Gregory David: "Hardlopen heeft mijn leven gered"

Gregory, bijgenaamd "Greg", is vandaag 32 jaar en het gaat goed met hem. Maar de afgelopen tien jaar waren bepaald geen rustig vaarwater. Toen hij net 20 was, kreeg zijn vader een beroerte. Naar aanleiding daarvan werden genetische tests uitgevoerd. Die brachten aan het licht dat Greg en een van zijn ooms een hartafwijking hebben, meer bepaald een verwijding van de aorta. Voor Greg kwam dat nieuws hard aan. Tot dan had hij geen moment vermoed dat hij deze afwijking had. Hij had nooit klachten of pijn gehad. Ondanks het ontbreken van voortekenen waren de aanbevelingen streng: niet meer sporten, geen inspanning die de hartslag verhoogt en medicatie om de hartfrequentie te verlagen. Het belangrijkste doel was overmatige druk op de aorta voorkomen. Greg legde zich erbij neer dat hij voorzichtig moest zijn, maar het viel hem zwaar om zich een plotselinge stopzetting van het sporten voor te stellen. Hij vertelt: "Het hakte er mentaal in dat ik me niet meer kon uitleven. Het was ingewikkeld: ik voelde helemaal niets, maar mocht niet sporten." De enige uitweg die hij zag, was een operatie. Op dat moment was de verwijding van zijn aorta echter nog minimaal en dus niet operabel.

Een leven met een open hart

Tien jaar lang leeft hij met die beperking en met een aorta die tot 44 millimeter is verwijd. Elke zes maanden ondergaat hij controleonderzoeken. Er is geen kritieke ontwikkeling, maar de onzekerheid blijft op de achtergrond aanwezig. "Ik dacht er elke dag aan. Ik leefde met een zwaard van Damocles boven mijn hoofd." Pas in 2023, na tien jaar, komt een operatie in beeld, omdat de verwijding van zijn aorta 53 millimeter heeft bereikt. Dat was de grens die hij moest halen om geopereerd te kunnen worden. Het proces verloopt langzaam. Er zijn meerdere medische adviezen en soms spreken aanbevelingen elkaar tegen. Sommige specialisten stellen nog altijd voor om af te wachten. Greg voelt zelf dat het tijd is om in actie te komen. "Ik wilde verder. Ik wilde niet langer in die tussenfase blijven hangen. Mijn chirurg in Montpellier en ik voelden dat we er klaar voor waren, en alles viel op zijn plaats." De operatie wordt gepland voor 27 november 2023. Hij gaat er bewust naartoe, zonder te dramatiseren maar met een heldere blik: "Ik was er klaar voor. Ik wist dat het nodig was, ik had het nodig om dit hoofdstuk af te sluiten." Ondanks zijn vertrouwen in zichzelf en in het medische team is het belangrijk te beseffen dat dit een zeer zware operatie was. Greg had het niet kunnen overleven of met ernstige complicaties te maken kunnen krijgen.

Gelukkig verloopt de operatie zonder problemen en blijven complicaties uit. Toch is wakker worden na een ingreep waarbij het hart vijf uur lang is stilgelegd alsof je voor de tweede keer wordt geboren. Greg noemt 27 november dan ook zijn nieuwe geboortedatum. Hij herinnert zich: "In het begin drong het niet tot me door. Ik was geïntubeerd, overal op aangesloten en aan het bed vastgemaakt. Ik begon wakker te worden, maar wist niet waarvan ik wakker werd. Ik kreeg mijn ogen niet eens open. Toen hoorde ik mijn vriendin en mijn broer tegen me praten. Mijn vriendin zei: 'Alles is goed, alles is goed gegaan, er waren geen complicaties.' Het eerste wat ik dacht toen ik dat hoorde, was: 'Ik leef'."

Bijna toevallig aan het hardlopen

Op je dertigste voor de tweede keer geboren worden, dat maak je niet vaak mee. Maar Greg bekijkt het van de positieve kant en zou niets veranderen als hij het opnieuw moest doen. Waarom? Omdat hij vandaag een ijzersterke mentaliteit heeft en bovenal een compleet nieuwe passie ontdekte: hardlopen. Toch was niets vanzelfsprekend. Na de operatie verliep het herstel langzaam. De eerste dagen kan hij zelfs niet uit bed komen. Bijna een week heeft hij nodig voordat hij weer kan lopen: "De eerste keer dat ze me overeind hielpen, liep ik vijftien meter door de gang van het ziekenhuis en zakte ik in elkaar." Hij herinnert zich ook een markant moment tijdens de eerste sessie met de fysiotherapeut na zijn operatie. Zij vraagt hem een ademhalingsoefening te doen met een fles en een rietje. Hij moet erin blazen om belletjes te maken en dat zo lang mogelijk volhouden. Zo verteld klinkt het eenvoudig, maar Greg hield het vier seconden vol. Die vier seconden staan nog altijd scherp in zijn geheugen. Dankzij dat moment besefte hij hoeveel weg hij nog had af te leggen. "Ik wist dat het medische personeel zijn werk had gedaan en dat het nu aan mij was om alles te geven en beter te worden."

