Robert Pope blijft lopen

Wanneer je voor het eerst de kaart ziet van de hardlooptocht die Robert Pope aflegde, sta je eerst met open mond te kijken. Hoe kan iemand überhaupt op het idee komen om zo’n traject af te leggen? De geboren Liverpudlian had 422 dagen hardlopen nodig om zijn doel te bereiken en de fictieve prestatie van Forrest Gump na te doen. Ongelooflijk. Toen alles erop zat, net als in de film van de zesvoudig met Oscars bekroonde Robert Zemeckis, werd hij gevolgd door een groep lopers die door zijn eindeloze passen waren geïnspireerd. Hij draaide zich om en liet de legendarische zin uit zijn lange baard ontsnappen: “i’m pretty tired, i think i’ll go home now”. Daar zou iedereen wel moe van zijn: superlatieven schieten tekort voor de 25.000 kilometer die hij tussen de Atlantische en de Grote Oceaan aflegde, gemiddeld 60 kilometer per dag. Een ongelooflijk avontuur dat in september 2016 begon en in mei 2018 eindigde.

‘Ik zag de achterdeur opengaan en ben naar binnen gestapt’

Hoe ontstond dat waanzinnige idee bij Robert Pope, de Engelsman die in 1978 in het noorden van Engeland werd geboren? Een kwestie van karakter en een verhaal over vrouwen. Er zijn eerst twee heel belangrijke vrouwen in Robs leven: zijn moeder, die in 2002 overleed, en Nadine, zijn vrouw, die hem altijd in zijn droom heeft gesteund. Dat Robert zo fanatiek is gaan hardlopen, kwam doordat hij in de voetsporen van zijn moeder wilde treden: “Ik denk dat ik mijn passie voor hardlopen van haar heb. Ze was een moedige harde werker: een alleenstaande moeder die in het ziekenhuis werkte en vaak nachtdiensten draaide. Ze was vooral ook een atlete toen ze jong was. Ze deed aan tennis en had bij het sprinten internationaal niveau. Op een dag maakte ze een lelijke val in een van die beroemde dubbeldekkers. Dat was vlak voor een Europees juniorenkampioenschap, als ik het me goed herinner… Door die blessure moest ze haar sportieve ambities opgeven. Maar ze zei vaak tegen me dat ze een goede loopster was (glimlacht). Ze heeft me nooit tot iets gedwongen. Nooit tot iets wat ik niet wilde doen. In 1997 en 1998 zijn we allebei naar New York geweest voor de marathon. Zij als toeschouwer, ik als loper. Dat is een heel dierbare herinnering gebleven. Die stad is voor ons allebei bijzonder. Ze maakte mee dat ik in Engeland afstudeerde als dierenarts, maar niet mijn eerste werkdag in Liverpool. Tien jaar na haar overlijden ben ik naar Australië verhuisd. Ze heeft me dus niet zien vertrekken.”

Daar wordt Robert Pope… nationaal kampioen op de marathon! Deze bescheiden Liverpool-fan haalt herinneringen op: “De marathonkampioenschappen daar winnen was waanzinnig. Maar op papier klinkt het veel indrukwekkender dan het in werkelijkheid was. Het was ook geen grap, maar ik had gewoon geluk. Alle favorieten waren ergens anders! De beste Australiërs liepen die dag in Berlijn of Chicago. Ik zag de achterdeur opengaan en ben naar binnen gestapt! En ik ben nog altijd erg trots op mijn tijd van die dag (red., 2.27)!” Dat verhaal over die ‘achterdeur’ typeert Robert misschien wel, en juist daardoor wordt het alleen maar mooier en inspirerender. Want waar dit soort prestaties tegenwoordig steeds vaker wordt gezocht en gepland, staat Roberts run in het teken van één woord dat tijdens het gesprek meerdere keren terugkomt: authenticiteit. Robert deed alles zelf. Geen team dat hem volgde, hielp of verzorgde. Het echte avontuur. Zijn ontroerende blik lijkt nog altijd gekleurd door de schoonheid en de beproevingen van dat anderhalf jaar.

