Vredestein 20 km van Parijs: Etienne Daguinos verpulvert record aan de voet van de Eiffeltoren

Zondag, klokslag negen uur. De oktoberrivier klaarde langzaam op boven de Eiffeltoren, de bladeren begonnen al te verkleuren en de Pont d’Iéna trilde van de spanning. Onder het toeziend oog van Franck Leboeuf, wereldkampioen van 1998 en ambassadeur van het evenement namens de vereniging « Le Bleuet de France », vertrok de eerste wave met para-atleten, gevolgd door de elites en duizenden deelnemers aan de 20 km van Parijs. Zolen klapten op het asfalt, het geluid weerkaatste in de frisse lucht en de kades langs de Seine rolden hun grijze loper uit. De Avenue Marceau maakte al na drie kilometer duidelijk dat dit geen ontspannen stadsloopje zou worden. De lopers vonden hun ritme, gezichten stonden op scherp en de stad deed de rest: de Arc de Triomphe, het Bois de Boulogne, de oevers van de rivier… alles werd speelterrein voor de tovenaar uit Talence, die zich tussen de 33.000 deelnemers voortbewoog.

Het soloconcert van Étienne Daguinos

Twintig jaar geduld eindigde in 56’18. Met een gemiddelde snelheid van meer dan 21 km/u, een tempo waar menig recreatieve loper bleek van zou wegtrekken, nam de wervelwind Etienne Daguinos (25) vanaf de start de leiding, om die niet meer af te staan. Toch dacht hij even dat het misging toen hij op enkele centimeters langs een auto schoot die uitweek om een para-atleet door te laten. Eind goed, al goed voor de Fransman, wiens uiterst vloeiende en metronomische pas al snel het verschil maakte. Zo verdreef hij de Keniaan Evans Kiprop Cheruiyot en diens 57’19, die sinds 2005 onaangeroerd op de tabellen stond.

Halverwege kwam hij door in 27’55, 45 seconden sneller dan de tussentijd van de vorige recordhouder. Het parcoursrecord van de Vredestein 20 km van Parijs wankelde dus al stevig. Een korte terugval tussen kilometer 13 en 14 bracht de Girondijn even weer samen met landgenoot Emmanuel Roudolff-Levisse en de Spanjaard Saïd Mechaal, maar de langeafstandsloper, gecoacht door Emmanuelle Roux en Yannick Dupouy, herpakte zich snel. Voor het laatste kwart van de wedstrijd liep hij meter voor meter weg bij zijn rivalen. Na kilometer 15 was de wedstrijd beslist.

« Ik had aangekondigd dat ik snel wilde lopen, dus heb ik mijn verantwoordelijkheid genomen, vertelde de Franse recordhouder op de 10 km (27’04 in Lille in 2024), die naar huis ging met de verdiende cheque van 8.000 euro (een bonus van 3.000 euro, 2.500 euro voor de winnaars en nog eens 2.500 euro als Franse top-10-loper). Ik vertrok op schema voor het record en dacht dat ik wat eerder alleen zou komen te zitten. Tussen kilometer 14 en 15 heb ik stevig versneld, maar dat voelde ik wel. Op kilometer 16 vroeg ik me af hoe ik de finish zou halen, zeker omdat mijn voorbereiding gericht is op de 5.000 meter. Ik loop 56’18, terwijl ik bij mijn halve marathonrecord onder het uur doorkwam in 56’40. Zonder deze wedstrijd specifiek te hebben voorbereid, is dat een goed voorteken voor volgend jaar. Ik heb enorm genoten, met een geweldige sfeer langs het hele parcours. Pure blijdschap! »

De laatste vijf kilometer liep Etienne Daguinos solo een ware masterclass: technisch sterk, mentaal solide en met een tijd die de geschiedenisboeken in gaat. Roudolff-Levisse volgde in 56’32, Mechaal vervolledigde het podium in 56’34 en Nicolas Navarro sloot de « Top Ten » af in 59’22. Een sterke tijd voor de Fransman, die vooral een stevige tempotraining wilde afwerken voor het seizoenseinde. Dat de andere atleten die met Daguinos op het podium stonden zelf ook het nieuwe parcoursrecord hadden kunnen pakken, zegt veel over het niveau van de topdeelnemers.

Emmanuel Roudolff-Levisse scherpt de vorm aan voor New York

Achter de show van Daguinos ging nog een andere Girondijn schuil. Emmanuel Roudolff-Levisse liep een sterke wedstrijd en wist precies voor welke uitdaging hij stond. « We wisten dat Étienne het record wilde en hij nam snel de leiding. Zijn haas hield het niet lang vol, dus deed hij het helemaal alleen », vatte hij bewonderend samen. Samen met Saïd Mechaal in de achtervolging hield de Fransman het tempo van de eerste tot de laatste kilometer vol.

Roudolff-Levisse is tevreden met zijn stijgende vorm en ziet deze prestatie als de ideale tussenstap richting de marathon van New York, over drie weken. Met bijna 200 kilometer per week op de teller denkt hij de juiste dynamiek te hebben gevonden: « Ik voel me echt goed en hoop fris aan de start van New York te staan. Het doel is een top 10-klassering. »

Op de 20 kilometer geklopt door een snellere loper maakt hij zich daar niet druk om: Daguinos is, net als Monsieur Cross, in de eerste plaats een specialist op de korte afstand. « Een marathon is een andere wereld », zegt hij met een glimlach. Zijn uithoudingsvermogen, geduldig opgebouwd door de seizoenen heen, blijft renderen. Zelfs zonder pure snelheidstraining stellen zijn regelmaat en aerobe basis hem nu in staat om op elk terrein mee te doen.

