Hardlopen als daad van veerkracht voor Marine
Vijf maanden na een ongeval dat haar bijna het leven kostte, stond Marine G. in 2023 aan de start van de Marathon van New York. Twee jaar later is de inmiddels 26-jarige nog altijd even vastberaden en vooral goed voorbereid. Zondag 13 april loopt ze de Marathon van Parijs: een revanche in Frankrijk, haar geboorteland, op een legendarisch parcours en omringd door haar naasten.
Kun je iets vertellen over je sportieve achtergrond?
Hoewel de lichamelijke littekens langzaam zijn vervaagd, zijn de psychische gevolgen nog altijd aanwezig. 6 juli 2023 staat in het geheugen van Marine G. gegrift. Ze was dat jaar 24. Sinds januari werkte ze voor een Amerikaans bedrijf in New York, voor een periode van anderhalf jaar. Nieuwsgierig en gretig om het land te ontdekken, gebruikte ze haar vrije tijd om te reizen. Begin juli was ze met vriendinnen in Austin, Texas. “Zij gingen tennissen en ik wilde een rondje door de buurt lopen. Het was er niet bepaald mooi en ik twijfelde of ik zou omkeren, maar ik liep toch door”, vertelt Marine met een stem vol emotie. Ze herinnert zich elk detail, omdat alles tijdens het proces keer op keer is gereconstrueerd. Op een kruising bij de uitgang van een parkeergarage zag ze plotseling een grote Amerikaanse terreinwagen opduiken. In een fractie van een seconde werd ze door de onoplettendheid van de bestuurder geraakt door het voorportier, viel ze op de grond en reed de auto over haar heen. “Ik droeg een jurk en zie nog altijd de afdruk van de band op mijn kleding. Ik herinner me het geluid van mijn botten die braken.”
Hardlopen is mijn leven. Het zou een ramp zijn als ik mijn benen niet terugkrijg. Jullie moeten er alles aan doen om dit goed te laten komen.
Moed had ze nodig om het eindeloze wachten in het ziekenhuis vol te houden, in een land waarvan ze de taal niet sprak en waar haar familie niet bij haar was.
De balans is zwaar: gebroken ribben en wervels, een klaplong, uitwendige en inwendige bloeduitstortingen en vooral onzekerheid over de vraag of ze ooit nog zou kunnen hardlopen. Voor de jonge vrouw uit Charente-Maritime, die altijd samen met haar familie heeft gelopen en al drie marathons op haar naam had staan, was dat ondenkbaar. Tegen de twee chirurgen die haar zes uur lang zouden opereren, zei ze dan ook: “Hardlopen is mijn leven. Het zou een ramp zijn als ik mijn benen niet terugkrijg. Jullie moeten er alles aan doen om dit goed te laten komen”. Bij de operatie werden wervelfragmenten verwijderd die tegen de banden drukten. Daarna werden schroeven en platen in haar rug geplaatst om haar wervelkolom vast te zetten. “Ik zal dit mijn hele leven meedragen. De beweeglijkheid in mijn onderrug is sterk verminderd”, vertelt Marine.
Hoe dan ook weer overeind
De revalidatie begint. Door haar klaplong mag ze niet vliegen en moet ze een maand in Austin blijven. Dag na dag leert ze opnieuw zelfstandig te functioneren. Halverwege september loopt ze met krukken en vertelt ze haar fysiotherapeut dat ze haar startnummer voor de Marathon van New York wil gebruiken. Die vindt plaats ... in november. Hij luistert naar haar en begeleidt haar bij dit ambitieuze plan. “De artsen waren sceptisch, maar ze zeiden dat ik geluk had gehad dat ik sportief was en niet rookte. Dat heeft sterk bijgedragen aan mijn herstel”, herinnert de expat zich.
Drie uur wandelen per dag
In de fitnessruimte naast haar flat werkt ze aan een strak schema: ’s ochtends anderhalf uur wandelen op de loopband en ’s middags nog eens anderhalf uur. Elke dag noteert ze haar vooruitgang in een schrift, wat haar de moed geeft om door te gaan en niet op te geven. “Natuurlijk waren er dagen waarop ik moe was en geen zin had, maar ik had maar één doel voor ogen: aan de start van de marathon staan!” Die drie maanden training brengen haar naar haar doel. Met toestemming van de artsen sluit ze zich aan bij de menigte atleten die een droom komen waarmaken. Na 4 uur en 22 minuten inspanning loopt Marine onder een stortvloed aan emoties over de finish. Daarna heeft ze tijd nodig om de lichamelijke en mentale klap te verwerken.
Parijs, haar terugkeer naar Frankrijk
Marine vertroetelt haar lichaam en leert er opnieuw contact mee te maken, met ondertussen de dromen van een marathonloopster op de achtergrond. “Twee jaar, zo lang had ik nodig om mijn oude niveau terug te vinden”, zegt de jonge vrouw kalm, maar nog altijd even vastberaden. 13 april 2025 krijgt voor haar de betekenis van een nieuwe start. “Ik loop hem met vrienden. Door deel uit te maken van die sfeer voel ik me weer zoals voor het ongeval: normaal. Dit is mijn grote terugkeer naar Frankrijk, naar Parijs, de stad waar ik sinds een paar maanden woon”, zegt de loopster, die voor haar vijfde marathon mikt op 3 uur en 50 minuten, en zeker niet haar laatste.