waterposten heeft de elites noch de recreanten volledig overtuigd, maar moet het evenement wel ecologischer maken. Voor Lorena Méninguan blijft de aanpassing lastig: «Op een halve marathon valt het mee, maar op een marathon is het niet echt praktisch. Ik had mijn softflask vooraf gevuld zodat ik niet hoefde te stoppen, want met onze tempo’s is dat geen optie. Gelukkig hoef je voor een wedstrijd van een uur niet overdreven veel te drinken.» Ook Cécilia Buffeteau kreeg met de nieuwigheid te maken en moet het systeem nog in haar wedstrijdritme leren inpassen: «Het is niet gemakkelijk. Ik heb bijna niets gedronken, terwijl ik normaal bekers of flesjes aanneem. Ik had mijn softflask bij me, maar het is lastig om die eruit te halen zonder tijd te verliezen of me te verslikken. We hebben die reflex nog niet, die moeten we ontwikkelen. Ik denk dat dit de norm wordt, maar zover zijn we nog niet.»

Ook Elodie Bellettre, die 1:17:57 liep, raakte door het systeem uit haar ritme: «Op een bepaald moment droeg ik mijn softflask in mijn hand, maar ik moest die opbergen omdat ik steken in mijn zij kreeg. Je stopt, en daarna moet je weer op gang komen. De marathon van Parijs volgend jaar wordt niets voor mij. Ik zie mezelf niet lopen met alles wat ik nodig heb op zak.» Hoewel de loopsters niet stopten om hun softflask te vullen, stonden er verspreid over het parcours wel degelijk verschillende waterposten. De deelnemers blijven verdeeld, maar volgens de organisatie zullen ze aan het nieuwe systeem moeten wennen: «Het is een eerste keer, maar atleten moeten zelfstandig kunnen bevoorraden». Het stadsbestuur van Parijs had immers gevraagd om plastic flessen te schrappen. «Dat is het reglement, we moeten het aanvaarden», klinkt het. En drinken blijft mogelijk: onderweg waren toch zeven bevoorradingsposten voorzien, «wat niet niks is», benadrukt de organisatie.

Vrouwen winnen terrein

Het aandeel vrouwelijke deelnemers steeg dit jaar van 38% naar 42%, terwijl het aandeel mannen licht daalde van 62% naar 58%. De Vredestein 20 km de Paris wordt daarmee een steeds gelijkwaardigere wedstrijd, een ontwikkeling die aandacht verdient. De grotere vrouwelijke deelname valt ongetwijfeld deels te verklaren door het inclusieve karakter van het evenement, dat vrouwen nadrukkelijk aanmoedigt om mee te doen. Pauline Champavert, nog nieuw in de hardloopwereld, liep die ochtend haar eerste 20 km.

Ze vertelt: «Een vriendin die veel liep heeft me beïnvloed. Toen ik haar zag trainen, kreeg ik zin om het ook te proberen. Toen ik eenmaal begon, merkte ik dat ik vooruitgang kon boeken. Het is een beetje verschrikkelijk, maar zodra je vertrokken bent, is het geweldig om door al die mensen gedragen te worden!». De zin om jezelf uit te dagen speelt zeker een rol, maar ook de promotie van een gezonde levensstijl en sport als bron van welzijn maakt deze wedstrijd steeds populairder bij de 13.000 vrouwen die dit jaar de finish bereikten. «Tien jaar geleden, toen ik begon, waren er duidelijk minder groepen om mee te starten. Nu vind je die heel gemakkelijk, en dat helpt om te beginnen en vol te houden», voegt masteratlete Marie-Claire Vernet toe.

De 47e editie van de 20 km van Parijs liet opnieuw zien dat prestaties in de straten van de hoofdstad net zo goed gedeeld als gelopen worden. Tussen solidariteit, inclusie en passie blijft de 20 km een ode aan de gezamenlijke inspanning.

✔ Bekijk alle uitslagen van de Vredestein 20 km de Paris.