Alleen Nadine was tijdens een deel van de tocht bij hem. Ze moest tijdens het verblijf meerdere keren terug naar Engeland: eerst om financiële redenen, later omdat ze in verwachting was van een dochtertje. Zij zag de laatste 300 kilometer van haar ongelooflijke vader. En als Robert vandaag opnieuw wil vertrekken, is dat ook voor haar, de derde belangrijke vrouw in zijn leven: “Ik zit met een enorm dilemma: hoe groter mijn volgende uitdaging, hoe langer ik van haar weg zal zijn. Als mijn volgende tocht enorm moet worden, moet de betekenis ervan dat ook zijn. Mijn dochter is zeven. Op school vertelt ze iedereen dat haar papa de Verenigde Staten hardlopend is overgestoken, dat ik het vijf keer heb gedaan en dat haar papa beroemd is (lacht)!”. Roberts ogen beginnen te stralen als die van een kind wanneer hij over zijn dochter praat.

Robert Pope, filosofie in beweging

Het gedwongen vertrek van Nadine was een van de pijnlijkste momenten van Roberts reis. Een reis die halverwege had kunnen eindigen: “Afscheid nemen van Nadine in Nashville was een van de zwaarste momenten van de tocht. Het was ontzettend moeilijk. Ze vertrok omdat we geen financiële middelen meer hadden. Bovendien had ik een week eerder mijn quadriceps geblesseerd. Ik kon niet eens dertig meter lopen. Toch ging ik door en loste ik mijn problemen op terwijl ik verderging. Als ik was blijven wachten waar ik was om mijn problemen op te lossen, waren er andere bij gekomen (glimlacht). Met geld en een team was alles eenvoudiger geweest. Maar dan had ik niet hetzelfde meegemaakt. Het was een ander avontuur geweest, niet het avontuur dat ik heb beleefd.” Hier zie je Roberts filosofie in beweging: zijn dromen altijd trouw blijven en ze tot het einde najagen. Na zijn terugkeer uit Australië ging alles snel: “In 2016 kwam ik terug naar Engeland omdat ik een baan aangeboden had gekregen als dierenarts. Helaas was de werkelijkheid van die baan veel erger dan mijn droom. Alles draaide om geld, om zo hoog mogelijke rekeningen te maken, die logica… Dat was niets voor mij. Mijn vrouw nam als eerste ontslag en moedigde me aan: ‘Dit is je kans om je run te doen. Zeg je baan op en doe het.’ De grote beslissingen komen van de twee belangrijkste vrouwen in mijn leven (glimlacht).” Van nature beschouw ik mezelf als lui. Maar zodra ik iets heb beslist, wil ik het zo goed mogelijk doen zolang ik er lichamelijk toe in staat ben. Ik heb er een hekel aan om dingen half te doen. Om hard te werken heb ik een sterk doel nodig. Ik maak dingen graag af, op mijn eigen manier. Mijn trip was verre van perfect, ik vond het bijvoorbeeld jammer dat ik niet meer geld had ingezameld. Maar de manier waarop alles is verlopen, was perfect”.

Het idee om de Verenigde Staten over te steken zat al lange tijd in Roberts hoofd. Hij raakte onder meer gefascineerd door het boek “Running Across America” van Nick Baldock, met wie hij destijds via e-mail contact had. In Australië kreeg het idee meer vorm toen hij las over een loper die de Verenigde Staten was overgestoken, maar de prestatie van Forrest Gump niet had nagebootst. “Toen ik besefte dat het geen exacte reproductie was, kwam het idee in een stroomversnelling. Eerst dacht ik dat ik op 1 januari 2017 moest beginnen. Daarna las ik een artikel over een Engelsman die het opnieuw wilde doen en op 1 oktober 2016 zou vertrekken. Ik vroeg me af waarom die datum. In het artikel las ik dat het de vertrekdatum van Forrest uit Alabama was. Ik deed wat onderzoek en het bleek 15 september te zijn. Ik schreef hem en stelde voor om op 15 september samen met hem te vertrekken. Hij antwoordde sportief dat hij zijn eigen avontuur wilde en zijn planning niet zou aanpassen. Na die uitwisseling bestelde ik mijn tickets en in september vertrokken mijn vrouw en ik naar Amerika. Terwijl ik hoopte dat die kerel me niet zou inhalen (lacht).