Mercy Chebwogen steekt er bij de vrouwen bovenuit, Manon Trapp profiteert

Bij de vrouwen verliep de wedstrijd nerveuzer en bleef de uitslag langer onzeker. De Keniaanse Mercy Chebwogen hield zich in de eerste helft rustig en trok daarna ten aanval. Op kilometer 15 liet ze de Marokkaanse Kaoutar Farkoussi en de Franse topfavoriet Manon Trapp achter zich. Ze snelde naar een overtuigende overwinning in 1u04’58, akelig dicht bij maar toch ver verwijderd van de beste tijd ooit op de 20 km van Parijs (1u04’30). Farkoussi finishte in 1u05’55, Trapp in 1u06’16.

De marathonloopster van de WK in Tokio was zonder grote ambities uit Japan teruggekeerd, vooral om opnieuw plezier in het lopen te vinden. Ze genoot meer van het moment dan dat ze op een toptijd mikte. « Ik had geen specifiek doel, ik wilde gewoon weer ritme opdoen », vertelde ze na afloop. Met nog maar twee weken training in de benen en een stevige trainingsomvang koos ze ervoor naar haar lichaam te luisteren.

« Ik loop op gevoel, zonder mezelf druk op te leggen », vatte de atlete uit Savoie samen. Haar motto van het weekend: plezier boven alles. De sfeer, de zon en de vrienden om haar heen droegen allemaal bij aan dit eenvoudige, oprechte moment. Op de achtergrond lonken alweer nieuwe doelen: 10 kilometerwedstrijden en enkele kortere afstanden om aan de snelheid te werken, voordat ze in het voorjaar waarschijnlijk richting een marathon in Sevilla of Barcelona trekt. « Om lang mee te gaan, moet je het hoofd licht houden », adviseerde ze kalm. Geen berekeningen, geen voorspellingen, alleen het plezier van samen afzien. Een Parijse tussenstop om rustig maar zeker verder te bouwen.

Daarachter lieten de Franse vrouwen een sterk niveau zien. Célia Tabet werd vierde in 1u06’52, Inès Hamoudi vijfde in 1u07’51, Mathilde Sénéchal zesde in 1u08’25 en Latifa Mokhtari zevende in 1u08’28. Drie maanden na haar bevalling finishte Anaïs Quemener in de top 10 (tiende in 1u09’04).

Sprintfinish bij de mannelijke rolstoelatleten

De wedstrijd zette ook de para-atleten in de schijnwerpers. Zij lieten een indrukwekkende strijdlust zien, met een bijzonder spannende finish. Vooral bij de mannen, waar Thibault Daurat (47’53) na een bijzonder tactische wedstrijd de overwinning pakte. Hij won met een banddikte, één seconde, van Julien Casoli. De meervoudige winnaar van de Marathon van Parijs en vaste waarde in het rolstoelcircuit vertelde dat hij het grootste deel van de wedstrijd had geleid, omdat niemand echt de kop wilde nemen voordat de wedstrijd naar een eindsprint kantelde. Het parcours, met zijn hellingen en kasseien, vereiste constante alertheid. 

Zelfs in de laatste meters verstoorde een klein verkeersplateau de sprint, waardoor de latere winnaar weer bij hem kon aansluiten. « Ik denk dat ik sterker was in de sprint, maar dat verkeersplateau gooide het wedstrijdslot een beetje overhoop », vertelde hij, terwijl hij de strijd en de sportiviteit van zijn tegenstander prees. Daarachter maakte Lito King Anker (47’57) het podium compleet na een sterke, regelmatige wedstrijd. Het bevestigde de groeiende concurrentie in het Europese deelnemersveld.

Bij de vrouwen liep Shauna Bocquet (57’48) bijna tien minuten weg bij haar concurrentes. De nummer twee, de Italiaanse Rita Cuccura, finishte in 1u12’21. De Française Nadège Monchalin pakte in 1u14’37 het brons. Ook 35 joëlettes zorgden voor een even spectaculair als inspirerend schouwspel.

© STADION-ACTU

Onder hen bevond zich Clément Gass, wereldrecordhouder op de marathon voor een blinde loper zonder begeleiding. Hij legde zijn 20 kilometer af in 1u38’01 en bleef daarmee ruim onder zijn oorspronkelijke doel van twee uur. « Je moet je tijdens de hele inspanning maximaal concentreren, vertelde de Elzasser. Daarnaast moet je de stok vasthouden. Ik moet met mijn arm voor mijn lichaam lopen, ter hoogte van mijn navel, en van links naar rechts zwaaien. Dat voelt niet natuurlijk. De stok weegt ook wat, waardoor je lichaam uit balans raakt en je extra inspanning moet leveren ». De ingenieur van beroep liep met een stok, een aangepaste gps en spraaksynthese en volgde het parcours nauwgezet. Prestaties die zowel het talent als de veerkracht van para-atleten onderstrepen en niemand onberoerd lieten.

✔  Alle uitslagen van de editie 2025 van de Vredestein 20 km van Parijs.