Yoann Stuck: «Na verloop van tijd besefte ik dat ik inspanning graag verdraag. Misschien wel meer dan de norm»

Afgelopen vrijdag 4 april verscheen het boek van Yoann Stuck, «Une vie en équilibre», in de boekhandel. Marathons.com had het geluk deze goedlachse krachtpatser te spreken over die bijzondere gebeurtenis. Een verhaal dat net zo verkwikkend is als de man zelf.

Yoann Stuck verscheen als een komeet aan de top van de hardloopwereld, nadat hij was gaan sporten om «van de sigaretten af te komen». Nauwelijks overdreven. Zijn fascinerende en zeldzame levensverhaal wilde de in Lyon neergestreken Stuck vastleggen in een boek (uitgegeven door Vagnon), dat sinds kort verkrijgbaar is. Hij blikt terug op zijn jeugd, blessures, liefdes en zijn razendsnelle opmars in de hardloopwereld, zowel op trails als op de weg. Zijn recentste prestatie: 2.20 uur bij zijn eerste marathon, in Florence, waar hij als achtste eindigde… Heb je dromen die onbereikbaar lijken? Lees dan «Une vie en équilibre» en dan praten we verder.

Yoann, je boek ligt nu een week in de winkel. Heb je al reacties gekregen?

Ik ben heel blij. Ik krijg steeds meer reacties op het boek en die zijn erg positief. Mensen lijken het te waarderen, erdoor geïnspireerd te raken en het te willen delen. Daar word ik echt blij van. Het doel van dit boek is om iets door te geven. Voordat ik begon met hardlopen, leefde ik van dag tot dag en dacht ik alleen maar aan feesten. Soms zeggen we dat het goed is om in het moment te leven, maar ik deed dat niet echt. Ik werd ingehaald door de tijd. Dat is nog altijd een uitdaging, maar ik laat me er veel minder door meeslepen! Ik hou van dit actieve leven, waarin ik op elk vlak in beweging ben: gezin, hardlopen, werk… Mijn « leven in balans» ziet er volgens mij zo uit. Dus ja, ik ben blij met de eerste reacties. Mensen zeggen dat het vlot leest.

Hoe is dit boek ontstaan?

Een paar jaar geleden begon ik sociale media te gebruiken, omdat mensen om me heen me aanmoedigden mijn verhaal te vertellen. Zelf vond ik het niet zo bijzonder, het verhaal van iemand die gaat sporten om te stoppen met roken of af te vallen. Maar uiteindelijk ben ik gaan inzien dat iemand die zo snel presteert en zulke mooie sportprojecten opbouwt, toch wat minder vaak voorkomt… Dat ik vorig jaar (2024) als vijfde overall finishte in de Marathon des Sables past in dat plaatje. Toen ik op sociale media begon, was ik soms misschien wat onhandig, maar ik probeer het beter te doen. Net als bij het hardlopen leer ik alles mezelf aan, dus fouten maken hoort erbij. Het belangrijkste is dat je ervan leert. Dit boek maken betekende de stap van de virtuele wereld van sociale media naar de echte wereld. Als mensen het boek aan elkaar doorgeven omdat ze er iets aan hebben gehad, is dat geweldig! Daarnaast wilde ik enkele persoonlijkere kanten van mijn leven delen, zodat sommige mensen me misschien wat beter kunnen begrijpen. Ik heb iets intiems in dit boek gelegd; dat had ik nodig. Op sociale media is het moeilijker om je echt bloot te geven.

Zelf vond ik het niet zo bijzonder, het verhaal van iemand die gaat sporten om te stoppen met roken of af te vallen. Maar uiteindelijk ben ik gaan inzien dat iemand die zo snel presteert en zulke mooie sportprojecten opbouwt, toch wat minder vaak voorkomt
Yohann Stuck

Hoe heeft Cécile Bertin met jou kunnen samenwerken aan het schrijfwerk, terwijl jij voortdurend onderweg bent?

(glimlacht) We hebben het slim aangepakt! In de zomer neem ik altijd onbetaald verlof en verblijven we met het gezin in La Plagne. Tussen de trainingen door heb ik dan wat meer tijd. We hebben veel telefonisch overlegd. Zij werkte alles uit in hoofdstukken, die ik vervolgens nalas. In de tweede fase hebben we het boek echt gestructureerd, in de tweede helft van het jaar. Wanneer ik wat vrije tijd had…

Je bent in dit boek heel open over bepaalde verslavingen…

Het schrijven van dit boek werkte echt als een uitlaatklep. Toen ik het herlas, werd ik zelfs opnieuw geconfronteerd met bepaalde werkelijkheden. Met alcohol ervaar ik vandaag dezelfde dingen als toen ik stopte met roken. Misschien is het wat sterk om te zeggen dat de sterren vandaag goed staan, maar ik voel opnieuw die flow in mezelf die toen ontstond. Nu moet ik daar nog mee aan de slag. Deze verslaving is veel complexer dan die aan sigaretten…

Terug naar de sport. Besef je dat je een uitzonderlijk lichaam hebt?