Unieke herinneringen

Niemand haalde Robert Pope tijdens zijn ongelooflijke run in. Eén herinnering uit duizenden? “Het was aan het begin van de reis. We kwamen voor het eerst Texas binnen. Ik liep over een weg in de woestijn, midden in een kloof omringd door kliffen. Je kon niets zien behalve de top van de heuvel tussen de rotsen. Toen ik boven kwam, verdween de kloof achter me en stond ik oog in oog met die gigantische vlakte, die ooit een zeearm was. Ik begon ‘Teeeeeeeexas’ te schreeuwen, want het uitzicht was enorm. ‘What I am doing, this is crazy!’ Mijn muziek stond op shuffle. Ik had vierhonderd albums, maar er draaide weer een nummer van U2: ‘In the Name of Love’. Een episch nummer! It’s soooo good. (hij laat zijn arm zien) Ik krijg er nog steeds kippenvel van als ik aan dat ongelooflijke moment terugdenk.”

“Ik liep over een weg in de woestijn, midden in een kloof omringd door kliffen. Je kon niets zien behalve de top van de heuvel tussen de rotsen. Toen ik boven kwam, verdween de kloof achter me en stond ik oog in oog met die gigantische vlakte, die ooit een zeearm was. Ik begon ‘Teeeeeeeexas’ te schreeuwen, want het uitzicht was enorm. ‘What I am doing, this is crazy!’”

© fotocredit

© fotocredit

© fotocredit

Ik heb in Joshua Tree National Park gelopen. Het is de meest spirituele plek waar ik ooit ben geweest. Zoveel geesten, zoveel schoonheid… In het park en in Death Valley luisterde ik U2’s Joshua Tree eindeloos. In het park kwam ik de echte Joshua Tree tegen… Hij helt inmiddels flink over. Iemand heeft er een plaquette neergelegd met de tekst: ‘Heb je gevonden wat je zoekt?’ (glimlacht). Tijdens mijn verblijf had ik het geluk U2 live te zien in Chicago, geweldig. U2 zien in de stad van de Chicago Bulls, waar ik fan van ben: wauw!” Voor wie meer details over zijn run wil, publiceerde de Engelsman in 2021 Becoming Forrest: One Man’s Epic Run Across America. Wanneer we hem vragen of hij een voorkeur heeft voor een webshop om het boek te bestellen, antwoordt Robert, die dol is op onafhankelijke boekhandels: “Bestel het bij je boekhandel om de hoek…”

De passie die Robert drijft, is op zichzelf al een monument.

Een puur gebaar van vrijgevigheid

Wanneer hij vertelt welke collectieve betekenis hij aan zijn solorun wilde geven, vergelijkt Robert zijn antwoord met dat van Forrest Gump. En voor één keer wijkt zijn antwoord af van dat van de fictieve held: “Wanneer hij de Mississippi oversteekt, vragen journalisten hem waarom hij loopt. Loopt hij voor vrouwenrechten, daklozen, wereldvrede, het milieu of de dieren? In de film antwoordt hij simpelweg: ‘I just felt like running’ (red., ik had gewoon zin om te lopen). Natuurlijk zou ik de Verenigde Staten voor mezelf zijn overgestoken, om mijn moeder trots te maken. Maar zij zou hebben gezegd dat je zoiets voor een reden moet doen. Ik koos voor Peace Direct en WWF. Gezien de moeilijke periode in de geschiedenis waarin we leven, met een ecologische crisis en oorlogen, ben ik dicht bij die organisaties gebleven. Ik kan me niet neerleggen bij een verdeelde wereld. Een van de mooiste dingen die ik in de Verenigde Staten heb ervaren, is de vriendelijkheid van de mensen. Het is vreemd: aan de ene kant hebben we een president die oorlog aanmoedigt, terwijl wij anders zijn. We leven allemaal op dezelfde planeet. Ik heb met Republikeinen gepraat. Ik heb met Democraten gepraat. Ik heb mooie politieke gesprekken gevoerd en omdat die face-to-face waren, was er ruimte voor tolerantie rond verschillen. Macht en geld maken dat kapot. Trouwens, je mag dit in het artikel zetten: ik heb tegen de Brexit gestemd, net als de meerderheid van de inwoners van Liverpool.” Zijn engagement voelt oprecht en hij wil het graag voortzetten: “We hebben het onlangs in Malibu met de branden gezien, maar ook elders: de crisis kan iedereen treffen. Daarom wil ik opnieuw vertrekken. Het enige wat ik wil, is deze boodschap uitdragen. ‘Waarom doet die gek dit?’ kun je je afvragen. Is het voor het geld? Nee. Voor de roem? Nee. Het is voor deze doelen. En de afgelopen jaren voelde ik me te machteloos.”