Greg vertelt: "In het revalidatiecentrum werd ik stap voor stap weer in beweging gebracht: op de hometrainer en op de loopband. We voerden het tempo beetje bij beetje op. Maar drie maanden lang mocht ik niet hardlopen. Tijdens de operatie hebben ze mijn hele borstbeen geopend en dat heeft tijd nodig om weer te genezen." Na drie maanden krijgt Greg toestemming om weer te gaan hardlopen. "In het begin deed ik het niet voor mijn plezier. Alleen om mijn conditie terug te krijgen en weer te kunnen kitesurfen. Ik liep zonder ervan te genieten." Toch verandert er, zonder dat hij het meteen beseft, iets. De beweging herhaalt zich. Zijn uithoudingsvermogen keert terug. Zijn ademhaling wordt rustiger. Zijn hoofd loopt leeg. Langzaam begint hij er plezier in te krijgen. "Het kwam vanzelf. In het begin hield ik vol omdat het moeilijk was. Op mijn dertigste was ik de helft van mijn conditie kwijt. Maar ik moet toegeven dat ik het na verloop van tijd leuk ben gaan vinden."

"Vandaag durf ik het zonder moeite te zeggen: hardlopen heeft mijn leven gered." Hij weet het simpele feit dat hij kan hardlopen en zich zonder angst levend kan voelen, te waarderen. "Ik heb medelijden met mensen die na een openhartoperatie komen en niet van sport houden. Mij heeft het erdoorheen gesleept. Zelfs een kwartiertje maakte mijn hoofd leeg."

"Vandaag durf ik het zonder moeite te zeggen: hardlopen heeft mijn leven gered."

Sinds de operatie heeft hij een ongelooflijke weg afgelegd. Slechts vier maanden na zijn ingreep stond Greg aan de start van zijn eerste wedstrijd: de 5 km van Montpellier. Hij finishte, niet zonder moeite, maar hij had het gedaan. Hij ontdekte het unieke gevoel van een startnummer opspelden en aangemoedigd worden door onbekenden. Dat eerste startnummer was het eerste woord van een mooi verhaal dat hij elke dag verder schrijft. Inmiddels loopt hij dagelijks 10 km om fit te blijven en zorg te dragen voor dat hart dat volop wil leven.

© Gregory David

© Gregory David

© Gregory David

Op zijn 32e heeft Greg al mooie avonturen beleefd. Maar zijn levenspad, zijn wedergeboorte zoals hij het zelf noemt, herinnert hem voortdurend aan het unieke geluk dat hij heeft om te leven. Dat heeft hij te danken aan zijn wilskracht, maar ook aan zijn familie en het zorgteam dat hem omringde: "Ik wil het echt benadrukken: ik had verpleegkundigen en zorgverleners die ongelooflijk werk hebben geleverd en ervoor hebben gezorgd dat ik zover ben gekomen. Maar mijn drijfveer was mijn familie, mijn naasten en mijn vriendin. Voor hen was het ook niet gemakkelijk en ze hebben me altijd aangemoedigd."

Nu Greg naar de toekomst kan kijken zonder bang te hoeven zijn voor zijn gezondheid, wil hij revanche nemen op zijn operatie. Die revanche zou bestaan uit de start van een 100 km in 2026. Hij wil intens blijven leven, met sport en uitdagingen. Tegelijk is hij geen dromer die de zaken wil forceren: "Voor die 100 km heb ik geen precieze datum. Ik wil geen stappen overslaan. Ik wil eraan beginnen wanneer ik er klaar voor ben en vooral plezier hebben. De volgende stap is een wedstrijd van 30 km, daarna 40 km, enzovoort. Het zou geweldig zijn om het in 2026 te doen, maar het is geen verplichting."

Voor 2026 staan er al mooie plannen op stapel, want Greg neemt deel aan de mythische SainteLyon. Hij start in de SaintExpress, de wedstrijd over 45 km. En als een knipoog van het lot vindt die plaats op 29 november 2025, precies twee jaar en twee dagen na zijn operatie. Het verhaal van Greg laat treffend zien dat veerkracht vaak stap voor stap wordt opgebouwd…

➜ Instagram: @greg_davidd

De redactie