Ja, dat had ik vrij snel door, toen ik merkte welke aanleg ik had. Toen ik begon met hardlopen, liep ik na twee maanden al 10 kilometer in 45 minuten. Ik had nochtans overgewicht en droeg nog de volledige erfenis van mijn vorige leven met me mee. Ik begon in augustus in Zuid-Frankrijk, bij hoge temperaturen, bepaald niet de makkelijkste omstandigheden… Maar ik merkte ook snel dat ik trainingsbelasting heel goed verteerde. Ik maak progressie. Op mijn 42e liep ik in Florence een mooie tijd (red., 2.20 uur), in mijn eerste marathon waarvoor ik een echte voorbereiding had gedaan.

Je hebt het in je boek vaak over snelheid, over het plezier dat je daaraan beleeft, maar ook over weerbaarheid en liefde voor inspanning…

Na verloop van tijd besefte ik ook dat ik inspanning graag verdraag. Misschien wel meer dan de norm. Ik luister veel naar de mensen in de sportzaak waar ik werk. En ik merk enkele verschillen.

Heb je die onverzettelijkheid van je moeder meegekregen?

Ik heb mijn vader nauwelijks gekend. Hij ging bij mijn moeder weg toen ik drie of vier was. Ik heb geen goede herinneringen aan mijn vader, die alcoholist was. Mijn moeder heeft me alleen opgevoed. Ze werkte 's nachts in een psychiatrisch ziekenhuis om iets meer te verdienen en liet in haar eentje een huis bouwen… Ze bleef ook herhalen dat ik op school moest werken om professioneel meer kansen te krijgen dan zij. Ze gaf me waarden mee als werklust en opoffering. Daarna pendelde ik tussen mijn grootmoeder en mijn moeder. Ik leerde al jong mijn plan te trekken. Ik vertel daar veel over in het boek. Werken en de pijn die daarbij hoort aanvaarden, daar heb ik geen moeite mee. Integendeel. Als ik op zondag op de bank zit en naar wielerklassiekers kijk, wil ik gaan hardlopen. Ik denk niet dat ik hyperactief ben, maar ik hou ervan actief te zijn (glimlacht)… Het stimuleert me. Balans is belangrijk en Estelle, mijn partner, helpt me daar enorm bij, vooral met de organisatie.

Je komt uit de trailwereld, maar je lijkt verliefd te zijn geworden op de marathon. Kun je daar wat meer over vertellen?

Daar zijn veel redenen voor. Om te beginnen hou ik van de voorbereiding die een marathon vereist. Ik dacht dat het veel saaier zou zijn. Ik amuseer me geweldig! Ook al loop ik tijdens de trainingen steeds op dezelfde plekken, het gaat me niet vervelen. Ik hou van tempowisselingen die me uit mijn comfortzone halen. Na de zomer en de CCC heb ik echt genoten van de voorbereiding op de marathon van Florence. Ik hou van snelheid, van kilometers aan elkaar rijgen… Het werkt verslavend! De voorbereiding op Londen was wat ingewikkelder, omdat ik aan andere tempo's heb gewerkt en nog sneller moest gaan. We zullen zien wat dat oplevert. Daarbij moet ik mijn werkweek van 40 uur zien te combineren. Ik heb het geluk dat er op mijn werk een douche is. Dus loop ik ernaartoe en weer terug! Zo benut ik mijn tijd maximaal. Tijdens mijn trainingen luister ik graag naar geschiedenis-podcasts. Zowel voor Florence als voor Londen heb ik er enorm van genoten. En om terug te komen op je vraag: omdat ik van snelle trails hou, kan ik met de marathon ook in die richting werken.

Hoe legt iemand met zo'n sterk instinct langetermijndoelen vast?

(lacht) Je hebt het voorwoord van Adrien Séguret gelezen… Voor hem is dat soms lastig. Maar ik ben daar echt verstandiger in geworden! Van november tot april richt ik me vooral op crosswedstrijden en de weg, en misschien op korte trails om dat snelheidsgevoel te behouden. Daarna mik ik op wedstrijden als de XTerra Trails en de MCC… Omdat ik veel volume maak, wil ik ook doorgaan met etappekoersen. Ik ben er gek op. Je vindt er die menselijke sfeer terug. De Marathon des Sables heeft bevestigd dat alles wat ik hiervoor heb gedaan de juiste richting uitging, en ik wil op die weg doorgaan.

Wat wordt je doel aan de start van de Marathon van Londen op 27 april?

Voor mij is het doel bereikt als ik onder de 2.20 uur duik. Als ik 2.19.59 loop, ben ik tevreden! Dat zou 20 seconden sneller zijn dan in Florence, oftewel een halve seconde per kilometer… Dat vind ik prima! Missie geslaagd. Ik hoop verstandiger te zijn dan tijdens mijn tweede CCC… Als er nog een paar seconden in zitten, is dat mooi meegenomen. En we gaan bovendien met het hele gezin, dus dat wordt geweldig.

✔ Je kunt het boek van Yoann Stuck, «Une vie en équilibre», bestellen bij uitgeverij Vagnon.