Opnieuw vertrekken? Naar Australië!

Want ja, dat heb je inmiddels begrepen: Robert wil opnieuw vertrekken. Of beter gezegd: een run voortzetten die hij nooit echt heeft beëindigd. Een ander nummer van U2 verwoordt zijn gevoel: Running to Stand Still. De laatste regel die Bono zingt, is veelzeggend: ‘She is running to stand still’ (Ze rent om stil te blijven staan)… “Ik loop nog altijd, denk ik. Ik geloof niet dat mijn run voorbij is. Ik wil niet dat hij eindigt, ook al besef ik dat mijn kans om dit te doen kleiner wordt… Als het zover komt en ik niet meer vertrek, zal ik dankzij wat ik al heb gedaan vrede hebben met mezelf, ook al wil ik altijd meer. Ik wil gewoon nog één laatste tocht doen die mijn dochter kan meemaken.

“Ik geloof niet dat mijn run voorbij is. Als het zover komt en ik niet meer vertrek, zal ik dankzij wat ik al heb gedaan vrede hebben met mezelf, ook al wil ik altijd meer. Ik wil gewoon nog één laatste tocht doen die mijn dochter kan meemaken.”

Ik ben nog nooit Australië overgestoken en ik wil heel graag een vergelijkbaar project opzetten, nog altijd solo. Ik zal zeker niet de snelste zijn die het continent oversteekt, maar dat is niet belangrijk. In juni ga ik in Engeland of elders in Europa een week lang een kleine tocht maken, in de week van mijn verjaardag. Ik laat op sociale media aan niemand iets weten. Ik wil gewoon lopen en voelen wat mijn lichaam me vertelt, zonder druk, 80 kilometer per dag. Om te zien of ik dit nog altijd leuk vind! Want ik moet rekening houden met de mogelijkheid dat dat niet meer zo is. Misschien is het inmiddels te veel… Hoe dan ook: ik heb al één voet in het project. Onlangs gaf een gezin me vriendelijk een kar ter waarde van 400 euro, omdat die van mij in de Verenigde Staten kapot was gegaan. Nu moet ik die tocht wel maken (lacht).”

Robs leven vandaag

Vandaag is Rob weer dierenarts, maar hij houdt nog altijd een voet in zijn prestatie met de podcast “How to be a Superhuman” die je op de website van Red Bull kunt beluisteren. Alleen voor Engelstaligen. “Deze podcast wil laten zien dat er in ons allemaal iets groots schuilt. De mensen die ik interview komen uit heel uiteenlopende werelden: van atleten op olympisch niveau tot ‘gewone’ mensen die hard hebben gewerkt om iets echt bijzonders te bereiken. Het gemeenschappelijke thema is avontuur, met een grote diversiteit aan verhalen. Het is een geweldige ontsnapping aan het dagelijks leven, perfect voor woon-werkverkeer of tijdens het hardlopen! De podcast is uitstekend geproduceerd, met veel aandacht voor de sfeer en het geluid… Ik ben er trots op dat ik eraan meewerk.””

En wij zijn blij dat we je zijn tegengekomen, Robert!

Charles-Emmanuel Pean

✓ Bekijk al onze interviews